Księga Psalmów 85:9 – znaczenie i zastosowanie

Jest to odpowiedź na modlitwy i skargi z poprzednich wersetów. Ogólnie rzecz biorąc, jest to odpowiedź niosąca pokój. Psalmista szybko to dostrzega (Księga Psalmów 85:8), bo udaje się na swoją strażnicę, by nasłuchiwać, co powie Bóg, podobnie jak prorok w Księdze Habakuka 2:1–2. Mówi, że będzie słuchał tego, co powie Bóg, Pan.

Widać tu dwie rzeczy. Po pierwsze, emocje psalmisty zaczynają się uspokajać: jego żal, lęk i niepokój ducha. W gruncie rzeczy mówi do siebie: „Ucisz się, moja duszo, i pokornie czekaj na Boga. Dość już mówiłem, może nawet za dużo. Teraz będę słuchać, co powie Bóg, i przyjmę Jego świętą wolę. Co mój Pan mówi swojemu słudze?”. Jeśli chcemy, by Bóg słuchał naszych modlitw, musimy być gotowi słuchać tego, co mówi do nas w swoim Słowie.

Po drugie, widać, że jego nadzieja rośnie. Skoro się pomodlił, oczekuje teraz czegoś wielkiego i dobrego od Boga, który wysłuchuje modlitw. Kiedy się modlimy, powinniśmy potem wypatrywać odpowiedzi i cierpliwie na nią czekać. Psalmista oczekuje, że Bóg ogłosi pokój swojemu ludowi i swoim wiernym. Są na świecie ludzie, którzy należą do Boga, są Mu poświęceni i zostaną przez Niego zbawieni. Cały Jego lud to Jego święci: uświęceni przez Jego łaskę i oddani Jego chwale. Czasem mogą nie zaznawać pokoju, gdy zewnętrzne trudności łączą się z wewnętrznym lękiem, ale prędzej czy później Bóg ogłosi im pokój. Jeśli nie zarządzi pokoju na zewnątrz, da pokój wewnętrzny. Przez swojego Ducha przemówi do ich serc tym, co wcześniej usłyszeli z Jego Słowa i od Jego sług, i pozwoli im usłyszeć radość i wesele.

Ta nadzieja powinna przynosić pociechę, ale także przypominać o obowiązku. Pokój, który Bóg ogłasza, trzeba przyjąć z pokorą i wdzięcznością. Świętych trzeba jednak również ostrzec, by nie wracali do głupoty, bo obietnica pokoju wiąże się z tym warunkiem. Pokój jest ogłaszany tym, którzy odwracają się od grzechu, i tylko im. Jeśli wracają do grzechu, narażają się na niebezpieczeństwo. Każdy grzech jest głupotą, ale szczególną głupotą jest odstępstwo: powrót do grzechu po tym, jak zdawało się, że człowiek go porzucił, i po tym, jak Bóg ogłosił pokój. Bóg pragnie pokoju, lecz gdy przemawia, tacy ludzie wybierają wojnę.

Dalsza część odpowiedzi opisuje ten pokój dokładniej. Psalmista jest pewien, że wkrótce wszystko się ułoży, dlatego w końcowych wersetach psalmu kieruje wzrok ku rozkwitowi wspólnoty. Wersety te opisują pokój i pomyślność, które Bóg ostatecznie dał wygnańcom powracającym po wielu trudach i zmaganiach, by wreszcie osiąść we własnej ziemi. Można je także rozumieć jako obietnicę dla wszystkich, którzy boją się Boga i czynią to, co słuszne: zaznają spokoju i szczęścia. Można też widzieć w nich proroctwo o królestwie Mesjasza i błogosławieństwach, które je wypełnią.

Po pierwsze, pomoc jest blisko, jak mówi Księga Psalmów 85:9. Zbawienie od Boga jest bliskie, bliższe, niż nam się wydaje. Nastąpi wkrótce, choćby trudności były wielkie, gdy nadejdzie czas wyznaczony przez Boga, a ten czas nie jest odległy. Gdy podwaja się przydział cegieł, wtedy przychodzi Mojżesz. Zbawienie jest blisko wszystkich, którzy boją się Boga. Gdy zbliża się utrapienie, blisko jest także zbawienie, bo Bóg jest pomocą zawsze obecną w niedoli dla wszystkich, którzy do Niego należą. Natomiast od niegodziwych zbawienie jest dalekie (Księga Psalmów 119:155). Słowa te mogą też wskazywać na Chrystusa, który przynosi wieczne zbawienie. Wierzących Starego Testamentu pocieszała świadomość, że choć mogą nie doczekać odkupienia, na które czekali w Jerozolimie, jest ono bliskie i zostanie przyjęte z radością przez wszystkich, którzy boją się Boga.

Po drugie, zapewniona jest chwała. Słowa „aby chwała zamieszkała w naszej ziemi” oznaczają, że kult Boga zostanie wśród nich ustanowiony i umocniony, bo to właśnie jest chwałą danej ziemi. Gdy chwała odchodzi, pojawia się Ikabod, czyli „odeszła chwała”. Gdy pozostaje, można powiedzieć, że chwała w niej zamieszkuje. Słowa te mogą także odnosić się do Mesjasza, który miał być chwałą swojego ludu, Izraela, i przyszedł, by zamieszkać pośród nich (Ewangelia Jana 1:14). Dlatego ich ziemię nazywa się ziemią Immanuela, czyli ziemią „Boga z nami” (Księga Izajasza 8:8).

Po trzecie, cnoty szczęśliwie się spotykają i obejmują (Księga Psalmów 85:10–11): miłosierdzie i wierność, sprawiedliwość i pokój. Można rozumieć te słowa na kilka sposobów. Mogą opisywać odnowę ludu i władzy, w której te cechy będą wyraźnie widoczne i będą kierować wszystkim. Zarówno rządzący, jak i lud będą miłosierni, wierni, sprawiedliwi i pokojowo usposobieni. Gdy brakuje wierności i miłosierdzia, wszystko się rozpada (Księga Ozeasza 4:1; Księga Izajasza 59:14–15). Lecz gdy te cechy są obecne w życiu publicznym i kształtują decyzje, gdy wierność bujnie wyrasta z ziemi, a sprawiedliwość spływa z nieba niczym deszcz, wszystko układa się dobrze. Gdy miłosierdzie i wierność spotykają się w każdej rozmowie, sprawiedliwość i pokój obejmują się przy każdym powitaniu, a zwyczajna uczciwość rzeczywiście staje się powszechna, chwała zamieszkuje w tej ziemi. Powszechna nieuczciwość przynosi hańbę każdemu ludowi.

Słowa te mogą też opisywać powrót Bożej przychylności i jej trwałą obecność. Gdy lud wraca do Boga i pozostaje wierny w wypełnianiu swoich obowiązków, Bóg wraca do niego i pozostaje z nim w miłosierdziu. Niektórzy rozumieją to jako spotkanie ludzkiej wierności z Bożym miłosierdziem oraz ludzkiej sprawiedliwości z Bożym pokojem. Jeśli Bóg znajdzie nas wiernymi wobec Niego, siebie nawzajem i samych siebie, okaże nam miłosierdzie. Jeśli będziemy dbać o sprawiedliwe postępowanie, zaznamy pociechy płynącej z pokoju. Jeśli wierność wyrasta z ziemi, czyli z ludzkich serc, które są dla niej właściwą glebą, wtedy sprawiedliwość, oznaczająca Boże miłosierdzie, spogląda z nieba niczym słońce, które świeci nad ziemią i podtrzymuje wzrost.

Słowa te mogą również mówić o harmonii Bożych przymiotów, która objawia się w dziele Mesjasza. W Nim, który jest zarazem naszym zbawieniem i chwałą, spotykają się miłosierdzie i wierność, a Boża sprawiedliwość i pokój obejmują się. Dzieło naszego zbawienia zostało zaplanowane tak mądrze, że Bóg może okazać miłosierdzie biednym grzesznikom i zachować z nimi pokój, nie naruszając swojej wierności ani sprawiedliwości. Pozostaje wierny swoim ostrzeżeniom i sprawiedliwy w swoich rządach, a mimo to przebacza grzesznikom i wprowadza ich do przymierza ze sobą. Chrystus, jako pośrednik łączący dwie strony, ponownie jednoczy niebo i ziemię, które grzech skłócił. Dzięki Niemu wierność wyrasta z ziemi, czyli z głębi, której Bóg pragnie w człowieku, a sprawiedliwość spogląda z nieba. Bóg jest sprawiedliwy, a zarazem usprawiedliwia, czyli uznaje za sprawiedliwych tych, którzy wierzą w Jezusa. Możliwe też, że chodzi o to, iż te cnoty będą rozkwitać i szeroko panować w królestwie Mesjasza.

Pan da to, co dobre, wszystko, co uzna za dobre dla nas (Księga Psalmów 85:12). Wszelkie dobro wypływa z Bożej dobroci. Gdy miłosierdzie, wierność i sprawiedliwość naprawdę kształtują ludzkie serca i życie, możemy oczekiwać wszelkiego dobrego daru. Jeśli szukamy królestwa Boga i Jego sprawiedliwości, otrzymamy także inne rzeczy (Ewangelia Mateusza 6:33). Gdy chwała Ewangelii zamieszkuje w naszej ziemi, przynosi wzrost i błogosławieństwo, bo prawdziwa duchowa pomyślność albo pociąga za sobą pomyślność zewnętrzną, albo ułatwia znoszenie niedostatku (Księga Psalmów 67:6).

Jest też pewny przewodnik na dobrej drodze (Księga Psalmów 85:13). Sprawiedliwość Bożej obietnicy, czyli Jego wierna obietnica szczęścia, oraz sprawiedliwość uświęcenia, czyli dobre dzieło, którego Bóg dokonuje w nas, idą przed Nim i przygotowują Mu drogę. Budzą w nas nadzieję na Jego przychylność i przygotowują nas, by ją przyjąć. Idą też przed nami i kierują naszymi krokami, abyśmy mogli podążać drogą, którą nam wskazuje, i wyjść Mu na spotkanie, gdy przychodzi do nas z miłosierdziem. Chrystus, Słońce sprawiedliwości, prowadzi nas do Boga i stawia na drodze, która do Niego wiedzie. Jan Chrzciciel, głosiciel sprawiedliwości, poprzedził Chrystusa i przygotował Mu drogę. Sprawiedliwość jest pewnym przewodnikiem zarówno wtedy, gdy wychodzimy na spotkanie Boga, jak i wtedy, gdy za Nim podążamy.