Księga Psalmów 76:2 – znaczenie i zastosowanie

Kościół ukazany jest tutaj jako zwycięski, choć nadal żyje pośród konfliktów. Głosem psalmisty oddaje chwałę Bogu, który jest źródłem każdego prawdziwego zwycięstwa.

Po pierwsze, Bóg dał się poznać swojemu ludowi (Księga Psalmów 76:1). To zaszczyt i przywilej Judy oraz Izraela, że Bóg jest wśród nich znany. Tam, gdzie Bóg jest znany, wielkie jest Jego imię. Bóg daje się poznać tak, jak sam wybiera, i błogosławieni są ci, którym się objawia. Szczęśliwy jest lud, którego ziemia napełnia się poznaniem Boga, a jeszcze szczęśliwsi są ci, których serca są nim napełnione. W Judzie Bóg był znany w sposób, w jaki nie znano Go wśród innych narodów. To czyniło Jego przychylność jeszcze większą, bo była szczególnym darem (Księga Psalmów 147:19, Księga Psalmów 147:20).

Po drugie, Bóg okazywał swoją szczególną obecność wśród ludu przez oddawanie Mu czci i ustanowione przez Niego obrzędy, czyli publiczne formy spotkania z Nim (Księga Psalmów 76:2). W całej ziemi Judy i Izraela Bóg był znany, a Jego imię wielkie, lecz w Salem, czyli Jerozolimie, i na Syjonie znajdowały się Jego namiot i miejsce zamieszkania. Tam zasiadał na sądzie. Tam odbierał cześć od swojego ludu przez składane ofiary, a potem karmił go posiłkami przygotowanymi z tych ofiar. Lud przychodził tam, by mówić do Boga, a stamtąd Bóg przekazywał swoje polecenia przez posłańców. Tam umieścił swoje imię i oznajmił, że zamieszka w tym miejscu, bo tego pragnie. Wielkim błogosławieństwem dla ludu jest obecność Boga pośród niego przez ustanowione przez Niego formy oddawania Mu czci. A jednak nawet to miejsce zamieszkania przypomina namiot, tymczasowy dom. Światło, którym się cieszymy, pozostaje z nami tylko przez pewien czas.

Po trzecie, Bóg dał im zwycięstwo nad wrogami (Księga Psalmów 76:3). Tam połamał strzały z łuków. Zwróćmy uwagę, jak poważne było zagrożenie. Choć Juda, Izrael, Salem i Syjon cieszyły się tak wielkimi przywilejami, wybuchła przeciw nim wojna, a broń była gotowa do walki. Łuki i strzały, tarcze i miecze przygotowano do bitwy, lecz Bóg je połamał i uczynił bezużytecznymi.

Stało się to w Judzie i Izraelu, na korzyść ludu, który był blisko Boga. Gdy używano broni przeciw innym narodom, spełniała swoje zadanie. Kiedy jednak skierowano ją przeciw temu świętemu narodowi, szybko została zniszczona. Możliwe też, że stało się to w namiocie i miejscu zamieszkania Boga na Syjonie. Zwycięstwo odniesiono na polu bitwy, a jednak mówi się o nim tak, jakby dokonało się w sanktuarium, bo było odpowiedzią na modlitwy ludu Bożego zanoszone w tym miejscu i spełnieniem obietnic, które Bóg tam mu złożył, jak pokazują Druga Księga Kronik 20:5 i Druga Księga Kronik 20:14. Powodzenie w sprawach publicznych zależy w takim samym stopniu od tego, co dzieje się we wspólnocie, jak od tego, co dzieje się w obozie.

To zwycięstwo przyniosło wielką chwałę Bogu Izraela (Księga Psalmów 76:4). Ma większą chwałę i majestat niż góry łupieżców. Oznacza to, że przewyższa potężnych władców ziemi, którzy wydają się silni i niewzruszeni jak góry, lecz w rzeczywistości są górami łupieżców, uciskającymi tych, którzy żyją wokół nich. Ich chwałą jest niszczenie, a chwałą Boga — ratowanie i wybawianie. Słowa te mówią też, że Bóg jest potężniejszy niż wrogowie, którzy ruszyli na Jerozolimę. Usypali wały i przygotowali stanowiska oblężnicze, lecz Bóg potrafił lepiej chronić swój lud, niż oni potrafili go zaatakować. Kiedy wrogowie Kościoła zuchwale wynoszą się ponad innych, okazuje się, że Bóg góruje nad nimi.

Zwycięstwo to przyniosło też wrogom Izraela trwałą hańbę (Księga Psalmów 76:5, Księga Psalmów 76:6). Byli zatwardziali, odważni i zdeterminowani, pewni siebie dzięki wcześniejszym zwycięstwom i pałający gniewem wobec Izraela. Byli silnymi wojownikami, gotowymi do bitwy. Mieli też rydwany i konie, cenione i darzone zaufaniem na wojnie (Księga Psalmów 20:7). Cała ta siła na nic się zdała, gdy użyto jej przeciw Jerozolimie.

Niektórzy rozumieją te słowa tak, że zatwardziali sami się rozbroili i pozbawili odzienia. Gdy Bóg tak postanowi, może sprawić, że Jego wrogowie osłabią się i doprowadzą do własnej zguby. Zasnęli, lecz nie był to sen sprawiedliwych, którzy zasypiają w Jezusie. Był to sen grzeszników, którzy pewnego dnia powstaną na wieczną hańbę i wzgardę. Potężni wojownicy utracili władzę w rękach, podobnie jak pyszni utracili odwagę. Silni zostali obezwładnieni: nie mogli użyć rąk, by ocalić samych siebie, a tym bardziej skrzywdzić wrogów. Można powiedzieć, że rydwany i konie zapadły w głęboki sen, skoro tak stało się z ich woźnicami i jeźdźcami. Bóg musiał tylko przemówić jako Bóg Jakuba, który nakazuje, by Jakub został wybawiony, a na Jego upomnienie legły rydwan i koń. Gdy ludzie ginęli z ręki anioła zagłady, rydwany i konie nie stanowiły już żadnego zagrożenia. Widać tu moc Bożego upomnienia.

Chrześcijanie mogą z radością odnieść to wszystko do błogosławieństw, które otrzymujemy przez Odkupiciela, Jezusa Chrystusa. To przez Niego poznajemy Boga, w Nim wielkie jest imię Boga, a dzięki Niemu Bóg ma namiot i miejsce zamieszkania w swoim Kościele. To On zwyciężył uzbrojonego mocarza, rozbroił zwierzchności i władze oraz wystawił je na widok publiczny.