Księga Psalmów 86:1 – znaczenie i zastosowanie

Psalm ten jest oznaczony jako modlitwa Dawida. Nie znaczy to, że Dawid śpiewał wyłącznie modlitwy, lecz że często wplatał modlitwę w swoje pieśni. Psalm może wyrażać każde święte poruszenie serca, a ten wyróżnia się prostym stylem. Jest w nim mniej poetyckich ozdobników niż w wielu innych psalmach, bo wyszukany język nie jest odpowiednią ozdobą modlitwy.

Najpierw możemy zwrócić uwagę na prośby, które Dawid kieruje do Boga. Modlitwa czasem może pouczać, ale przede wszystkim służy rozmowie z Bogiem. Dlatego ten psalm jest tak bezpośredni: Dawid mówi, że wznosi swoją duszę ku Bogu (Księga Psalmów 86:4). W każdej modlitwie dusza powinna wznosić się ku Bogu przez wiarę i święte pragnienie, gotowa przyjąć Jego łaskę i oczekiwać od Niego wielkich rzeczy.

Dawid najpierw prosi Boga, by go wysłuchał (Księga Psalmów 86:1). Gdy Bóg wysłuchuje modlitwy, Pismo Święte opisuje to tak, jakby nachylał ku nam ucho. To obraz wielkiej dobroci Boga, który zwraca uwagę na tak małe stworzenia i tak słabe modlitwy. Dawid powtarza tę prośbę innymi słowami, prosząc o życzliwe wysłuchanie, nawet jeśli jego modlitwa jest szeptem albo urywanymi słowami. Bóg nie potrzebuje naszych słów, by poruszyć Jego serce, ale my powinniśmy wyrażać pragnienie Jego przychylności. Jezus, Syn Dawida, mówił z pełną ufnością: dziękował Ojcu, że Go wysłuchał, i wyznawał, że Ojciec zawsze Go wysłuchuje (Ewangelia Jana 11:41–42).

Dawid prosi także o szczególną opiekę Boga: o zachowanie jego duszy i o ratunek dla Jego sługi (Księga Psalmów 86:2). To dusza Dawida służyła Bogu, bo tylko ci, którzy służą Mu duchem, służą Mu naprawdę. Jeśli chodzi o jego doczesne życie, ta prośba uczy, że najpewniejszym sposobem zachowania bezpieczeństwa jest powierzenie się opiece Boga. Jeśli zaś chodzi o jego życie duchowe, Dawid prosi, by Bóg chronił go przed grzechem, największym zagrożeniem dla duszy. Bóg zachowuje wszystkich, których ratuje, i strzeże ich dla swojego niebiańskiego królestwa.

Następnie Dawid prosi o miłosierdzie (Księga Psalmów 86:3). Miłosierdzie Boga obejmuje zarówno przebaczenie grzechów, jak i pomoc w utrapieniu. Dawid przyznaje, że ludzie mogą nie okazać mu miłosierdzia, a on sam na nie nie zasługuje. Prosi więc o nie jedynie ze względu na miłosierdzie Boga. Prosi też o wewnętrzną radość (Księga Psalmów 86:4). Tylko Bóg może napełnić serce szczęściem i dać prawdziwą radość. Słudzy Boga mają Mu służyć z radością, a przez wiarę otrzymują również dar radości i pokoju. Dawid łączy tę prośbę z więzią z Bogiem, mówiąc, że wznosi ku Niemu swoją duszę (Księga Psalmów 86:4). Pocieszenie od Boga najczęściej odnajdujemy tam, gdzie więź z Nim pozostaje żywa. Modlitwa pielęgnuje duchową radość.

Dawid podaje też powody swoich próśb. Odwołuje się do swojej relacji z Bogiem, nazywając Go swoim Bogiem, a siebie Jego sługą (Księga Psalmów 86:2). Należy do Boga i jest od Niego zależny, dlatego oczekuje od Niego ochrony. Odwołuje się również do swojej potrzeby: prosi, by Bóg go wysłuchał, bo jest ubogi i potrzebujący. Cierpi i nie ma na czym się oprzeć, dlatego prosi Boga o pomoc. Bóg jest Królem ubogich, a ratowanie potrzebujących dusz przynosi Mu chwałę. Ci, którzy uznają swoje duchowe ubóstwo, są mile widziani u Boga wszelkiej łaski.

Dawid odwołuje się również do charakteru Boga: Pan jest dobry (Księga Psalmów 86:5). Dokąd mają pójść żebracy, jeśli nie do drzwi dobrego pana? Dobroć Boga jest mocnym powodem, by się do Niego modlić. Objawia się na dwa sposoby: Bóg daje i przebacza. Jest Bogiem, który odpuszcza grzechy. Nie tylko może przebaczyć, ale też jest gotów przebaczać. Jest pełen miłosierdzia i hojny wobec wszystkich, którzy Go wzywają. Ma dość, by zaspokoić każdą potrzebę, i daje z otwartą ręką.

Dawid przywołuje także działanie Boga w swoim życiu, które przygotowało go na Jego przychylność. Dostrzega w sobie trzy dzieła łaski. Pierwszym jest upodobnienie do Boga, które Dawid opisuje jako świętość: nazywa siebie świętym i prosi Boga o zachowanie swojej duszy (Księga Psalmów 86:2). Nie jest to wyraz pychy, lecz pokorne podziękowanie Bogu. Dawid ma na myśli, że został przez Boga wybrany i oddzielony dla Niego. Jeśli Bóg rozpoczął w nas dobre dzieło łaski, powinniśmy pamiętać, że uczynił to w czasie swojej miłości. Dawid jest jednocześnie potrzebujący i święty, ubogi w oczach świata, a bogaty w wierze. Ci, którzy zachowują czystość życia mimo skrajnego ubóstwa, mogą być pewni, że Bóg zachowa zarówno ich pociechę, jak i ich dusze.

Drugim dziełem łaski jest zaufanie Bogu. Dawid prosi o ocalenie jako sługa, który Mu ufa (Księga Psalmów 86:2). Nawet ludzie święci nie powinni ufać sobie ani własnej prawości przed Bogiem, lecz tylko Bogu i Jego łasce. Ci, którzy ufają Bogu, mogą oczekiwać od Niego zbawienia.

Trzecim dziełem łaski jest nawyk modlitwy i trwania w więzi z Bogiem. Dawid ma nadzieję, że Bóg go wysłucha, ponieważ sam Bóg pobudził go do modlitwy. Słowa o tym, że woła do Boga codziennie i przez cały dzień, świadczą o jego wytrwałości w modlitwie (Księga Psalmów 86:3). Mamy modlić się zawsze, nie ustawać i trwać w modlitwie. Wtedy, gdy nadejdzie utrapienie, możemy mieć nadzieję, że nasze modlitwy zostaną wysłuchane, jeśli także wcześniej wiernie się modliliśmy. Pociechą jest, gdy cierpienie zastaje modlitwę już trwającą, zamiast zmuszać nas do rozpoczynania jej od zera. Dawid mówi też, że wznosi swoją duszę ku Bogu (Księga Psalmów 86:4). Gdy w modlitwie kierujemy ku Bogu nasze serca, możemy mieć nadzieję, że spotka nas ze swoim miłosierdziem.

Dawid modlił się szczególnie żarliwie w utrapieniu (Księga Psalmów 86:7). Był pewien, że bez względu na to, co zrobią inni, w dniu niedoli zawoła do Boga i powierzy Mu swoją sprawę, bo Bóg go wysłucha i odpowie. Nie miał wątpliwości, że nie będzie modlił się na próżno, jak ci, którzy wołali: „Baal, wysłuchaj nas!”, lecz nie otrzymali żadnej odpowiedzi (Pierwsza Księga Królewska 18:29).