Księga Psalmów 87:4 – znaczenie i zastosowanie

Syjon zostaje tu zestawiony z innymi miejscami i ukazany jako od nich wspanialszy. Kościół Chrystusa jest bardziej chwalebny i lepszy niż narody ziemi. Nie umniejsza to jednak zaszczytów innych miejsc, co wyraźnie widać w tym wersecie (Księga Psalmów 87:4). Bóg mówi, że zaliczy Rahab, czyli Egipt, i Babilon do tych, którzy Go znają, wraz z Filisteą, Tyrem i Etiopią, a być może Arabią. Chodzi o to, że ludzie będą mówić: „Ten człowiek tam się urodził”, bo każda z tych krain mogła wskazać kogoś sławnego, znanego z mądrości lub cnoty, a nawet nawróconego, który przyszedł oddawać cześć prawdziwemu Bogu.

Niektórzy rozumieją ten werset inaczej: jako obietnicę, że Bóg wprowadzi pogan do Kościoła i zjednoczy ich z Żydami w jednym ciele. W takim rozumieniu Bóg mówi: „Zaliczę mieszkańców Egiptu i Babilonu do tych, którzy Mnie znają. Uznaję ich za swój lud tak samo jak Izraela, gdy przyjmą Ewangelię Chrystusa, zostaną przyjęci jako narodzeni w Syjonie, odrodzeni tam na nowo, i otrzymają takie same przywileje jak rodowity Izraelita”. Ci, którzy niegdyś byli obcy i wykluczeni, stali się współobywatelami świętych (List do Efezjan 2:19). Wierzący pochodzący z pogan zajmuje taką samą pozycję jak Żyd z urodzenia. Porównajmy to z zapowiedzią, że Pan powie: „Błogosławiony Egipt, mój lud, i Asyria, dzieło moich rąk, a także Izrael, moje dziedzictwo” (Księga Izajasza 19:23–25).

Chwała Syjonu przewyższa chwałę innych miejsc z kilku powodów. Syjon wyda wielu wielkich i pobożnych ludzi, którzy zasłyną za swoich czasów (Księga Psalmów 87:5). Ludzie wokół Syjonu będą mówić, że ten czy tamten człowiek się tam urodził, mając na myśli wielu wybitnych ludzi mądrych i pobożnych, zwłaszcza tych, którzy zgłębiali słowa i widzenia pochodzące od Boga. Będzie tam wielu proroków i królów, cieszących się większą przychylnością Boga i przynoszących światu więcej błogosławieństw niż ktokolwiek, kogo wydały Egipt czy Babilon. Wybitni ludzie Kościoła przewyższają tych z narodów, a ich imiona będą jaśnieć mocniej niż wszystko, co narody utrwaliły w swoich kronikach.

Słowa „człowiek, człowiek się w niej narodził” mogą też wskazywać na Chrystusa — na tego człowieka, Syna Człowieczego, piękniejszego niż inni ludzie. Urodził się w Betlejem, niedaleko Syjonu, i stał się chwałą swojego ludu, Izraela. Największym zaszczytem, jaki spotkał naród żydowski, było to, że Chrystus według ciała pochodził właśnie z niego (List do Rzymian 9:5). Słowa te mogą również wskazywać na nawrócenie pogan. Wtedy o Syjonie będzie się mówić, że wychodzące z niego Prawo i Ewangelia prowadzą wiele dusz do Boga, a górne Jeruzalem zostanie uznane za ich matkę.

Siła Syjonu będzie umocniona także przez wszechmoc Boga. Sam Najwyższy go ustanowi i tylko On może dokonać tego w pełni. Przybycie nawróconych z wielu narodów nie przyniesie zamętu ani podziałów, lecz doda Syjonowi siły. Bóg założył go na wiecznym fundamencie, dlatego żadne wstrząsy narodów, królestw, nieba ani ziemi nie zdołają poruszyć tego, co On ustanowił.

Lud Syjonu zostanie również zapisany w księdze z czcią, jak mówi kolejny werset (Księga Psalmów 87:6). Pan policzy ich, gdy będzie spisywał lud i sporządzał rejestr swoich poddanych. Odnotuje, że ten człowiek się tam urodził: najpierw narodził się w Jego domu, a potem narodził się na nowo przez Ducha. Gdy Bóg przyjdzie sądzić ludzi i oddać każdemu według jego czynów, zwróci uwagę na tych, którzy urodzili się w Syjonie. Będzie pamiętał, kto korzystał z przywilejów Jego świątyni, komu przypadły synostwo, chwała, przymierza i służba Boża (List do Rzymian 9:4; List do Rzymian 3:1–2). Wiele im powierzono, dlatego wiele będzie się od nich wymagać, a rozliczenie będzie odpowiadać otrzymanym przywilejom. Kto otrzymał pięć talentów, powinien dobrze nimi gospodarować. „Znam Twoje czyny, wiem, gdzie mieszkasz i gdzie jest Twoje miejsce narodzin. Sela”. Niech mieszkańcy Syjonu wezmą to sobie do serca i żyją w sposób godny swojego powołania.

Pieśni Syjonu będą rozbrzmiewać radością i zwycięstwem, jak zapowiada następny werset (Księga Psalmów 87:7). Będą tam śpiewacy i muzycy, którzy będą wielbić Boga. To wielki zaszczyt dla Syjonu i Kościoła Ewangelii, że służy się tam Bogu z radością: Jego dzieło jest tam wykonywane ochoczo (Księga Psalmów 68:25). Bóg mówi: „Wszystkie moje źródła są w tobie, Syjonie”. Złożył skarby łaski w świętych ustanowieniach. To stamtąd wypływają strumienie, które rozweselają miasto naszego Boga (Księga Psalmów 46:4). Psalmista mówi to samo o sobie: źródła, które mają orzeźwić jego spragnioną duszę, znajdują się w świątyni, w Słowie Bożym i ustanowieniach, a także we wspólnocie ludu Bożego. Źródłem radości człowieka skupionego na świecie są bogactwo i przyjemności, natomiast radość duszy obdarzonej łaską wypływa ze Słowa Bożego i modlitwy. Chrystus jest prawdziwą świątynią. Wszystkie nasze źródła są w Nim i wszystkie nasze strumienie od Niego pochodzą. Ojciec upodobał sobie, aby zamieszkała w Nim cała pełnia, i wszyscy wierzący również się z tego radują.