Księga Psalmów 88:11 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach psalmista mówi Bogu o swoim obecnym, strasznym położeniu. Pyta, czy Bóg uczyni cud dla zmarłych i przywróci ich do życia. Chce przez to powiedzieć, że umarli nie powstają na tym świecie, by wielbić Boga, a ci, których pogrzebano, nie mogą z grobu, z krainy zapomnienia, głosić Jego miłości, wierności, cudów ani sprawiedliwości. Zmarłe dusze mogą znać dzieła Boga i o nich mówić, lecz martwe ciała nie mogą przyjąć Jego pocieszenia ani oddać Mu chwały.

Nie należy odczytywać tych pytań jako wyrazu rozpaczy, jak gdyby psalmista sądził, że Bóg nie może mu pomóc albo nie zechce tego uczynić. Nie oznaczają one również, że wątpił w zmartwychwstanie w dniu ostatecznym. Psalmista błaga raczej o szybką pomoc: dobroć, wierność i sprawiedliwość Boga ukażą się w jego ocaleniu, ale tylko wtedy, jeśli nadejdzie ono niebawem. Gdyby ulga zbyt długo się odwlekała, psalmista umarłby i nie mógłby już zaznać pocieszenia na ziemi. Hiob zwracał się do Boga w podobny sposób (Księga Hioba 7:8; Księga Hioba 10:21).

Psalmista postanawia nadal się modlić, zwłaszcza że pomoc się opóźnia. Wiele razy wołał do Boga i znajdował pocieszenie w modlitwie, dlatego nie przestanie tego robić. Nawet jeśli nie otrzymuje od razu odpowiedzi, nie powinien porzucać modlitwy, bo Bóg odpowiada we właściwym czasie. Zwłoka często służy temu, by wypróbować naszą cierpliwość i pomóc nam wytrwać w modlitwie.

Psalmista mówi też, że będzie modlił się wczesnym rankiem, gdy jego umysł jest wypoczęty i zanim pochłoną go codzienne obowiązki. Po nocy pełnej niepokoju i smutku chce zwrócić się do Boga przy pierwszej sposobności. Nie chodzi mu o to, że może wstać, zanim Bóg będzie w stanie go usłyszeć, bo Bóg nigdy nie śpi. Chce raczej wstać wcześniej niż zwykle, by się modlić, i z wiarą oraz nadzieją stanąć przed Bogiem, zanim rozpocznie się dzień. Im cięższe są nasze trudności, tym żarliwsze powinny być nasze modlitwy. Bóg często wychodzi naprzeciw naszym modlitwom i nadziejom ze swoim miłosierdziem, a my powinniśmy z modlitwą i nadzieją wychodzić naprzeciw Jego miłosierdziu.

Psalmista mówi następnie, co powie Bogu. Najpierw z pokorą zapyta, dlaczego Bóg zdaje się go odrzucać i traktować jak kogoś opuszczonego. Dziwi się, że Bóg miałby odtrącić swego dawnego sługę, który sam nie zamierza Go porzucić. Ludzie mogą go odrzucić, ale dlaczego miałby to zrobić Pan, skoro Bóg nie zmienia zdania co do swoich zamierzeń i łaskawego powołania? Nic nie boli dziecka Bożego bardziej niż to, że Bóg zakrywa przed nim swoje oblicze, i niczego nie lęka się ono bardziej niż tego, że Bóg odrzuci jego duszę.

Psalmista będzie też powtarzał swoje skargi, aż Bóg okaże mu miłosierdzie. Jednym z jego cierpień jest to, że Bóg napawa go trwogą. Dręczą go przerażające myśli o gniewie Boga z powodu jego grzechów i o skutkach tego gniewu. Myśl o spotkaniu z Bogiem i o sądzie napełnia go lękiem i drżeniem. Jednak nawet ci, którym przeznaczona jest Boża przychylność, mogą przez pewien czas doświadczać Jego grozy. Duch przybrania, dzięki któremu stajemy się dziećmi Bożymi, może początkowo być odczuwany jak duch niewoli, rodzący lęk. Hiob podobnie mówił o grozie, którą budził w nim Bóg (Księga Hioba 6:4).

Psalmista wyjaśnia, że przez Bożą grozę rozumie Jego srogi gniew. Trwoga niemal odebrała mu życie, tak że jest gotowy umrzeć i wyzionąć ducha. Niemal pozbawiła go też rozumu i wprawiła w zamęt. Wielu ludzi doświadczyło podobnych skutków głębokiego udręczenia duchowego, dlatego należy odnosić się do nich ze współczuciem. Psalmista mówi, że trwa to od jego młodości. Cierpienie towarzyszy mu od wczesnych lat, jak gdyby od początku uczył się w szkole udręki. Jeśli nasze dni zaczynają się od trudności, a żałoba trwa długo, nie powinniśmy uważać tego za coś niezwykłego. Cierpienie może kształtować w nas cierpliwość.

Warto też zauważyć, że Heman, autor tego psalmu, stał się człowiekiem bardzo mądrym i dobrym, choć cierpiał w ten sposób od młodości. Wielu przekonało się, że dobrze jest wcześnie w życiu wziąć na siebie jarzmo. Smutek nieraz przyniósł im więcej pożytku, niż przyniosłaby radość. Częste cierpienia i bliskość śmierci w młodym wieku pomogły niektórym nabrać powagi i mniej przywiązywać serce do świata, co służyło im przez całe życie. Czasami Bóg przygotowuje ludzi do ważnej służby właśnie przez takie doświadczenia.

Teraz jego cierpienie stało się jeszcze cięższe niż wcześniej. Groza zesłana przez Boga otoczyła go ze wszystkich stron. Jest atakowany z każdej strony i nie znajduje nigdzie pocieszającej ulgi.

Nieszczęścia napierają na niego razem, jak wody powodzi. Dzieje się tak dzień po dniu, bez odpoczynku i przerwy. Nie ma chwili wytchnienia ani wyraźnej ulgi, nie dostrzega nawet najmniejszego znaku nadziei. Tak ciężkie było położenie człowieka bardzo mądrego i dobrego. Otaczała go groza, a on nie mógł znaleźć bezpiecznego miejsca, w którym mógłby się schronić i odpocząć.

Psalmista mówi też, że nie ma na świecie przyjaciela, który mógłby go pocieszyć (Księga Psalmów 88:18). Bóg oddalił od niego bliskich i przyjaciół. Niektórzy umarli, inni przebywali daleko, a wielu mogło się od niego odwrócić. Po pociechach płynących z wiary bardzo cenne są pociechy, które dają przyjaźń i wspólnota. Dlatego brak przyjaciół w tym życiu niemal równa się brakowi jakiegokolwiek pocieszenia. Jeszcze trudniej znosić ten smutek tym, którzy mieli przyjaciół, a potem ich utracili.

Tymi słowami psalmista kończy swoją skargę, jak gdyby właśnie ten brak przyjaciół dopełnił jego nieszczęścia i zadał ostatni cios jego cierpieniu. Jeśli Boża opatrzność, czyli Jego mądre kierowanie wydarzeniami, rozproszyła naszych przyjaciół albo śmierć zabrała ich w ciemność, nadal powinniśmy głęboko odczuwać tę stratę. Powinniśmy jednak uznać w tym działanie Boga i poddać się Jemu.