Księga Psalmów 87:1 – znaczenie i zastosowanie

Niektórzy uznają początkowe słowa psalmu za część jego tytułu. W takim ujęciu jest to psalm albo pieśń o świętych górach, czyli o świątyni wzniesionej na Syjonie, na górze Moria. Inni sądzą, że psalmista patrzy na przybytek albo świątynię i, rozmyślając o ich wielkości, nagle stwierdza, że ich fundament znajduje się na świętych górach. Tak czy inaczej, przesłanie jest jasne.

W tym miejscu wychwalane są trzy cechy świątyni. Po pierwsze, została wzniesiona na świętych górach, dlatego kościół ma trwały fundament i nie może zatonąć ani się zachwiać. Tym fundamentem jest sam Chrystus, którego położył Bóg. Nowe Jeruzalem, miasto w górze, ma trwałe fundamenty. Jest położone wysoko, bo dom Pana góruje nad górami (Księga Izajasza 2:2). Jest też mocno zbudowane, bo góry są skaliste, a kościół wznosi się na skale.

Świat został założony na morzach (Księga Psalmów 24:2), które nieustannie się zmieniają i nie dają solidnego oparcia. Babel zbudowano na równinie, gdzie grunt był niestabilny. Kościół natomiast wznosi się na odwiecznych górach i trwałych wzgórzach. Góry i wzgórza przeminą wcześniej, niż zawiedzie Boże przymierze pokoju, a kościół opiera się na tej obietnicy (Księga Izajasza 54:10). Fundament spoczywa na świętych górach. Świętość jest siłą i oparciem kościoła. Trwa on, ponieważ zbudowano go na Bożej obietnicy, potwierdzonej Jego świętością, oraz na uświęcającym dziele Ducha, które zapewnia szczęście wszystkim wierzącym.

Po drugie, Bóg okazał świątyni szczególną miłość (Księga Psalmów 87:2). „Pan miłuje bramy Syjonu”, czyli bramy świątyni, albo, jak wyjaśnia Targum, domy nauczania, bardziej niż wszystkie mieszkania Jakuba, czy to w Jerozolimie, czy gdzie indziej w kraju. Bóg powiedział o Syjonie: „To miejsce mojego odpoczynku na zawsze; tu będę mieszkać”. Tam spotykał się ze swoim ludem, przyjmował jego uwielbienie i okazywał mu znaki swojej przychylności. Widać więc, jak bardzo miłował te bramy.

Wynikają z tego dwie rzeczy. Bóg miłuje domy Jakuba, czyli życzliwie odnosi się do pobożnych rodzin i przyjmuje ich domowe uwielbienie. Jednak jeszcze bardziej miłuje bramy Syjonu — nie tylko bardziej niż niektóre, ale bardziej niż wszystkie domy Jakuba. Bogu oddaje się cześć w domach, a rodzinne nabożeństwo jest prawdziwym obowiązkiem, którego nie wolno zaniedbywać. Jeśli jednak nie da się uczestniczyć w obu formach uwielbienia, przy pozostałych jednakowych okolicznościach należy dać pierwszeństwo wspólnemu nabożeństwu.

Po trzecie, Słowo Boże wiele mówi o świątyni (Księga Psalmów 87:3): „Wspaniałe rzeczy mówi się o tobie, miasto Boże!”. Ludzi i sprawy powinniśmy oceniać na podstawie tego, co mówi o nich Pismo Święte, i zaszczytu, jakim je obdarza. Wrogowie mówili o mieście Bożym wiele haniebnych rzeczy, by przedstawić je jako małe i brzydkie. Lecz Ten, którego sąd jest zawsze prawdziwy, powiedział o nim rzeczy wspaniałe. Bóg powiedział o świątyni: „Moje oczy i moje serce będą tam na zawsze; wybrałem ten dom, aby moje imię było w nim na wieki” (Druga Księga Kronik 7:16). Góra Syjon jest piękna w swym położeniu (Księga Psalmów 48:2). To naprawdę wspaniałe słowa.

Jeszcze wspanialsze rzeczy mówi się o Kościele, który powstał dzięki Ewangelii. Jest oblubienicą Chrystusa, odkupioną Jego krwią. Jest ludem szczególnym, świętym narodem i królewskim kapłaństwem, a bramy piekielne go nie przemogą. Nie powinniśmy więc wstydzić się Kościoła Chrystusa, nawet w jego najskromniejszym stanie, ani żadnej osoby, która do niego należy. Nie powinniśmy wypierać się przynależności do niego, nawet jeśli miałoby to ściągnąć na nas zniewagi. Mówi się o nim rzeczy wspaniałe i żadne słowo, które wypowiedział Bóg, nie zawiedzie.