Księga Psalmów 83:2 – znaczenie i zastosowanie

Lud Boży znalazł się w niebezpieczeństwie, lęku i wielkim utrapieniu, a jednak jego modlitwa jest nazwana pieśnią, czyli psalmem. Śpiewanie psalmów jest właściwe także wtedy, gdy ciężar smutku przygniata, a harfy wiszą na wierzbach. Psalmista prosi Boga, by wkroczył w obronie swojego zranionego i zagrożonego ludu: „Boże, nie milcz” (Księga Psalmów 83:1). Błaga, by Bóg wystąpił w obronie ludu przeciw tym, którzy wyrządzają mu jawną krzywdę.

Niekiedy wydaje się, że Bóg milczy, gdy Jego lud jest źle traktowany. Sprawia wrażenie, jakby tego nie zauważał albo nie chciał opowiedzieć się po żadnej stronie. Wydaje się bezczynny, jakby wcale nie powstrzymywał wrogów. Wtedy możemy modlić się tak jak Jehoszafat podczas innego najazdu, prosząc Boga, by przemówił w obronie swojego ludu i przeciw jego wrogom (Druga Księga Kronik 20:11, 14).

Gdy Bóg przemawia, działa, bo dla Niego mówienie i działanie są jednym. Dlatego psalmista opisuje wielki sojusz sąsiednich narodów przeciw Izraelowi i prosi Boga, by udaremnił ich plan. Pragnie, by Bóg pokazał, że ci wrogowie w rzeczywistości występują przeciwko Niemu.

Występują przeciw Izraelowi, ludowi Bożemu, a więc w istocie przeciwko Bogu Izraela. Psalmista chce, by Bóg zaangażował się w tę sprawę, bo jeśli będzie jasne, że lud opowiada się za Bogiem, Bóg stanie po stronie ludu. Wtedy może wystąpić przeciw każdemu wrogowi. Bezbożni są wrogami Boga, a ci, którzy prześladują Jego lud, są nimi szczególnie, ponieważ nienawidzą Jego świętego kultu.

Psalmista mówi, że wrogowie knują przeciwko tym, których Bóg ukrywa. Lud Boży jest nazywany ukrytym na dwa sposoby. Po pierwsze, świat tak naprawdę go nie zna. Jego życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu, dlatego świat go nie rozumie. Po drugie, Bóg strzeże go pod szczególną opieką. Ukrywa go w zagłębieniu swojej dłoni. Mimo to wrogowie wciąż knują, by go zniszczyć, choć Bóg wybrał go dla siebie (Księga Psalmów 4:3; Księga Psalmów 62:4).

Psalmista pokazuje też, jak działa ten sojusz. Po pierwsze, posługuje się głośnym gniewem i przemocą: wrogowie Boga podnoszą wrzawę (Księga Psalmów 83:2). Szaleją jak narody opisane w Księdze Psalmów 2:1. Głośno występują przeciw ludowi Bożemu, mając nadzieję, że zmiażdżą go oszczerstwami. To kolejny powód, by prosić Boga, żeby nie milczał, lecz odpowiedział im w swoim gniewie (Księga Psalmów 2:5).

Po drugie, działają z pychą. Podnoszą głowy, jakby mogli wznieść się ponad Najwyższego i pokonać Wszechmocnego. Po trzecie, działają podstępnie. Zawiązują chytre spiski, ujawniając przebiegłość starodawnego węża, diabła. Używają wszelkich dostępnych środków, nawet najpodlejszych, by osiągnąć swój cel. Jak mówi Ozeasz, są wprawni w doprowadzaniu do rzezi (Księga Ozeasza 5:2).

Po czwarte, działają w jedności. Choć często spierają się między sobą, zgadzają się, gdy chodzi o atak na lud Boży. Naradzają się jednomyślnie, a królestwo szatana nie jest podzielone. Ich jedność w złu powinna zawstydzić lud Boży i skłonić go do większej jedności w czynieniu dobra. Skoro wrogowie potrafią porozumieć się, by zniszczyć Kościół, przyjaciele Kościoła tym bardziej powinni zgodnie mu służyć.

Wrogowie nie chcą jedynie osłabić Izraela. Chcą go unicestwić. Mówią: „Chodźmy, wymażmy ich jako naród”, żeby imię Izraela nie było już wspominane (Księga Psalmów 83:4). Zniszczyliby także jego zapisy i księgi. To nienawiść potomstwa węża do potomstwa kobiety. Wielu bezbożnych skrycie pragnie, by Kościół w ogóle nie istniał, a religia zniknęła z ziemi. Gdyby mogli, znieśliby jej prawa, odrzucili jej ograniczenia i uciszyli wszystkich, którzy ją głoszą, wyznają lub praktykują. Lecz Ten, który zasiada w niebie, będzie się z nich śmiał.

W kolejnych wersetach wymienione są narody należące do tego sojuszu (Księga Psalmów 83:6–8). Na jego czele stają Edomici i Izmaelici, potomkowie Abrahama. Ci, którzy kiedyś byli blisko Kościoła, często stają się jego najzaciętszymi wrogami. Julian jest przykładem tej smutnej prawdy.

Narody te łączyły z Izraelem więzy krwi, a jednak zjednoczyły się przeciw niemu. Żadna więź rodzinna nie jest dość silna, by powstrzymać ducha prześladowania. Brat może nawet wydać brata na śmierć.

Moab i Ammon byli synami Lota, człowieka sprawiedliwego. Mimo to ich potomkowie stali się zepsutym i upadłym ludem. Filistyni od dawna byli dla Izraela bolesnymi wrogami. Nieustannie przysparzali mu kłopotów. Trudno wyjaśnić, dlaczego lud Tyru, który w czasach Dawida był bliskim sprzymierzeńcem Izraela, został tu zaliczony do jego wrogów. Nie dziwi natomiast udział Aszura, czyli Asyrii. Sens tego fragmentu wydaje się też wskazywać, że Asyria wspierała synów Lota.

Zobacz, jak wielu wrogów miał Kościół Boży na przestrzeni dziejów. „Panie, jakże liczni są ci, którzy go nękają” (Księga Psalmów 3:1). Lud Boży przypominał nakrapianego ptaka otoczonego przez drapieżne ptaki gotowe do ataku (Księga Jeremiasza 12:9). Pokazuje to ogromną moc Boga, który zachowuje swój Kościół na świecie mimo połączonych sił ziemi i piekła.