Księga Psalmów 85:2 – znaczenie i zastosowanie

Uciśnioną i przeżywającą trudności wspólnotę Bóg uczy tu, jak zwracać się do Niego w modlitwie. Chętnie słucha swojego ludu i odpowiada mu, a przez Ducha działającego w Słowie i w sercach wierzących kształtuje ich modlitwy i podsuwa im słowa. Nawet gdy lud Boży znajduje się w bardzo trudnym i słabym położeniu, Bóg uczy go, jak do Niego przychodzić.

Modlący się zaczynają od wdzięcznego wspominania wielkich dzieł, których Bóg dla nich dokonał (Księga Psalmów 85:1–3). Obecne trudności nie powinny wymazać pamięci o Jego dawnej łasce. Nawet gdy życie jest ciężkie, warto przypominać sobie dobroć Boga okazaną w przeszłości i oddawać Mu za nią chwałę. Z radością mówią, że Bóg okazał przychylność ich ziemi, uznał ją za swoją i szczególnie jej błogosławił. Łaska Boga jest źródłem wszelkiego dobra i szczęścia zarówno narodów, jak i poszczególnych ludzi. Izraelici zachowali ziemię Kanaan dzięki Bożej przychylności (Księga Psalmów 44:3), a bez nieustającej łaski Boga wielokrotnie zostaliby zgładzeni.

Dziękują też Bogu za to, że wybawił ich od wrogów i wyprowadził z niewoli. Przywrócił ludzi, którzy zostali wypędzeni i żyli jako obcy w cudzym kraju, a nawet byli więźniami swoich ciemiężycieli. Niewola Jakuba może trwać długo, lecz Bóg w swoim czasie przywróci swój lud. Wyznają też, że nie potraktował ich tak, jak zasługiwały na to ich grzechy (Księga Psalmów 85:2). Przebaczył winę swojemu ludowi i zakrył wszystkie jego grzechy. Gdy Bóg przebacza grzech, zakrywa go, a grzechy swojego ludu zakrywa całkowicie. Powrót z niewoli był znakiem Bożej przychylności tylko dlatego, że towarzyszyło mu przebaczenie grzechów.

Przyznają również, że Bóg nie trwał w gniewie tak długo, jak się obawiali (Księga Psalmów 85:3). Skoro zakrył ich grzechy, odsunął też swój gniew. Gdy rozprawia się z grzechem, gniew Boga ustaje. Bóg jest z nami pojednany, gdy zostajemy oczyszczeni. Tak właśnie działa przebaczenie: Bóg odwrócił swój gniew, zanim ten pochłonął Jego lud. W swoim miłosierdziu nie wylał na nich całego gniewu, a gdy orędownik stanął w wyłomie, odwrócił go od nich.

Wspominając dawną łaskę, ludzie uczą się prosić Boga o łaskę i miłosierdzie w obecnych trudnościach. Modlą się: „Przywróć nas, Boże, który nas zbawiasz”, bo odmiana ich losu musi zacząć się od przemiany ich serc. Proszą Boga, by odwrócił ich od grzechu, zwrócił z powrotem ku sobie i skierował ku temu, co powinni czynić. Bóg najpierw nawraca wszystkich, których zbawia. Bez nawrócenia nie ma zbawienia.

Proszą Go także, by usunął znaki swojego niezadowolenia, które wciąż nad nimi ciążą. Modlą się, aby Jego gniew ustał, jak nieraz ustępował za czasów ich przodków. Właściwa kolejność jest jasna: najpierw zwróć nas ku sobie, a potem odwróć od nas swój gniew. Dopiero gdy pojednamy się z Bogiem, możemy czerpać pociechę z tego, że On pojednał się z nami. Proszą: „Okaż nam swoje miłosierdzie, Panie”, czyli niech nie tylko doświadczą miłosierdzia, ale też zobaczą jego wyraźne dowody. Chcą wiedzieć, że Bóg jest dla nich miłosierny i że zachował dla nich swoje łaski. Modlą się też, aby Bóg stanął po ich stronie, okazał im łaskę i objawił swoją chwałę ku czci własnego imienia. „Obdarz nas swoim zbawieniem” — proszą, pragnąc, by Bóg spełnił swoją obietnicę, a potem urzeczywistnił ją przez swoje działanie. Ci, którzy dostępują Bożego miłosierdzia, są również dziedzicami Jego zbawienia, bo zbawienie ma źródło wyłącznie w miłosierdziu.

Z pokorą przedstawiają Bogu pytania o swoje trudności (Księga Psalmów 85:5–6). Pytają, czy będzie na nich gniewał się na zawsze. Wiedzą, że gdyby tak się stało, czekałaby ich zguba, ale mają nadzieję, że tak nie będzie. Czy Bóg będzie trwał w gniewie przez wszystkie pokolenia? Nie. Ufają, że jest łaskawy, nieskory do gniewu i gotowy okazywać miłosierdzie, a nie będzie oskarżał bez końca. Nie gniewał się na ich przodków na zawsze, lecz wkrótce odwrócił od nich żar swojego gniewu. Dlaczego więc miałby gniewać się na nich bez końca? Czy Jego miłosierdzie i współczucie są teraz mniejsze albo słabsze niż dawniej? Bóg będzie na zawsze gniewał się na grzeszników, którzy nie okazują skruchy, bo piekło nie jest niczym innym jak Bożym gniewem trwającym przez nieskończone wieki. Czy jednak Jego lud ma doświadczać piekła już na ziemi?

Proszą również o odnowę: „Czy nie przywrócisz nam życia?”. Pragną, by Bóg na nowo ich pocieszył i ponownie przyniósł im wybawienie. Niegdyś Bóg okazał przychylność ich ziemi i dał jej nowe życie. Czy nie okaże tej przychylności ponownie i znów ich nie ożywi? Bóg przyniósł wygnańcom powracającym z niewoli pewną ulgę w ich ucisku (Księga Ezdrasza 9:8). Powrót z Babilonu przypominał powstanie z martwych (Księga Ezechiela 37:11–12). Dlatego proszą Pana, by znów przywrócił im życie i po raz drugi wyciągnął rękę, aby ich zgromadzić (Księga Izajasza 11:11; Księga Psalmów 126:1, 4). Prośba: „Odnów swoje dzieło w środku lat” oznacza: niech Twoje dzieło znów ożyje, zanim upłynie wyznaczony czas (Księga Habakuka 3:2). Modlą się o odnowę, aby lud Boży mógł na nowo się radować i doznawać pociechy, a także radować się samym Bogiem i oddawać Mu chwałę. Jeśli Bóg jest źródłem wszystkich naszych łask, musi być też centrum wszystkich naszych radości.