Księga Psalmów 89:20 – znaczenie i zastosowanie

Przymierze, które Bóg zawarł z Dawidem i jego potomkami, zostało już wspomniane w Księdze Psalmów 89:3–4. Tutaj zostaje szerzej objaśnione i przywołane w chwili, gdy królewski ród zdaje się niemal całkowicie upadać. Wyraźnie jednak wskazuje na Chrystusa i w Nim znajduje pełnię, znacznie bardziej niż w Dawidzie. Niektóre jego części trudno w ogóle odnieść do Dawida i należy je rozumieć wyłącznie w odniesieniu do Chrystusa, który dlatego jest nazywany Dawidem, naszym królem (Księga Ozeasza 3:5). Są to wielkie i cenne obietnice dane Odkupicielowi, dające odkupionym mocną podstawę wiary i nadziei.

Pocieszenie płynące ze zbawienia bierze się z przymierza odkupienia, czyli z porozumienia, w którym Bóg postanowił zbawić swój lud przez Chrystusa. Wszystkie źródła życia znajdują się w tym przymierzu (Księga Izajasza 55:3). Bóg mówi: „Zawrę z wami wieczne przymierze, zapewniając wam niezawodne łaski Dawida” (Dzieje Apostolskie 13:34). Tutaj poznajemy te niezawodne łaski.

Najpierw widzimy, jak pewna jest ta obietnica, co powinno nas zachęcać, by jej zaufać. Bóg przekazał ją w widzeniu swojemu świętemu, czyli prorokowi Natanowi, gdy obiecał ją Dawidowi (Druga Księga Samuela 7:12–17). Potem, gdy Święty Izraela był ich królem, wyznaczył Dawida do służby pod swoim zwierzchnictwem. Bóg przemawiał też w widzeniach o Chrystusie do wszystkich proroków, swoich świętych sług, a szczególnie do samego Chrystusa, który od wieczności trwał w miłości Ojca i znał cały plan odkupienia (Ewangelia Mateusza 11:27).

Obietnica została również potwierdzona przysięgą. Bóg mówi: „Raz przysiągłem na moją świętość” (Księga Psalmów 89:35). Świętość jest szczególnym upodobaniem Boga, a przysięgając na nią, przysiągł na samego siebie. Z pewnością pozostanie święty taką samą pewnością, z jaką istnieje. Wystarczyło, że przysiągł raz. Nie musi powtarzać przysięgi, jak czynił to Dawid (Pierwsza Księga Samuela 20:17), bo słowo Boga i Jego przysięga są dwiema niezmiennymi rzeczami. Tak jak Chrystus został ustanowiony kapłanem przez przysięgę, tak również przez przysięgę został ustanowiony królem (List do Hebrajczyków 7:21). Jego kapłaństwo i królestwo nigdy się nie zmienią.

Następnie poznajemy osobę wybraną do spełnienia tej obietnicy. Dawid był królem wybranym przez samego Boga i taki jest również Chrystus. Dlatego obu nazywa się królami Boga (Księga Psalmów 2:6). Dawid był silny, odważny i dobrze przygotowany do powierzonego mu zadania. Został wybrany spośród ludu, nie spośród książąt, lecz spośród pasterzy. Bóg go odnalazł, powołał, wspierał i polecił Samuelowi namaścić go. Jednak to przede wszystkim zapowiedź Chrystusa.

Chrystus jest potężny pod każdym względem i w pełni przygotowany do wielkiego dzieła, które podjął. Może zbawić całkowicie. Jest potężny w mocy, bo jest Synem Boga. Jest potężny w miłości, bo naprawdę potrafi rozumieć i pocieszać tych, którzy są poddawani próbie. Jest Bogiem Mocnym (Księga Izajasza 9:6). Został wybrany spośród ludzi, jest jednym z nas, kością z naszych kości, ma z nami wspólne ciało i krew. Ponieważ został ustanowiony dla ludzi, został wzięty spośród ludzi, aby Jego wielkość nas nie przerażała.

Bóg go odnalazł. To Zbawiciel, którego zapewnił sam Bóg, bo zbawienie od początku do końca jest wyłącznie dziełem Pana. Bóg znalazł okup (Księga Hioba 33:24). Sami nigdy nie znaleźlibyśmy nikogo, kto nadawałby się do tego zadania (Apokalipsa św. Jana 5:3–4). Bóg złożył w Nim pomoc dla nas: nie tylko sam Go wspierał, lecz także uczynił Go źródłem pomocy dla nas. Powierzył Mu podniesienie upadłej ludzkości i doprowadzenie wybranej reszty do nieba. „We Mnie jest twoja pomoc” (Księga Ozeasza 13:9).

Bóg wywyższył Go, ustanawiając Go prorokiem, kapłanem i królem swojego Kościoła, dając Mu władzę, wskrzeszając Go z martwych i umieszczając Go po swojej prawicy. Tych, których Bóg wybiera i posługuje się nimi, także wywyższy. Bóg namaścił Chrystusa, czyli przygotował Go do Jego urzędu i umocnił w nim, dając Mu Ducha nie w ograniczonej mierze, lecz bez miary, daleko więcej niż komukolwiek innemu. Nazywa się Go Mesjaszem, czyli Chrystusem, co znaczy: Namaszczony. We wszystkim tym Bóg przeznaczył Go na swojego sługę, aby wypełnił Jego odwieczny plan i umacniał Jego królestwo wśród ludzi.

Teraz przechodzimy do obietnic danych temu Wybranemu: Dawidowi jako jego zapowiedzi i Synowi Dawida jako temu, w którym obietnice te naprawdę się spełniają. Są to obietnice nie tylko pełne łaski, ale i chwały. To, co obiecano Chrystusowi jako królowi i słudze Boga, przynosi korzyść wszystkim, którzy dobrowolnie uznają Jego panowanie.

Bóg obiecuje, że będzie przy Nim i umocni Go w Jego dziele (Księga Psalmów 89:21). Słowa „Moja ręka będzie przy nim” oznaczają więcej niż doraźną pomoc. Mówią o stałym i niezachwianym wsparciu, dzięki któremu Chrystus utrzyma się we wszystkich swoich urzędach. Żaden z nich nie zostanie obalony, choć później człowiek grzechu będzie próbował je zagarnąć i z nimi walczyć. Chrystus miał do wykonania trudne dzieło i miał znieść ciężkie cierpienia, ale Ten, który powierzył Mu misję, dał Mu również dość siły, by ją wypełnić. „Moje ramię także będzie go umacniać”. Żadne dobre dzieło nie może się nie powieść, gdy wykonują je ci, których umacnia sam Bóg.

Bóg obiecuje również, że Chrystus zwycięży swoich wrogów i nie pozwoli im nad sobą zapanować (Księga Psalmów 89:22). Syn nieprawości nie będzie Go uciskał ani dręczył. Ten, który jako pierwszy zburzył pokój, będzie próbował przeciwstawić się Temu, który przyszedł, by przynieść pokój, i zrobi wszystko, co w jego mocy, by zniweczyć ten plan. Zdoła jednak tylko zranić Chrystusa w piętę. Dalej nie zajdzie. Chrystus stał się naszym poręczycielem i wziął na siebie odpowiedzialność za nasz dług, a Szatan i śmierć sądzili, że nad Nim zatriumfują. Lecz Chrystus zadośćuczynił wymaganiom Bożej sprawiedliwości i wtedy nie mogli już domagać się od Niego zapłaty. „Nadchodzi władca tego świata, ale nie ma on nade Mną żadnej władzy” (Ewangelia Jana 14:30).

Co więcej, Jego wrogowie upadną przed Nim (Księga Psalmów 89:23). Bóg powali Jego przeciwników przed Jego obliczem. Władca tego świata zostanie wyrzucony, moce zostaną pozbawione siły, a Chrystus stanie się śmiercią dla samej śmierci i zagładą dla grobu (Księga Ozeasza 13:14). Niektórzy odnoszą te słowa do klęski, jaką Bóg sprowadził na naród żydowski prześladujący Chrystusa i skazujący Go na śmierć. Ostatecznie jednak wszyscy wrogowie Chrystusa, ci, którzy Go nienawidzą i nie chcą pozwolić Mu nad sobą panować, zostaną przyprowadzeni i zgładzeni przed Nim (Ewangelia Łukasza 19:27).

Bóg obiecuje też, że Chrystus będzie głównym powiernikiem przymierza między Bogiem a ludźmi, dzięki czemu Bóg będzie dla nas łaskawy i wierny (Księga Psalmów 89:24). „Moja wierność i moja łaska będą z nim”. Były z Dawidem, bo Bóg wciąż okazywał mu łaskę i dowodził swojej wierności. Były z Chrystusem, bo Bóg spełnił każdą obietnicę, którą Mu złożył. Jest w tym jednak coś więcej: Boża łaska wobec nas i Jego wierność wobec nas również są z Chrystusem. Bóg ma w Nim upodobanie, a w Nim także w nas. W Chrystusie wszystkie Boże obietnice znajdują potwierdzenie.

Jeśli więc grzesznicy, świadomi swojej nędzy, mają nadzieję otrzymać coś dzięki Bożej łasce i wierności, muszą wiedzieć, że dary te są w Chrystusie. Zostały powierzone Jego rękom i trzeba zwracać się do Niego, by je otrzymać (Księga Psalmów 89:28). Słowa „Zachowam dla niego moją łaskę” znaczą, że Bóg zastrzegł ją dla Chrystusa, aby na zawsze ją rozdawał. Dzięki pośrednictwu Chrystusa, który prowadzi nas do Boga, wszystkie strumienie Bożej dobroci będą płynąć bez końca.

Dlatego oczekujemy miłosierdzia naszego Pana Jezusa Chrystusa jako drogi do życia wiecznego (List Judy 1:21; Ewangelia Jana 17:2). Boża łaska dociera do nas przez Niego i przez Niego przychodzi do nas również Boża obietnica. Jego przymierze pozostanie z Nim niezachwiane: zarówno przymierze odkupienia, zawarte z Chrystusem, jak i przymierze łaski, zawarte z nami w Nim.

Nowe przymierze jest zawsze nowe i niezachwianie trwa, ponieważ zostało powierzone Pośrednikowi, czyli temu, który stoi między Bogiem a nami i jedna nas z Bogiem (List do Hebrajczyków 8:6). Przymierze jest trwałe, bo opiera się na takim fundamencie. Przynosi to Panu Jezusowi wieczną cześć, ponieważ cała sprawa między Bogiem a człowiekiem została powierzona Jemu. Ojciec przekazał Mu cały sąd, aby wszyscy czcili Syna tak, jak czczą Ojca (Ewangelia Jana 5:22–23). Dlatego czytamy tutaj: „W moim imieniu jego róg będzie wywyższony”, co oznacza, że wzrosną Jego moc i chwała. Jego chwałą będzie to, że nosi w sobie imię Boga (Księga Wyjścia 23:21) i działa w imieniu Boga. „Jak Ojciec mi polecił, tak postępuję”.

Psalm mówi też, że Jego królestwo będzie się bardzo rozprzestrzeniać (Księga Psalmów 89:25). Słowa „Położę jego rękę na morzu” oznaczają, że będzie panował nad morzami i wyspami morskimi, a słowa „jego prawica nad rzekami” mówią o śródlądowych krainach nawadnianych przez rzeki. Królestwo Dawida sięgało Wielkiego Morza i Morza Czerwonego, a także rzeki Egiptu i Eufratu. Jednak ta obietnica najpełniej spełnia się w królestwie Mesjasza i będzie spełniać się coraz szerzej, aż królestwa tego świata staną się królestwem Pana i Jego Chrystusa (Apokalipsa św. Jana 11:15), a wyspy będą oczekiwać na Jego prawo.

Psalmista mówi też, że będzie nazywał Boga swoim Ojcem, a Bóg uzna go za swego Syna, nawet za swego pierworodnego (Księga Psalmów 89:26, Księga Psalmów 89:27). Wyjaśnia to słowa, które Natan przekazał o Salomonie. Salomon, podobnie jak Dawid, był zapowiedzią Chrystusa: „Ja będę mu Ojcem, a on będzie Mi synem” (Druga Księga Samuela 7:14). Ta więź zostaje uznana z obu stron. On zawoła do Boga: „Ty jesteś moim Ojcem”. Salomon mógł tak czynić, ale Chrystus z pewnością to czynił w czasie swego ziemskiego życia, gdy zanosił do Boga żarliwe wołania i mówił o Nim jako o Ojcu świętym i sprawiedliwym. Uczył nas także zwracać się do Boga jako do naszego Ojca w niebie.

W swojej udręce Chrystus wołał: „Ty jesteś moim Ojcem” (Ewangelia Mateusza 26:39, Ewangelia Mateusza 26:42). Na krzyżu powiedział: „Ojcze, przebacz im” oraz: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego”. Uznawał też Boga za swego Boga, dlatego był Mu całkowicie posłuszny i we wszystkim poddawał się Jego woli. „On jest moim Bogiem i waszym Bogiem” (Ewangelia Jana 20:17). Bóg był także skałą jego zbawienia, Tym, który miał go podtrzymać i przeprowadzić przez jego dzieło, a także uczynić go kimś więcej niż zwycięzcą, doskonałym Zbawicielem. Dlatego Chrystus wytrwał na krzyżu i wzgardził hańbą, wiedząc, że zostanie usprawiedliwiony, czyli uznany za sprawiedliwego, i otoczony chwałą.

„Uczynię go pierworodnym”. Trudno odnieść te słowa do Dawida. Szczególnym zaszczytem Chrystusa jest to, że jest pierworodnym wszelkiego stworzenia, a jako taki jest dziedzicem wszystkiego (List do Kolosan 1:15; List do Hebrajczyków 1:2, List do Hebrajczyków 1:6). Gdy Chrystus otrzymał wszelką władzę w niebie i na ziemi, a Ojciec przekazał Mu wszystko, Bóg uczynił Go swoim pierworodnym. Chrystus przewyższa wszystkich królów ziemi i góruje nad nimi godnością. Jest Królem królów, a aniołowie, zwierzchności i moce są Mu poddane (Pierwszy List Piotra 3:22).

Obietnica obejmuje także jego potomstwo. Przymierza Boga zawsze obejmowały dzieci tych, z którymi je zawierał, i to przymierze również je obejmuje (Księga Psalmów 89:29, Księga Psalmów 89:36). „Jego potomstwo będzie trwało na wieki, a jego tron jak dni niebios”. Słowa te rozumie się różnie, zależnie od tego, czy odnosi się je do Chrystusa, czy do Dawida.

Jeśli odniesiemy je do Dawida, jego potomstwem będą jego następcy: Salomon i późniejsi królowie Judy, wywodzący się z rodu Dawida. Mogli popaść w grzech i przestać postępować w duchu i śladami Dawida. W takim przypadku podlegaliby karceniu Boga, czego doświadczał wówczas dom Dawida (Księga Psalmów 89:38). Mimo to obietnica powinna ich pokrzepiać. Nawet gdyby zostali skarceni, nie oznaczałoby to odrzucenia ani wykluczenia z rodziny. Zgadza się to ze słowami Natana: „Jeśli dopuści się nieprawości, ukarzę go, lecz nie odbiorę mu mojej łaskawości” (Druga Księga Samuela 7:14, Druga Księga Samuela 7:15).

W tym sensie potomstwo Dawida i jego tron trwały na wieki, ponieważ mimo nieprawości wielu potomków jego ród przez bardzo długi czas zachował władzę. Dopóki Juda była królestwem, królowali w niej potomkowie Dawida i żadna inna rodzina nie zajęła tego miejsca. Inaczej było wśród dziesięciu plemion, gdzie panowanie przechodziło od Jeroboama do Baaszy i kolejnych władców. Ród Dawida pozostał rodziną wyróżnioną i otaczaną czcią aż do przyjścia tego Syna Dawida, którego tron miał trwać na wieki (Ewangelia Łukasza 1:27, Ewangelia Łukasza 1:32; Ewangelia Łukasza 2:4, Ewangelia Łukasza 2:11). Gdyby późniejsi potomkowie Dawida odwrócili się od Boga i zbuntowali przeciw Niemu, Bóg zesłałby na nich surowe sądy i doprowadził do upadku ich rodu. Nie odebrałby jednak Dawidowi swojej wiernej miłości ani nie złamałby zawartego z nim przymierza, ponieważ wszystkie te obietnice znalazłyby pełnię w Mesjaszu, który miał wyjść z rodu Dawida. Podobnie, gdy Żydzi zostali odsunięci, apostoł wykazał, że przymierze Boga z Abrahamem nie zostało złamane, ponieważ spełniło się w jego duchowym potomstwie, dziedzicach sprawiedliwości otrzymywanej przez wiarę (List do Rzymian 11:7).

Jeśli odniesiemy te słowa do Chrystusa, jego potomstwem będą jego poddani: wszyscy wierzący, jego duchowe dzieci, ci, których dał Mu Bóg (List do Hebrajczyków 2:13). To potomstwo będzie trwało na wieki, a tron Chrystusa będzie pośród nich, w Kościele i w ludzkich sercach, tak długo, jak będą trwać niebiosa. Chrystus zawsze będzie miał na świecie lud, który będzie Mu służył i oddawał cześć. Zobaczy swoje potomstwo i przedłuży swoje dni. To święte potomstwo przetrwa na wieki w chwale, gdy czas i dni przeminą. W ten sposób trwać będą tron i królestwo Chrystusa. Królestwo Jego łaski będzie trwało przez cały czas, a królestwo Jego chwały przez nieskończoną wieczność.

Trwałość królestwa Chrystusa może wydawać się wątpliwa z powodu grzechów i cierpień jego poddanych. Ich nieprawość i udręki mogą sprawiać wrażenie, że zagrażają jego upadkiem. Zostało to powiedziane, abyśmy nie tracili ducha, gdy takie rzeczy dzieją się w rzeczywistości, lecz rozumieli, że nie podważają one trwałości przymierza. Po pierwsze, psalm zakłada, że wśród poddanych królestwa Chrystusa będzie wiele zła. Jego dzieci mogą porzucić Boże prawo (Księga Psalmów 89:30), zaniedbując to, co powinny czynić, i łamać Jego ustawy (Księga Psalmów 89:31), robiąc to, czego czynić nie powinny. Wśród dzieci Boga, tak jak wśród Jego ludu, są skazy (Księga Powtórzonego Prawa 32:5). Życie Kościoła, podobnie jak serca jego członków, nosi wiele śladów zepsucia, które daje o sobie znać. Po drugie, mówi się im, że zostaną za to ukarani (Księga Psalmów 89:32): „Ukarzę ich grzech rózgą”, a ich własny grzech zostanie osądzony, zanim przyjdzie kolej na grzechy innych.

Bóg powiedział: „Tylko was znałem”, a więc: „ukarzę was” (Księga Amosa 3:2). Więź z Chrystusem nie zwalnia Jego ludu z odpowiedzialności. Zwróćmy jednak uwagę, czym jest cierpienie ludu Bożego. To rózga, nie topór ani miecz. Ma korygować, a nie niszczyć.

Widać w tym łagodność karcenia. To rózga ludzka, podobna do tej, którą rodzice karcą swoje dzieci. Widać w tym także dobry cel cierpienia, ponieważ taka rózga może przynieść „pokojny owoc sprawiedliwości”. Rózga jest w ręku Boga, który mówi: „Nawiedzę ich”. Jest mądry i wie, co czyni. Jest łaskawy i uczyni to, co najlepsze.

Bóg posługuje się tą rózgą tylko wtedy, gdy naprawdę jest taka potrzeba. „Jeśli złamią moje prawo, nawiedzę ich występek rózgą, a jeśli nie, nie uczynię tego”. Wówczas trzeba bronić czci Boga, a ich samych upokorzyć i uniżyć.

Mimo tego wszystkiego trwałość królestwa Chrystusa jest zapewniona przez niezłomną obietnicę i przysięgę Boga (Księga Psalmów 89:33). „Nie odbiorę mu całkowicie i ostatecznie mojej łaskawości”. A zatem mimo ich grzechów przymierze Boga nie zostanie złamane. Utrapienia nie tylko są zgodne z miłością przymierza, lecz także z niej wypływają. Potomkowie Dawida mogą być karceni, ale to nie znaczy, że Bóg się ich wyrzeka. Mogą zostać poniżeni, ale nie zostaną odrzuceni.

Bóg zachowuje swoją przychylność wobec swego ludu ze względu na Chrystusa. W Nim jest dla nas zachowane miłosierdzie, a Bóg mówi: „Nie odbiorę mu go” (Księga Psalmów 89:33). „Nie skłamię Dawidowi” (Księga Psalmów 89:35). My jesteśmy niegodni, ale On jest godny.

Bóg zachowuje swoją przychylność także ze względu na przymierze. „Moja wierność nie zawiedzie, nie złamię mojego przymierza”. Powiedziano, że oni złamali Boże ustawy, bezczeszcząc je i kalając, bo właśnie to oznacza użyte tu słowo. Bóg jednak mówi: „Nie złamię mojego przymierza, nie zbezczeszczę go ani nie skalam”. Użyto tego samego słowa.

Bóg powiedział i przysiągł, że będzie miał Kościół na świecie tak długo, jak długo będą trwały słońce i księżyc (Księga Psalmów 89:36, Księga Psalmów 89:37). Słońce i księżyc są na niebie wiernymi świadkami mądrości, mocy i dobroci Stwórcy. Będą trwać, dopóki będzie trwał czas, ponieważ go odmierzają. Podobnie potomstwo Chrystusa zostanie ustanowione na wieki. Dopóki będzie istniał świat, jego członkowie będą w nim świecić jak światła. A gdy świat przeminie, zostaną ustanowieni jako światła jaśniejące w obecności Ojca.