Księga Psalmów 79:1 – znaczenie i zastosowanie

To smutna skarga zanoszona przed niebiański sąd. Świat pełen jest skarg, podobnie jak wspólnota wierzących, która cierpi nie tylko razem ze światem, lecz także z jego powodu, niczym lilia pośród cierni. Skarżący zwracają się do Boga. Do kogo dzieci miałyby pójść ze swoimi troskami, jeśli nie do Ojca, który chce i potrafi im pomóc?

Skarżą się na pogan, czyli narody spoza Izraela, zaprzysięgłych wrogów ludu Bożego. Choć narody te nie znały Boga ani nie twierdziły, że Mu służą, wspólnota słusznie odwołuje się do Niego w ich sprawie, bo trzyma je w swojej dłoni. Jest Królem nad narodami: może nad nimi panować i sądzić je. Jest też Królem swoich świętych, gotowym ich chronić i obdarzać łaską.

Skarga dotyczy gniewu wrogów i dzikiej furii ciemiężycieli, które przybrały różne formy. Po pierwsze, wymierzyli je w miejsca. Narody wtargnęły do dziedzictwa Boga, najechały świętą ziemię, złupiły ją i obróciły w ruinę. Wierni Izraelici cenili Kanaan nie tylko dlatego, że był ich ziemią, lecz także dlatego, że stanowił dziedzictwo Boga, miejsce, gdzie Go znano i gdzie wielkie było Jego imię. Krzywdy wyrządzone religii powinny boleć nas bardziej niż naruszenie zwykłych praw, nawet naszych własnych. Powinniśmy raczej godzić się na zniszczenie własnego dziedzictwa niż dziedzictwa Boga.

Nieprzyjaciel uderzył także w święte miasto. Obrócił Jerozolimę w stosy gruzu, jakby w cmentarzysko. Ludzie zostali pogrzebani pod ruinami własnych domów, które stały się ich grobami i miejscem wiecznego spoczynku. Wrogowie zaatakowali również świątynię. Sanktuarium, które Bóg zbudował wysoko i mocno, uważane za trwałe jak ziemia, zostało zrównane z ziemią. Najeźdźcy zbezcześcili świątynię Boga, wchodząc do niej i pustosząc ją. Wcześniej zbezcześcili ją grzechami sami ludzie Boży, dlatego Bóg dopuścił, by wrogowie zbezcześcili ją swoją zniewagą.

Gniew wrogów zwrócił się także przeciw ludziom, przeciw ciałom ludu Bożego; ich złość nie mogła posunąć się dalej. Rozlewali krew bez opamiętania i zabijali bez litości. Nie oszczędzali nikogo ani nie dawali pardonu (Księga Psalmów 79:3). Rozlewali krew jak wodę wokół Jerozolimy. Na każdego, kto wchodził do miasta lub z niego wychodził, czyhał miecz. Wylano tak wiele ludzkiej krwi, że strumienie zdawały się płynąć czerwienią. Czynili to z taką beztroską, jakby rozlewali wodę, nie myśląc, że każda kropla zostanie zapamiętana, gdy Bóg zażąda zdania sprawy z przelanej krwi.

Znieważali także ciała zmarłych. Po zabiciu ludzi nie pozwalali ich pochować. Co gorsza, wykopywali ciała sług Bożych, świętych, których imiona i pamięć były im nienawistne, i zostawiali je na pożarcie ptakom oraz dzikim zwierzętom. Przynajmniej ciała zabitych pozostawiali bez pochówku, a czasem wieszali je w łańcuchach. Było to szczególnie bolesne dla Żydów, ponieważ Bóg wyraźnie zakazał tak okrutnego traktowania zmarłych (Księga Powtórzonego Prawa 21:23). Podobne haniebne traktowanie zapowiedziano wobec świadków Chrystusa (Apokalipsa św. Jana 11:9). Nawet ich martwe ciała stawały się świadectwem przeciw prześladowcom. Jak zauważył Augustyn, nie wspomina się o tym, by pokazać, jak wielkie było nieszczęście prześladowanych, bo ciała świętych zmartwychwstaną w chwale, lecz by ukazać niegodziwość prześladowców.

Wrogowie atakowali również dobre imię ludu. Ocalali Żydzi stali się pośmiewiskiem swoich sąsiadów. Inni wykorzystywali każdą okazję, by ich znieważać, szydzić z nich i przedstawiać ich jako głupców, ludzi odrażających albo jedno i drugie. Wypominali im ich grzechy i cierpienia albo traktowali ich więź z Bogiem oraz pokładaną w Nim nadzieję jak kłamstwo. Stali się więc przedmiotem drwin i szyderstw wszystkich wokół. Gdy ludzie wyznający wiarę w Boga odchodzą od tego, kim byli oni sami i ich ojcowie, powinni liczyć się z tym, że ktoś im o tym przypomni. To łaska, jeśli zasłużony wstyd pomaga prowadzić do prawdziwej pokuty. Jednak lud Boży żyjący Ewangelią często doświadczał niezasłużonej zniewagi i szyderstwa; nawet apostołów traktowano jak śmieci świata.

Najbardziej zdumiewa ich gniew Boga, który dostrzegają w gniewie sąsiadów. Dlatego wołają: „Jak długo, Panie, będziesz się gniewać? Czy Twój gniew będzie trwał wiecznie?”. Mówią, że pragną jedynie, by Bóg pojednał się z nimi i odwrócił swój gniew. Wtedy powstrzymana zostałaby także reszta ludzkiego gniewu. Ci, którzy bardziej niż życie cenią sobie łaskę Boga, nie mogą nie lękać się Jego gniewu i błagać, by odwrócił się od nich, bo jest on gorszy niż śmierć.