Księga Psalmów 86:8 – znaczenie i zastosowanie

Dawid kontynuuje tu swoją modlitwę. Najpierw oddaje chwałę Bogu, bo nasze modlitwy powinny być także uwielbieniem. Z głęboką pokorą i czcią powinniśmy uznawać królestwo, moc i chwałę Boga.

Wysławia Boga jako niezrównanego. Nie ma nikogo podobnego do Pana i niczego, co można by z Nim porównać (Księga Psalmów 86:8). Pośród fałszywych bogów czczonych przez pogan, pośród aniołów i królów ziemi nie ma nikogo takiego jak On. Nikt nie jest równie mądry, potężny ani dobry. Dowodzą tego również Jego dzieła, bo nie ma dzieł podobnych do Jego. Najlepiej oddajemy Bogu chwałę, gdy uznajemy, że nikt nie jest Mu równy.

Wysławia Go także jako źródło wszelkiego życia i centrum wszelkiego uwielbienia (Księga Psalmów 86:9). Bóg stworzył wszystkie narody, a wszyscy ludzie pochodzą od Niego i są od Niego zależni w swoim życiu. Dlatego narody przyjdą, by oddać Mu pokłon i uwielbić Jego imię. Częściowo spełniło się to wtedy, gdy za czasów Dawida i Salomona wielu ludzi przyłączyło się do wiary żydowskiej. Pełnię spełnienia przyniosą jednak czasy Mesjasza, gdy ludzie ze wszystkich królestw i narodów zostaną zgromadzeni, by wielbić Boga (Księga Objawienia 7:9). Bóg stworzył wszystkie narody przez Chrystusa, bo bez Niego nie powstało nic, co istnieje. Dlatego przez Chrystusa, moc Jego Ewangelii i łaski wszystkie narody zostaną przyprowadzone do oddawania czci Bogu (Księga Izajasza 66:23).

Wysławia Boga również jako nieskończenie wielkiego (Księga Psalmów 86:10). Wszystkie narody powinny oddawać Mu cześć, bo jest Królem nad nimi wszystkimi. Jego panowanie jest pełne i nikt nie może go podważyć. Jego majestat budzi podziw, Jego moc sięga wszędzie, Jego bogactwo jest niewyczerpane, a Jego władza nie zna granic. Objawia to, dokonując cudownych dzieł, które podziwiają wszystkie narody. Dzieła te powinny prowadzić ludzi do uznania, że tylko On jest Bogiem, nie ma Mu równego ani żadnego innego boga obok Niego. Powinniśmy mieć o tym wielkim Bogu wielkie wyobrażenie i z nabożnym podziwem patrzeć na Boga, który czyni cuda. Tylko Jemu należy oddać nasze serca, bo tylko On jest Bogiem.

Wysławia Boga także jako nieskończenie dobrego. Ludzie są źli, bardzo niegodziwi i zepsuci (Księga Psalmów 86:14), nie należy więc oczekiwać od nich miłosierdzia. Pan jest jednak Bogiem pełnym współczucia i łaski (Księga Psalmów 86:15). To właśnie tę cechę swojego charakteru Bóg objawił w swoim imieniu, dlatego i my powinniśmy ją głosić (Księga Wyjścia 34:6–7). Jego dobroć obejmuje wszystkie Jego dzieła i powinna napełniać całe nasze uwielbienie. Jest też dla nas pociechą w okrutnym świecie: bez względu na to, jacy są ludzie, Bóg jest dobry. Ludzie bywają bezwzględni, ale Bóg jest łaskawy. Ludzie zawodzą, ale Bóg jest wierny. Nie tylko okazuje współczucie, lecz jest nim pełen, a w Nim miłosierdzie zwycięża nad sądem. Cierpliwie znosi nas nawet wtedy, gdy wciąż Go obrażamy, i obfituje w miłosierdzie oraz prawdę. Wiernie wypełnia to, co obiecał, tak jak z własnej woli składał obietnice.

Na koniec Dawid wysławia Boga jako życzliwego przyjaciela i hojnego pomocnika. Powinniśmy wielbić Boga za to, że jest dobry sam w sobie, ale najgłębiej odczuwamy Jego dobroć, gdy widzimy, jak wiele dobra nam okazał. Dawid z wyjątkową radością zatrzymuje się nad tym w Księdze Psalmów 86:12–13. Powiedział, że wszystkie narody będą wielbić Boga i oddawać chwałę Jego imieniu. Człowieka prawego cieszy świadomość, że inni będą wielbić Boga, ale jego największą troską i radością jest robienie tego samemu. Niezależnie od tego, co robią inni, Dawid mówi: „Będę Cię wielbił, Panie, mój Boże”. Nie uznaje Pana tylko za Boga w ogólnym sensie, ale za swojego Boga. Będzie wielbił Go całym sercem, ochoczo i bez zastrzeżeń, radośnie i szczerze, troszcząc się o Jego chwałę. Będzie ją oddawał imieniu Boga nie przez krótki czas, lecz na wieki. Zamierza robić to przez całe życie i ma nadzieję wielbić Go przez całą wieczność.

Dawid ma dobry powód, by tak wielbić Boga, bo Bóg okazał mu szczególne miłosierdzie. „Wielkie jest Twoje miłosierdzie dla mnie”. Miłosierdzie Boga zawsze jest pełne, a Jego błogosławieństwa są niezmierzone. Gdy mówimy o miłosierdziu Boga wobec nas, powinniśmy je tak właśnie wywyższać. Dawid podaje jeden przykład tego miłosierdzia: Bóg ocalił jego duszę od najgłębszego piekła, czyli od śmierci, od tak wielkiej śmierci, o jakiej mówił Paweł (Drugi List do Koryntian 1:10), a nawet od śmierci wiecznej, jak rozumieli te słowa niektórzy żydowscy pisarze. Dawid wiedział, że z powodu grzechu popełnionego w sprawie Uriasza zasługiwał na wieczne odrzucenie i strącenie do najgłębszego piekła. Natan powiedział mu jednak, że Pan zgładził jego grzech, a dzięki temu słowu Dawid został ocalony od najgłębszego piekła. Właśnie w tym przejawiło się wielkie miłosierdzie Boga wobec niego.

Nawet najwięksi święci zawdzięczają ocalenie od najgłębszego piekła nie własnym zasługom, lecz miłosierdziu Boga. Ta prawda powinna szeroko otwierać nasze serca na wielbienie miłosierdzia Boga, które mamy wysławiać na wieki. Tak wielkie wybawienie od wiecznego cierpienia słusznie domaga się wiecznej chwały.

Następnie Dawid przechodzi do żarliwej modlitwy o miłosierdzie i łaskę. Skarży się na nieustanną i nieustępliwą nienawiść swoich wrogów (Księga Psalmów 86:14): „Panie, stań po mojej stronie, bo wielu występuje przeciwko mnie”. Zwraca uwagę na ich charakter. Byli pysznymi ludźmi, którzy gardzili biednym Dawidem. Pycha często prowadzi ludzi do prześladowania innych. Byli też gwałtowni i próbowali narzucać swoją wolę, nie zważając na to, czy postępują słusznie. Niektórzy rozumieją, że byli to ludzie budzący grozę, którzy robili wszystko, by zastraszyć otoczenie. Dawid zwraca uwagę również na ich liczbę. Były to grupy ludzi: wpływowi mężczyźni zbierający się na naradach i w sądach albo ludzie spotykający się w zwykłych towarzystwach. Zgromadzeni mogli wyrządzić więcej szkody.

Dostrzega też ich wrogość wobec siebie. Powstają przeciwko niemu w otwartym buncie. Nie poprzestają na knuciu zła, lecz w miarę swoich możliwości wcielają plany w życie. Chcą nie tylko pozbawić go władzy, ale go zniszczyć. Nastają na jego życie, by go zabić, a nawet chcą zgubić jego duszę, jeśli tylko mogliby to zrobić. Wreszcie Dawid zauważa, jak daleko jego wrogom do Boga, i widzi w tym źródło ich nienawiści do siebie. Nie mają Boga przed oczami. Od tych, którzy nie boją się Boga, nie można oczekiwać niczego dobrego. Dawid prosi Pana, by wystąpił przeciwko nim, bo są wrogami Boga tak samo jak jego.

W swojej modlitwie prosi też, by łaska Boga działała w jego sercu (Księga Psalmów 86:11). Prosi Boga o serce rozumne, które będzie przyjmować pouczenie i prowadzenie w wypełnianiu obowiązków. „Naucz mnie swojej drogi, Panie” — mówi, prosząc o drogę, którą Bóg wyznaczył mu do przejścia. Gdy nie wie, co robić, prosi Boga, by jasno wskazał mu właściwe postępowanie i pozwolił usłyszeć głos mówiący: „To jest droga” (Księga Izajasza 30:21). Dawid był dobrze pouczony w sprawach Bożych, a jednak wiedział, że potrzebuje dalszego prowadzenia. Nieraz nie mógł w pełni polegać na własnym osądzie. „Naucz mnie swojej drogi, a będę postępować w Twojej prawdzie”.

Można by się spodziewać modlitwy: „Naucz mnie swojej prawdy, a będę postępować Twoją drogą”. Sens jest jednak ten sam. Bóg uczy nas drogi prawdy, a my mamy zdecydować się nią iść (Księga Psalmów 119:30). Chrystus jest zarówno drogą, jak i prawdą, dlatego mamy poznawać Chrystusa i w Nim postępować. Nie możemy iść Bożą drogą i trwać w prawdzie, jeśli Bóg nas tego nie nauczy. Jeśli zaś chcemy, by nas uczył, musimy być gotowi żyć zgodnie z Jego nauką (Księga Izajasza 2:3).

Dawid prosi również o prawe serce: „Zjednocz moje serce, by bało się Twojego imienia”. Innymi słowy, prosi: „Uczyń mnie szczerym w wierze”. Człowiek obłudny ma serce rozdwojone, psalmista zaś pragnie, by jego serce było całe oddane Bogu, niepodzielone między Boga a świat i nieodwracające się od Niego. Nasze serca łatwo błądzą i rozpraszają uwagę na wiele spraw, dlatego potrzebujemy łaski Boga, by je zjednoczyła. Wtedy możemy służyć Bogu wszystkim, co w nas jest, a nawet to nie jest zbyt wielkim darem w Jego służbie.

Dawid modli się także o znaki przychylności Boga na trzy sposoby. Najpierw prosi, by Bóg przemówił do niego słowami pokoju i pocieszenia. „Zwróć się ku mnie” — mówi, jak ktoś, kto jest kochany i otoczony troską. Wrogowie zwracają się przeciwko niemu, a przyjaciele odwracają się od niego, dlatego prosi Pana, by zwrócił się ku niemu i okazał mu miłosierdzie. Pocieszyłaby go świadomość, że Bóg ma dla niego współczucie.

Po drugie, prosi Boga, by go ocalił i zapewnił mu bezpieczeństwo. „Udziel mi swojej siły” — mówi, mając na myśli: „Wzmocnij mnie, abym mógł sobie pomóc, i użyj swojej mocy, by mnie ocalić przed tymi, którzy chcą mnie zniszczyć”. Odwołuje się do swojej służby Bogu: „Jestem Twoim sługą, i to od urodzenia, jako syn Twojej służebnicy, urodzony w Twoim domu. Jesteś więc moim prawowitym właścicielem i mogę oczekiwać Twojej ochrony. Należę do Ciebie, dlatego mnie ocal”. Takiej prośby mogą użyć dzieci pobożnych rodziców, które od wczesnych lat były poświęcone Panu. Jeśli poddają się dyscyplinie Jego domu, mogą korzystać z jego przywilejów.

Po trzecie, prosi Boga, by dał mu wyraźny znak przychylności. „Pokaż mi znak ku dobremu” — mówi — „aby inni, podobnie jak ja, mogli zobaczyć, że czynisz mi dobro i zamierzasz uczynić dla mnie jeszcze więcej dobra”. Chce wyraźnych i niezaprzeczalnych znaków Bożej dobroci, aby zobaczyli je ci, którzy go nienawidzą, i zawstydzili się swojej nienawiści.

Będą mieli powód do wstydu, gdy zobaczą, że Pan mu pomógł i go pocieszył. Zrozumieją wtedy, że walczyli z Bogiem, sprzeciwiali się komuś, kto do Niego należy, i na próżno próbowali zniszczyć oraz dręczyć tego, którego Bóg sam wziął w opiekę, by mu pomóc i go pocieszyć. Radość ludu Bożego stanie się powodem do wstydu dla jego prześladowców.