Księga Psalmów 84:9 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista prosi, by Bóg go wysłuchał i przyjął, nie wymieniając wszystkich próśb. Okazał już tak wielką miłość do oddawania Bogu czci, że nie trzeba było mówić nic więcej. Jego tęsknota i westchnienia były dla Boga oczywiste, choć psalmista przebywał daleko od Jego domu. Dlatego modli się, by Bóg wysłuchał jego modlitwy, dostrzegł jego położenie i spojrzał na jego pełne tęsknoty oblicze.

Zwraca się też do Boga, wymieniając wiele zaszczytnych tytułów. Bóg jest Panem Zastępów, czyli Panem wszystkich stworzeń, mającym wszelką moc w niebie i na ziemi. Jest Bogiem Jakuba, Bogiem przymierza, który nigdy nie odprawia z niczym modlących się potomków Jakuba. Jest także naszą tarczą: otacza swój lud szczególną opieką, tak jak obiecał Abrahamowi, że będzie jego tarczą (Księga Rodzaju 15:1).

Dawid, namaszczony na króla, wskazuje również na Mesjasza, Pomazańca. Słowa o spojrzeniu na oblicze Pomazańca najlepiej odnieść do Chrystusa. W każdej modlitwie powinniśmy prosić Boga, by spojrzał na Chrystusa i przyjął nas ze względu na Niego. Przychodzimy w wierze, a wtedy Bóg życzliwie spogląda na swojego Pomazańca.

Dawid podaje następnie powody tej modlitwy. Wybrał Boże przybytki, ponieważ kochał oddawanie Bogu czci bardziej niż wszystko inne. Jeden dzień w Bożych przybytkach, poświęcony oddawaniu Mu czci, był dla niego lepszy niż tysiąc dni gdziekolwiek indziej na świecie. Wolał spędzić jeden święty dzień na uwielbieniu Boga niż wiele lat pośród codziennych zajęć i przyjemności.

Przedkładał też miejsce oddawania czci Bogu nad każde inne miejsce. Wolał być odźwiernym, nawet na najniższym stanowisku w Bożym domu, niż mieszkać jako pan w namiotach, w których panuje nieprawość. Nazywa przybytek domem, ponieważ obecność Boga czyniła go wspanialszym niż pałac i mocniejszym niż zamek. Przynależność do Boga była dla Dawida największą słodyczą. Tylko ci, którzy mogą szczerze powiedzieć, że Bóg jest ich Bogiem, potrafią tak cieszyć się Jego domem.

Niektórzy rozumieją te słowa tak, że Dawid wolał na zawsze pozostać w służbie Bogu, niż cieszyć się wolnością, która prowadzi do grzechu. Pasuje to do prawa o słudze, który kochał swego pana i nie chciał odejść na wolność (Księga Wyjścia 21:5–6). Dawid tak głęboko kochał Boga i Jego służbę, że nawet obowiązek był dla niego lepszy niż wolność do grzeszenia.

Sam Bóg był dla Dawida nadzieją, radością i wszystkim. Dawid kochał Boży dom, bo od Boga oczekiwał wszystkiego i tam doświadczał z Nim bliskości. Pan Bóg jest słońcem i tarczą. W ciemności daje światło, życie, wskazówki i prowadzenie. W niebezpieczeństwie chroni przed ognistymi atakami, które na nas spadają. Swoją przychylnością osłania swój lud jak tarcza.

Pan daje również łaskę i chwałę. Łaska oznacza zarówno Bożą przychylność wobec nas, jak i Jego działanie w nas. Chwała oznacza zarówno godność, którą obdarza nas teraz jako swoje dzieci, jak i dziedzictwo, które dla nas przygotował. W tym życiu Bóg daje łaskę, która przygotowuje nas na chwałę, a w przyszłym daje chwałę, będącą pełnią łaski. Jeśli Bóg daje łaskę, da również chwałę, ponieważ łaska jest początkiem chwały i jej obietnicą. A skoro daje te dwa wielkie dary, możemy mieć pewność, że nie odmówi niczego dobrego tym, którzy postępują nienagannie.

Postępować nienagannie znaczy żyć w szczerej wierze, prawdziwie oddawać Bogu cześć i zachowywać się wobec innych w prosty, szczery sposób. Tacy ludzie mogą ufać Bogu, że da im wszystko, czego potrzebują w tym życiu. Troszcz się o to, by mieć pewność łaski i chwały, a pozostałe rzeczy zostaną dodane.

To pełna pociechy obietnica. Zapewnia wierzących, że bez względu na to, czego pragną i czego, jak sądzą, potrzebują, mogą zaufać Bożej mądrości i dobroci. Jeśli coś jest dla nich naprawdę dobre, Bóg da im to we właściwym czasie. Jeśli tego nie daje, Jego doskonała mądrość widzi, że nie byłoby to dla nich dobre.

Troszczmy się więc o nienaganne życie, a potem ufajmy Bogu, że da nam wszystko, co jest dla nas dobre. Bóg ogłasza też szczęśliwymi tych, którzy Mu ufają, jak mówi w Księdze Psalmów 84:12. Szczęśliwi są ci, którzy mogą swobodnie oddawać Bogu cześć i korzystać z darów Jego domu. Nawet jeśli nie mamy dostępu do tych przywilejów, zaufanie Bogu nie pozbawia nas szczęścia.

Jeśli nie możemy pójść do domu Pana, możemy w wierze przyjść do Pana tego domu. W Nim znajdziemy pokój i prawdziwe szczęście.