Księga Psalmów 76:8 – znaczenie i zastosowanie

To wielkie zwycięstwo, które Bóg dał swojemu Kościołowi i któremu pobłogosławił, uczy trzech rzeczy.

Po pierwsze, napełnia lękiem wrogów Boga (Księga Psalmów 76:7-9). „Ty jeden budzisz lęk. Twoja wielkość zasługuje na cześć, Twoje panowanie należy uznać, a Twojej sprawiedliwości powinni się lękać ci, którzy zgrzeszyli przeciwko Tobie”. Niech cały świat uczy się z tego wydarzenia, by stać z bojaźnią przed wielkim Bogiem. Każdy powinien lękać się Jego gniewu wobec zuchwałej niegodziwości grzeszników. „Kto może się ostać przed Tobą, gdy się gniewasz?”. Jeśli Bóg jest ogniem trawiącym, jak miałaby się przed Nim ostać sucha słoma, nawet gdyby Jego gniew płonął tylko słabo? (Księga Psalmów 2:12).

Wszyscy powinni też z bojaźnią uznać, jak Bóg troszczy się o niewinnych, którzy doznają ucisku, i o sprawę swojego ludu. „Sprawiłeś, że z nieba rozległ się wyrok, gdy powstałeś, by ocalić wszystkich pokornych na ziemi” (Księga Psalmów 76:8-9). Wtedy ziemia zlękła się i zamilkła, czekając na to, co przyniosą te chwalebne czyny Boga. Lud Boga to pokorni na ziemi (Księga Zachariasza 2:3), cisi w kraju (Księga Psalmów 35:20), którzy potrafią znosić krzywdę, ale sami nie krzywdzą. Ich łagodność może narażać ich na zło, lecz prędzej czy później Bóg przyjdzie im na ratunek i stanie w obronie ich sprawy.

Gdy Bóg przychodzi ocalić wszystkich pokornych na ziemi, sprawia, że z nieba rozlega się wyrok. Daje światu poznać, że gniewa się na tych, którzy uciskają Jego lud, i że to, co wyrządzają jego członkom, traktuje jak wyrządzone sobie. Sprawiedliwy Bóg może przez długi czas milczeć, ale w końcu ogłosi swój wyrok. Gdy Bóg przemawia z nieba, ogłaszając wyrok, ziemia powinna zamilknąć i okazać Mu cześć. Powinno zapanować milczenie jak na sali sądowej, gdy sędzia zajmuje miejsce. „Zamilknijcie i poznajcie, że Ja jestem Bogiem” (Księga Psalmów 46:10). „Niech wszelkie ciało zamilknie przed Panem, bo powstał ze swojej świętej siedziby” (Księga Zachariasza 2:13).

Niektórzy sądzą, że ten psalm powstał po klęsce Sennacheryba, asyryjskiego króla. Uważają, że anioł niszczyciel, który uderzył w jego wojsko, przyniósł ze sobą grzmoty, tak że Bóg sprawił, iż wyrok rozległ się z nieba, a ziemia zadrżała, czyli doszło do trzęsienia ziemi. Nie jest to jednak pewne.

Po drugie, to zwycięstwo przynosi pociechę ludowi Boga (Księga Psalmów 76:10). Żyjemy w świecie, który często wznieca gniew, i nieraz dotkliwie odczuwamy gniew ludzi, który zdaje się nie mieć końca. Pociechą jest jednak to, że Bóg sprawi, iż gniew człowieka, na ile mu pozwoli, przysłuży się Jego chwale. Dzięki niemu Bóg odbierze sobie cześć i zrealizuje własne zamysły. „Gniew człowieka będzie Cię wysławiał” nie tylko dlatego, że Bóg go powstrzymuje, aż sam pokaże swoją bezsilność, lecz także dlatego, że przez pewien czas na niego pozwala.

Udręki, których lud Boga doświadcza z powodu gniewu swoich wrogów, służą chwale Boga i Jego łasce. Im bardziej narody szaleją i knują przeciwko Panu i Jego Pomazańcowi, tym bardziej Bóg odbiera chwałę za to, że mimo ich sprzeciwu ustanawia swojego Króla na Syjonie, swojej świętej górze (Księga Psalmów 2:1, 6). Gdy zastępy niebieskie ogłaszają, że Bóg objął swoją wielką władzę i rozpoczął panowanie, choć narody się rozgniewały (Apokalipsa św. Jana 11:17-18), ludzki gniew przysparza Bogu chwały.

Pociechą jest dla nas również to, że Bóg nie pozwoli wybuchnąć temu, co nie przysłużyłoby się Jego chwale. „Resztę gniewu poskramiasz”. Nie wolno pozwalać na grzech tylko dlatego, że nie zawsze możemy go powstrzymać, kiedy tego chcemy. Bóg potrafi go zatrzymać. Potrafi wyznaczyć granice ludzkiemu gniewowi, tak jak wyznacza je szumiącemu morzu: „Dotąd dojdziesz, a nie dalej”. Bóg powstrzymał resztę gniewu Sennacheryba, zakładając mu hak w nozdrza i wędzidło w pysk (Księga Izajasza 37:29). Pozwolił Sennacherybowi chełpić się, ale nie dopuścił, by zrobił to, co zamierzał.

Po trzecie, zwycięstwo to wskazuje, co powinni czynić wszyscy ludzie (Księga Psalmów 76:11-12). Każdy powinien poddać się temu wielkiemu Bogu i stać się Jego wiernym poddanym. Do oddawania Mu czci wezwani są wszyscy, którzy są blisko Niego, polegają na Nim i przychodzą do Niego w modlitwie i uwielbieniu. A któż nie należy do tej grupy? Każdy z nas ma więc obowiązek złożyć daninę Królowi królów. „Ślubujcie i wypełniajcie śluby” znaczy: przysięgnijcie Mu wierność i pilnujcie, by dotrzymać tej przysięgi. Ślubujcie, że będziecie do Niego należeć, a potem wypełnijcie to, do czego się zobowiązaliście. Zwiążcie swoją duszę z Nim ślubem, a potem żyjcie zgodnie ze złożoną obietnicą. Lepiej wcale nie ślubować, niż ślubować i nie dotrzymać ślubu.

Skoro uznaliśmy Go za naszego Króla, powinniśmy przynosić Mu dary, tak jak poddani składają daninę swojemu władcy (Pierwsza Księga Samuela 10:27). „Poślijcie baranka władcy kraju” (Księga Izajasza 16:1). Bóg nie potrzebuje żadnego z naszych darów i nie przynoszą Mu one żadnej korzyści. W ten sposób oddajemy Mu jednak cześć i wyznajemy, że wszystko mamy od Niego. Nasze modlitwy, uwielbienie, a przede wszystkim nasze serca to dary, które powinniśmy przynosić Panu, naszemu Bogu.

Są też powody, które mocno przypominają nam o tym obowiązku. Oddajcie każdemu to, co mu się należy: komu cześć, temu cześć, a komu bojaźń, temu bojaźń. Czy Bogu nie należy się bojaźń? Owszem. Zasługuje na to, by się Go lękać, bo takie znaczenie ma tu użyte słowo. Jego imię jest chwalebne i budzi bojaźń, a On sam jest właściwym przedmiotem naszej bojaźni. Towarzyszy Mu przerażający majestat. Bóg Abrahama został nazwany „Postrachem Izaaka” (Księga Rodzaju 31:42), a my słyszymy wezwanie, by to Jego się lękać (Księga Izajasza 8:13). Gdy przynosimy Mu dary, pamiętajmy, że należy się Go bardzo lękać, bo wzbudza bojaźń w swoich świętych przybytkach.

Nawet ci, którzy sądzą, że tylko oni zasługują na to, by się ich lękać, będą się Go lękać (Księga Psalmów 76:12). „On odbiera ducha książętom”. Potrafi pozbawić ich odwagi tak łatwo, jak człowiek zrywa kwiat z łodygi albo grona z winorośli. Potrafi złamać zuchwałych i uczynić ich słabymi, bo budził i będzie budził bojaźń w królach ziemi. Jeśli mądrze Mu się nie poddadzą, prędzej czy później będą na próżno wołać do skał i gór, by runęły na nich i ukryły ich przed Jego gniewem (Apokalipsa św. Jana 6:16). Skoro nikt nie może się zmierzyć z Bogiem, poddanie się Mu jest równie mądre, co słuszne.