Księga Psalmów 77:12 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista wydobywa się tu z głębokiego przygnębienia i uspokaja obawy, że Bóg odrzucił swój lud. Pomaga mu w tym wspominanie wielkich dzieł, których Bóg dokonał dla swojego ludu w przeszłości. Wcześniej próbował już tak postępować, ale bez skutku (Księga Psalmów 77:5, Księga Psalmów 77:6). Teraz podejmuje tę próbę ponownie i tym razem przynosi mu ona pomoc. Warto stale korzystać z właściwych sposobów umacniania wiary, nawet jeśli od razu nie przynoszą efektu.

„Będę pamiętał, z pewnością będę pamiętał o tym, czego Bóg dokonał dla swojego ludu przed laty” — aż wspomnienie to obudzi w nim nadzieję pośród mrocznego czasu (Księga Psalmów 77:11, Księga Psalmów 77:12). Dzieła Pana dokonane dla Jego ludu zawsze były zdumiewające. Zapisano je, abyśmy mogli o nich pamiętać. Jeśli to wspomnienie ma nam naprawdę pomóc, musimy uważnie rozważać te dzieła i o nich mówić. Dzięki temu sami możemy lepiej je zrozumieć i pomóc zrozumieć je innym. Pamięć o dziełach Boga silnie chroni przed zwątpieniem w Jego obietnicę i dobroć, bo Bóg się nie zmienia. Jeśli rozpoczyna jakieś dzieło, doprowadzi je do końca.

Psalmista znajduje głęboką pociechę w dwóch prawdach. Po pierwsze, droga Boga wiedzie przez świątynię (Księga Psalmów 77:13). Oznacza to, że jest święta, zgodna ze świętym miejscem i świętym prawem — tak rozumieją to niektórzy. Kiedy nie potrafimy wyjaśnić szczegółów Bożej opatrzności, możemy być pewni, że Bóg jest święty we wszystkim, co czyni. Wszystkie Jego dzieła odpowiadają Jego czystej i prawej naturze. Wszystko, co czyni, służy świętym celom, a w każdym aspekcie Jego panowania zostanie On uznany za świętego. Jego droga jest także zgodna z obietnicą, którą wypowiedział w świętości i objawił w świątyni. Jego czyny odpowiadają Jego słowom, a z tego, co powiedział, możemy bezpiecznie wnioskować, że nie odrzuci swojego ludu na zawsze. Jego droga służy świątyni i dobru Jego Kościoła.

Po drugie, droga Boga wiedzie przez morze. Choć Bóg jest święty, sprawiedliwy i dobry we wszystkim, co czyni, nie potrafimy w pełni wyjaśnić Jego działań ani zawsze osądzić Jego zamiarów. „Jego droga wiodła przez wielkie wody, a śladów Jego kroków nie było widać” (Księga Psalmów 77:19). Jego drogi przypominają głębokie, niezmierzone wody (Księga Psalmów 36:6) albo ślad okrętu na morzu, którego nie sposób odnaleźć (Księga Przysłów 30:18, Księga Przysłów 30:19). Musimy przyjmować to, co czyni Bóg, nawet gdy nie potrafimy tego wyjaśnić.

Psalmista wspomina następnie kilka wydarzeń z początków dziejów Izraela. Po pierwsze, uczy się z nich, że nie ma boga, którego można by porównać z Bogiem Izraela (Księga Psalmów 77:13). „Któryż bóg jest tak wielki jak nasz Bóg?”. Najpierw powinniśmy oddać Bogu należną Mu cześć za wielkie dzieła, których dokonał dla swojego ludu, i wyznać, że przewyższa wszystkich innych. Wtedy możemy czerpać pociechę z tego, co uczynił, i umacniać się tym.

Psalmista uczy się również, że Bóg jest wszechmocny (Księga Psalmów 77:14). „Ty jesteś Bogiem, który sam dokonuje cudów” — większych niż te, których może dokonać jakiekolwiek stworzenie. Bóg jawnie ukazał swoją moc pośród narodów. To, co uczynił dla swojego Kościoła, jest nieustannym świadectwem Jego wszechmocy, bo tam objawił swoje wieczne ramię.

Bóg wyprowadził Izraela z Egiptu (Księga Psalmów 77:15). Był to początek okazywanej Izraelitom łaski, a wydarzenie to miało być co roku upamiętniane podczas Paschy. „Ramieniem swoim odkupiłeś swój lud” — ramieniem wyciągniętym w wielu cudach — „potomków Jakuba i Józefa”. Choć zostali wyzwoleni mocą, psalm mówi o odkupieniu, jak gdyby dokonano go za cenę. Wskazywało to bowiem naprzód na wielkie odkupienie, które miało nadejść w pełni czasu i dokonać się zarówno za cenę, jak i mocą. Izraelici zostali nazwani potomkami Józefa, a nie tylko Jakuba, bo Józef mocno wierzył, że Bóg spełni swoją obietnicę. U schyłku życia mówił o wyjściu Izraela z Egiptu i wydał polecenia dotyczące swoich kości.

Bóg rozdzielił też przed nimi Morze Czerwone (Księga Psalmów 77:16). Wody ustąpiły i w tej ogromnej masie natychmiast otworzyła się droga, jak gdyby wody ujrzały samego Boga prowadzącego wojska Izraela i ze strachu cofnęły się przed Nim. Poruszyły się i rozstąpiły nie tylko wody na powierzchni, lecz także głębiny, po prawej i lewej stronie, posłuszne Jego rozkazowi. Bóg zniszczył również Egipcjan (Księga Psalmów 77:17). Chmury spuściły na nich deszcz, a słup ognia, niczym parasol nad obozem Izraela, osłonił lud przed nawałnicą. Tak jak podczas potopu wody z góry i z dołu połączyły się, by zniszczyć buntowników. Potem rozległ się głos z niebios i poszły w świat Jego strzały. Wyjaśnia to następny werset: „Głos Twojego grzmotu rozległ się na niebie” (Księga Psalmów 77:18). Głosem z niebios był grzmot, a strzałami — błyskawice. Przeraziły one i rozproszyły wojska egipskie tak, że ziemia na wybrzeżu zadrżała i zatrzęsła się.

Droga Boga wiodła więc przez morze — ku zagładzie Jego wrogów i ocaleniu Jego ludu. Kiedy jednak wody wróciły na swoje miejsce, nie dało się odnaleźć śladów Jego kroków (Księga Psalmów 77:19). Nie pozostał tam żaden znak, w przeciwieństwie do pomnika, który później ustawiono nad Jordanem (Księga Jozuego 4:9). Opis przejścia Izraelitów przez Morze Czerwone nie wspomina o grzmocie, błyskawicach ani trzęsieniu ziemi, choć mogły one wtedy wystąpić; tak twierdzi Józef Flawiusz. Możliwe też, że psalm nawiązuje do grzmotu, błyskawic i trzęsienia ziemi na górze Synaj, gdy zostało dane Prawo.

Na koniec psalmista mówi, że Bóg prowadził swój lud jak trzodę (Księga Psalmów 77:20). Izraelici byli słabi i bezradni, mogli błądzić jak owce i byli narażeni na ataki dzikich zwierząt. Dlatego Bóg szedł przed nimi z troską i czułością pasterza, chroniąc ich przed upadkiem. Prowadził ich słup obłoku i ognia, choć psalm o nim tutaj nie wspomina. Mówi natomiast o Mojżeszu i Aaronie, za pośrednictwem których Bóg prowadził swój lud. Nie mogli tego dokonać bez Boga, lecz Bóg działał z nimi i przez nich. Mojżesz był ich przywódcą, a Aaron — najwyższym kapłanem. Za pośrednictwem tych dwóch mężów Bóg prowadził Izraela, czuwał nad nim i nim rządził. Właściwe i dobre rządy przywódców cywilnych oraz sług Bożych, choć nie są tak wielkim cudem, stanowią dla każdego ludu równie wielkie błogosławieństwo, jakim dla Izraelitów na pustyni był słup obłoku i ognia.

Psalm kończy się nagle i nie odnosi w pełni tych dawnych przykładów Bożej mocy do obecnych trudności Kościoła, choć można by się tego spodziewać.

Kiedy jednak pobożny człowiek zaczął poważnie rozważać te sprawy, odkrył, że już osiągnął swój cel. Samo rozpoczęcie namysłu przyniosło mu światło i radość (Księga Psalmów 119:130). Jego obawy nagle i w niewytłumaczalny sposób zniknęły, więc nie musiał już szukać dalej. Poszedł swoją drogą i coś zjadł, a jego twarz przestała być smutna — podobnie jak twarz Anny (Pierwsza Księga Samuela 1:18).