Księga Psalmów 79:6 – znaczenie i zastosowanie

Modlitwy zawarte w tym psalmie są bardzo stosowne dla wspólnoty przeżywającej głęboki kryzys, a przemawiają za nimi mocne argumenty, w większości związane z chwałą Boga. Najpierw lud prosi Boga, by odwrócił swój gniew od nich i skierował go przeciw tym, którzy ich prześladowali i krzywdzili (Księga Psalmów 79:6). W pewnym sensie jest to również proroctwo: pokazuje, że z nieba objawia się gniew Boga przeciw wszelkiemu grzechowi i złu pośród ludzi.

Zwróćmy najpierw uwagę na tych, przeciw którym zanoszona jest modlitwa. Nie znają Boga i nie wzywają Jego imienia. Ludzie nie modlą się, ponieważ nie wiedzą, jak dobry jest Bóg i jak potężnie może im pomóc. Ci, którzy trwają w niewiedzy o Bogu i zaniedbują modlitwę, są bezbożni i żyją na świecie bez Boga. Całe narody mogą nie znać Boga ani nie być posłuszne Ewangelii, ale ich liczebność i siła nie uchronią ich przed Jego sprawiedliwymi sądami.

Zwróćmy następnie uwagę na ich zbrodnię: pożarli Jakuba, czyli lud Boży. To wystarczyło, by ściągnąć na nich winę, bo Bóg uznaje krzywdę wyrządzoną Jego ludowi za krzywdę wyrządzoną Jemu samemu. Nie tylko gnębili Jakuba, lecz go pożarli. Nie poprzestali na najechaniu ziemi Kanaan, jego siedziby, ale spustoszyli ją, grabiąc ją i wyludniając.

Potem pada wyrok na ich postępowanie: „Wylej na nich swój gniew”. Modlitwa ta nie dotyczy jedynie powstrzymania ich od dalszego wyrządzania krzywdy. Jest także prośbą, by Bóg ukarał ich za zło, które już uczynili.

Psalm przechodzi następnie do prośby o przebaczenie grzechów. Modlący się przyznają, że to one były prawdziwą przyczyną wszystkich ich nieszczęść. Choć inni postąpili bardzo źle, Bóg pozostawał sprawiedliwy, dopuszczając do tych wydarzeń. Proszą najpierw, by Bóg nie pamiętał im dawnych grzechów, ani tych popełnionych przez nich samych, ani grzechów ich przodków. Podczas niewoli babilońskiej dawne grzechy zostały rozliczone, lecz później Bóg obiecał, że nie będzie już tak postępował (Księga Jeremiasza 31:29, Księga Jeremiasza 31:30). Dlatego modlą się: „Nie poczytuj nam naszych dawnych grzechów”. Niektórzy odnoszą tę prośbę aż do grzechu ze złotym cielcem, ponieważ Bóg zapowiedział, że w swoim czasie ukarze za ten grzech (Księga Wyjścia 32:34). Jeśli dzieci przez nawrócenie i zmianę życia przerwą ciąg grzechów swoich rodziców, mogą z wiarą prosić, by Bóg nie poczytywał im tych grzechów. Gdy Bóg przebacza grzech, wymazuje go i już o nim nie pamięta.

Proszą też Boga, by oczyścił ich z niedawno popełnionych grzechów, które splamiły ich umysły i sumienia: „Wybaw nas i zgładź nasze grzechy” (Księga Psalmów 79:9). Wybawienie z nieszczęścia jest prawdziwym błogosławieństwem tylko wtedy, gdy towarzyszy mu przebaczenie i z niego wypływa. Dlatego powinniśmy gorliwiej prosić Boga o usunięcie naszych grzechów niż naszych nieszczęść. Przebaczenie jest fundamentem i źródłem słodyczy każdego wybawienia.

Modlą się także o szybkie wybawienie: „Niech Twoje czułe miłosierdzie szybko przyjdzie nam z pomocą” (Księga Psalmów 79:8). Całą nadzieję pokładali w czułym miłosierdziu Boga. Ich sytuacja była tak rozpaczliwa, że uważali się za tych, którzy szczególnie potrzebują Jego współczucia. Byli bliscy zagłady, jeśli miłosierdzie nie wkroczyłoby szybko, by ocalić ich przed zniszczeniem. Dlatego modlą się z jeszcze większą żarliwością: „Panie, pomóż nam. Panie, wybaw nas. Pomóż nam w naszych nieszczęściach, abyśmy mogli je dobrze znosić. Wyprowadź nas z nich, abyśmy nie upadli na duchu. Wybaw nas od grzechu i od zguby”.

Przywołują trzy powody. Po pierwsze, swoje wielkie nieszczęście: „Jesteśmy bardzo poniżeni”. Im niżej zostali strąceni, tym bardziej potrzebowali pomocy z nieba i tym większa byłaby chwała mocy Boga, który ich podźwignął. Po drugie, ufają Bogu: „Ty jesteś Bogiem naszego zbawienia”. Tylko On może pomóc. Zbawienie należy do Pana, a Jego lud oczekuje wybawienia wyłącznie od Niego. Ci, którzy uznają Boga za swojego Zbawiciela, przekonają się, że On nim jest. Po trzecie, odwołują się do Jego chwały. Nie powołują się na własne zasługi, lecz proszą: „Pomóż nam ze względu na chwałę Twojego imienia, przebacz nam przez wzgląd na Twoje imię”. Najmocniejsze modlitwy opierają się na samym Bogu i na tym, co objawił o sobie.

W tej prośbie kryją się dwie myśli. Pierwsza jest taka, że odmowa wybawienia ich poważnie zaszkodziłaby chwale Boga, bo wrogowie szydzili z nich i bluźnili Bogu. Jakby z pogardą pytali: „Gdzie jest ich Bóg?”. Zachowywali się tak, jakby Bóg porzucił swój lud albo o nim zapomniał. Lud odpowiada: „Panie, pokaż, że jesteś z nami, działając dla nas. Wtedy, gdy ludzie zapytają: «Gdzie jest wasz Bóg?», będziemy mogli powiedzieć, że jest blisko nas, gdy Go wzywamy, a oni zobaczą to w tym, co dla nas uczyni”. To, co niegdyś było ich chlubą — służba Bogu obecnemu wszędzie — stało się powodem do wstydu, jakby służyli Bogu, którego nigdzie nie ma.

Druga myśl jest taka, że wybawienie ich przyniosłoby Bogu wielką chwałę. Jego miłosierdzie zostałoby uwielbione przez ocalenie ludzi tak bezradnych i nieszczęśliwych. Wyciągając ku nim swoje potężne ramię, Bóg zapewniłby sobie imię, które przetrwa na wieki. Ich wybawienie wskazywałoby także na wielkie zbawienie, które we właściwym czasie przyniesie Mesjasz, Książę, ku chwale imienia Boga.

Na koniec modlą się o sprawiedliwość wobec wrogów. Proszą o pomstę na tych, którzy przelali niewinną krew, zgodnie z dawnym prawem (Księga Rodzaju 9:6). Mówią: „Niech narody dowiedzą się, jaka kara spotka tych, którzy przelali naszą krew. Niech wyraźnie zobaczą, że sądy, które na nich spadają, są odpłatą za wyrządzone nam krzywdy”. W ten sposób narody poznają Boga jako Tego, do którego należy pomsta (Księga Psalmów 94:1), Boga, który ujmuje się za swoim ludem. Ci, którzy opili się krwią świętych, pewnego dnia będą musieli pić krew, bo na to zasłużyli. Modlą się też, by Bóg odpłacił wrogom za ich zniewagi i pogardę.

Zniewagi i hańba, które wrogowie ściągali na lud Boży i imię Boga swoimi słowami i czynami, powinny spotkać ich w pełni. Osobiste krzywdy musimy powierzać Bogu, niezależnie od tego, czy zechce za nie odpłacić. Powinniśmy też modlić się, by przebaczył tym, którzy nas skrzywdzili. Kiedy jednak ludzie bluźnią samemu Bogu, możemy z wiarą prosić, by Bóg obrócił tę hańbę przeciw nim siedmiokrotnie, tak aby dotknęła ich serc, upokorzyła ich i doprowadziła do nawrócenia.

Ta modlitwa jest również proroctwem o tym samym znaczeniu co ostrzeżenie Henocha: Bóg ujawni każde ostre słowo, jakie grzesznicy wypowiedzieli przeciw Niemu (List Judy 1:15). Sprawi też, że słowa te powrócą do ich serc i na zawsze napełnią ich przerażeniem, gdy będą pamiętać, co powiedzieli.

Modlący się proszą również, by Bóg otworzył drogę do wybawienia swoich ubogich więźniów, zwłaszcza tych, których już skazano na śmierć (Księga Psalmów 79:11). Położenie współwyznawców, którzy dostali się w ręce wrogów, było bardzo trudne. Trzymano ich pod ścisłą strażą, a ponieważ nie mogli wołać na głos, wyrażali swój ból cichymi, głębokimi westchnieniami. Ich oddech był westchnieniem i westchnieniem była ich modlitwa. Byli przeznaczeni na śmierć, jak owce prowadzone na rzeź, i nosili w sobie wyrok śmierci.

Psalmista przedstawia Bogu ich nędzne położenie na dwa sposoby. Najpierw odwołuje się do Bożego współczucia i prosi, by ich westchnienia dotarły przed Jego oblicze, a On wysłuchał ich jęku. Następnie odwołuje się do Bożej mocy i prosi, by Bóg ocalił skazanych na śmierć potęgą swojego ramienia, któremu żadne stworzenie nie może się oprzeć. Często właśnie wtedy, gdy ludzka pomoc całkowicie zawodzi, Bóg okazuje się swoim ludziom. Zobacz (Drugi List do Koryntian 1:8–10).

Na końcu obiecują dziękować, gdy Bóg odpowie na ich modlitwę (Księga Psalmów 79:13). Opierają się na swojej więzi z Bogiem: choć są uciskani i poniżeni, wciąż są owcami na Jego pastwisku. Bóg ich nie odrzucił. Należą do Niego, dlatego proszą: „Wybaw nas”.

Obiecują też uczynić z wybawienia powód do uwielbienia Boga. Pragną go, bo da im więcej powodów do wdzięczności i przygotuje ich serca do tego wspaniałego dzieła, jakim jest uwielbienie w niebie. Zobowiązują się nie tylko do dziękowania Bogu teraz, lecz także do opowiadania o Jego chwale przez wszystkie pokolenia. Chcą w ten sposób zachować pamięć o dobroci Boga i uczyć swoje dzieci, by nadal Go uwielbiały.

Przedstawiają tę obietnicę także jako argument w modlitwie: „Panie, działaj dla nas przeciw naszym wrogom, bo jeśli zwyciężą, będą bluźnić Tobie” (Księga Psalmów 79:12). „Jeśli jednak nas wybawisz, będziemy Cię uwielbiać. Jesteśmy ludem, który ukształtowałeś dla siebie, aby głosił Twoją chwałę. Jeśli zginiemy, skąd weźmie się ta chwała, ta ofiara uwielbienia?”. Ci, których życie jest całkowicie poświęcone chwale Boga, z pewnością znajdują się pod Jego opieką.