Księga Psalmów 83:10 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista przemawia tu w imieniu Kościoła. Modli się o klęskę sprzymierzonych wrogów i w imieniu Boga zapowiada, że tak się stanie. Modlitwa, by coś się wydarzyło, jest zarazem proroctwem, że się wydarzy. To proroctwo odnosi się do każdego wroga Kościoła Chrystusa. Kto sprzeciwia się Jego królestwu, może tu odczytać własny wyrok.

Krótko mówiąc, modlitwa dotyczy tego, by wrogowie, którzy zjednoczyli się przeciw Izraelowi, ponieśli klęskę we wszystkich swoich zamierzeniach. Powinni doprowadzić do własnej zagłady, tak aby Izrael Boży pozostał bezpieczny i trwał. Wyjaśnia się to na dwa sposoby. Po pierwsze, przez przykłady z przeszłości: wrogów ma spotkać taki los, jaki spotkał tych, którzy niegdyś powstali przeciw ludowi Boga. Klęski wcześniejszych napastników mogą być treścią modlitwy i umacniać naszą wiarę oraz nadzieję, bo Bóg pozostaje ten sam. Jest niezmienny wobec swojego ludu i niezmienny wobec jego wrogów.

Psalmista modli się, by wojska nieprzyjaciół zostały zniszczone tak jak wojska wcześniejszych wrogów (Księga Psalmów 83:9 i 83:10). „Uczyń im jak Midianitom” — mówi. Niech ogarnie ich popłoch, taki jak Midianitów, a nawet większy niż ten, który wywołało trzystu ludzi Gedeona. Psalmista prosi też, by Bóg postąpił z nimi tak jak z wojskiem Sysery, dowódcy służącego Jabinowi, królowi Kanaanu. Bóg wprawił to wojsko w zamęt nad potokiem Kiszon (Księga Sędziów 4:15). Niedaleko znajdowało się Endor. Ich ciała stały się jak gnój na ziemi. Rozrzucono je jak nawóz w pryzmach albo rozciągnięto po ziemi, by ją użyźnić. Zwycięskie, choć nieliczne wojsko Baraka podeptało ich jak ziemię. Debora uczyniła później z tego wydarzenia wzór dla przyszłych pokoleń, mówiąc: „Niech tak zginą wszyscy Twoi wrogowie, Panie” (Księga Sędziów 5:31), to znaczy: niech rzeczywiście zginą.

Psalmista modli się również o zagładę przywódców, tak jak wcześniej ginęli inni przywódcy. Zwykli ludzie nie byliby tak groźni, gdyby ich książęta nie podburzali ich do działania. Dlatego modlitwa jest skierowana szczególnie przeciw władcom (Księga Psalmów 83:11 i 83:12). Ich wrogość wobec ludu Boga wyrażała się w słowach: „Zagarnijmy dla siebie siedziby Boga” (Księga Psalmów 83:12). To wyrażenie może też oznaczać „przyjemne miejsca Boga”. Może chodzić o ziemię Kanaan, piękną krainę i ziemię Immanuela, albo o świątynię, która rzeczywiście była przyjemnym miejscem Boga (Księga Izajasza 64:11). Inna możliwość to żyzne pastwiska, których szczególnie pragnęli ci arabscy ludzie zajmujący się hodowlą zwierząt. Książęta i możni chcieli wzbogacić się dzięki wojnie, a ich wojska miały zostać obrócone w gnój na ziemi, by służyć ich chciwości i pysze.

Ich los ma być taki jak los Oreba i Zeeba, dwóch książąt midiańskich, których Efraimici pojmali podczas ucieczki i zabili (Księga Sędziów 7:25). Ma być też taki jak los Zebacha i Salmunny, których sam Gedeon zabił (Księga Sędziów 8:21). Sens tej modlitwy jest następujący: „Spraw, by ci wrogowie stali się dla nas równie łatwym łupem, jak tamci wrogowie dla ludu Bożego w dawnych czasach”. Nie powinniśmy mówić Bogu, co ma robić, ale możemy prosić, by postąpił z wrogami swojego Kościoła w naszych czasach tak, jak postępował za dni naszych ojców.

Po drugie, psalmista posługuje się porównaniami. Prosi Boga, by uczynił ich jak koło (Księga Psalmów 83:13). Niech będą w ciągłym ruchu, niespokojni i niezdecydowani, niech kręci im się w głowie od własnych planów i decyzji, aż szybko stoczą się ku zagładzie. Niektórzy sądzą, że chodzi o to, by Bóg ich rozbił, tak jak koło miażdży albo młóci ziarno. W tamtych czasach używano koła do młócenia. O mądrym królu mówi się, że „przetacza koło” nad niegodziwymi, gdy ich rozprasza (Księga Przysłów 20:26). Ci, którzy ufają Bogu, mają serca niezachwiane. Ci, którzy z Nim walczą, są niestali jak koło.

Psalmista prosi także, by byli gnani jak ścierń lub plewy przed silnym wiatrem. Koło wciąż się obraca, ale pozostaje zakotwiczone w swoim środku. Ci wrogowie nie powinni mieć jednak więcej stałości niż lekka ścierń, którą wiatr rozwiewa i której nikt nie próbuje ocalić (Księga Psalmów 1:4). Tak niegodziwi są pędzeni przez własną niegodziwość i wypierani ze świata.

Psalmista modli się dalej, by zostali strawieni jak drewno w ogniu, jak ciernie i osty, jak paprocie lub janowce na górach, które płoną w ogniu (Księga Psalmów 83:14). Ścierń niesiona przez wiatr może w końcu osiąść pod żywopłotem albo w rowie. Psalmista prosi jednak, by wrogowie nie tylko zostali rozpędzeni jak ścierń, lecz także spaleni jak ona. Taki będzie koniec niegodziwych (List do Hebrajczyków 6:8), a zwłaszcza wszystkich wrogów Kościoła Boga.

Sens tej modlitwy podsumowują słowa z Księgi Psalmów 83:15: „Tak ścigaj ich swoją nawałnicą i przeraź ich swoim huraganem”. Widać tu, jak nędzny staje się los grzeszników. Nawałnica gniewu Boga napełnia ich serca strachem, co dopełnia ich udręki. Bóg może rozprawić się z najbardziej pysznym i zuchwałym grzesznikiem, który otwarcie rzucił wyzwanie Jego sprawiedliwości. Może sprawić, że taki człowiek będzie drżał jak konik polny. Nawet demony drżą, a to również jest częścią ich kary.

Po trzecie, psalmista wskazuje na dobre skutki ich klęski (Księga Psalmów 83:16–18). Prosi Boga, by po napełnieniu ich serc przerażeniem okrył wstydem ich twarze. Wtedy zawstydzą się swojej nienawiści do ludu Boga (Księga Izajasza 26:11). Zawstydzą się także swojej głupoty: wystąpili przeciw wszechmogącemu Bogu i przeciw własnemu prawdziwemu dobru. Próbowali zawstydzić lud Boga, lecz ostatecznie wstyd spadnie na nich.

Pierwszym celem tego wstydu mogłoby być ich nawrócenie. „Złam i udaremnij ich plany — mówi psalmista — aby szukali Twojego imienia, Panie”. Niech zostaną powstrzymani na tyle długo, by mogli się zastanowić. Niech zatrzymają się i rozważą, z kim walczą i jak słabi są w porównaniu z Nim. Wtedy mogą się ukorzyć, ustąpić i prosić o pokój. Niech nauczą się bać Twojego imienia, a być może to skłoni ich do szukania Ciebie. Powinniśmy gorliwie prosić Boga o to dla naszych wrogów i prześladowców: by doprowadził ich do nawrócenia. Powinniśmy pragnąć ich upokorzenia tylko wtedy, gdy może ono prowadzić do ich nawrócenia.

Jeśli wstyd nie doprowadzi do skruchy, jego ostateczny skutek i tak przyniesie chwałę Bogu. Jeśli nie zawstydzą się i nie zawrócą, niech zostaną zawstydzeni i zniszczeni. Jeśli nie doświadczą udręki, która prowadziłaby do nawrócenia i szczęśliwego końca ich cierpienia, niech cierpią na wieki i nigdy nie zaznają pokoju. To przyniesie chwałę Bogu (Księga Psalmów 83:18), bo inni poznają i wyznają — jeśli sami tego nie uczynią — że Ty, którego jedyne imię przymierza brzmi PAN, jesteś Najwyższy nad całą ziemią.

Gdy Bóg odnosi zwycięstwo nad swoimi wrogami i wrogami swojego Kościoła, wyraźnie potwierdza to kilka wielkich prawd. Pokazuje, że jest — jak oznacza Jego imię JHWH — Tym, który istnieje sam z siebie i niczego nie potrzebuje z zewnątrz. Całą moc i doskonałość ma w sobie. Pokazuje też, że jest Bogiem Najwyższym, suwerennym Panem nad wszystkim. Jest ponad każdym fałszywym bogiem, ponad każdym królem i ponad wszystkimi, którzy się wywyższają i przypisują sobie wielkość.

Jego władza obejmuje nie tylko ziemię Izraela, lecz całą ziemię. Sięga także narodów, które Go nie znają ani nie czczą, bo Jego królestwo panuje nad wszystkim. To wielkie prawdy, którym nie można zaprzeczyć. Ludzie jednak niełatwo je przyjmują ani w nie wierzą. Dlatego psalmista modli się, by upadek jednych stał się ostrzeżeniem i przekonał innych.

Ostatecznie całkowita zagłada wszystkich wrogów Boga w wielkim dniu potwierdzi te prawdy bez żadnych wątpliwości przed aniołami i ludźmi. Gdy grzesznicy powstaną na wieczną hańbę i wzgardę (Księga Daniela 12:2), sam ten wyrok przyniesie trwałą cześć i chwałę Bogu, do którego należy pomsta.