Księga Psalmów 75:7 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy dwie wielkie prawdy o Bożym panowaniu nad światem, a także dwie ważne lekcje, które z nich wynikają. Dawid przywołuje je, by potwierdzić to, co powiedział wcześniej. Obie prawdy dobrze odnoszą się do tej sytuacji i każda z nich wzywa do wiary.

Po pierwsze, wszelka władza pochodzi wyłącznie od Boga, dlatego tylko Bogu należy się chwała za to, że król dochodzi do władzy (Księga Psalmów 75:6–7). Dawid przypisywałby Bogu swoje awanse, bo to od Niego otrzymał władzę. Skoro Bóg dał mu władzę, Dawid zamierzał używać jej dla Boga. Dlatego nierozsądne było, by ktokolwiek podnosił przeciw niemu swój róg, czyli występował przeciw niemu z pychą.

Często obserwujemy nagłe zmiany wśród narodów i królestw. Jedna osoba zostaje poniżona, a inna wyniesiona, i budzi to nasze zdziwienie. Ten fragment uczy jednak, by spojrzeć poza widoczne przyczyny i dostrzec Tego, który naprawdę za tym stoi. Pokazuje nam, skąd bierze się władza i komu zawdzięcza się awans.

Skąd bierze się wyniesienie do godności królewskiej albo objęcie ważnego i odpowiedzialnego stanowiska w królestwie? Nie zależy ono wyłącznie od woli ludu ani od woli władcy. Obie podlegają woli Boga, który ma w swoich rękach ludzkie serca. Dlatego każdy, kto zabiega o awans, powinien najpierw zwrócić się ku Bogu.

Psalm najpierw wskazuje, skąd władza nie pochodzi: awans nie przychodzi ze wschodu ani z zachodu, ani z pustyni. Nie pochodzi więc z żadnego kierunku na ziemi. Żaden pomyślny wiatr nie wyniesie człowieka, jeśli Bóg nie pośle go z góry. Ludzka zręczność, bogactwo, wojska ani sojusze nie zapewnią awansu, jeśli Bóg, pierwsza przyczyna, sam go nie udzieli.

Nie chodzi o to, że ludzkie środki nigdy nie mają znaczenia. Chodzi o to, że same z siebie nie mogą zapewnić powodzenia. Żadne wsparcie ze wschodu, zachodu ani południa nie wyniesie człowieka, jeśli Bóg nie otworzy mu drogi. Przyczyny wtórne nie mogą przynieść zaszczytów bez pierwszej przyczyny.

Biskup Lloyd wyjaśniał tę myśl mniej więcej tak: ludzie wiedzieli, że władza pochodzi z nieba, ale wielu nie wiedziało, od kogo w niebie. Niektóre ludy wschodu, często ufające astrologii, sądziły, że władza pochodzi od gwiazd, zwłaszcza od słońca. Dawid mówi, że nie pochodzi ona ani od wschodu, ani od zachodu żadnej gwiazdy, ani od żadnego innego ciała niebieskiego. Pochodzi z ukrytego zamysłu Boga.

Być może Dawid nie wspomina o północy, bo nikt nie spodziewał się, że władza może przyjść z tej strony. Możliwe też, że słowo oznaczające „północ” może znaczyć również „ukryte miejsce” i wskazywać na tajemniczy zamysł Boga. Tak czy inaczej, żaden wiatr nie sprzyja awansowi, jeśli nie skieruje go Ten, który włada wiatrami.

Werset mówi też pozytywnie: Bóg jest sędzią, władcą i rozjemcą. Gdy ludzie ubiegają się o zaszczyty, On według własnego uznania poniża jednego, a drugiego wywyższa. Czyni to, by zrealizować swoje plany i doprowadzić do skutku swoje zamierzenia. Działa z własnego prawa i nie musi zdawać nam sprawy z tych decyzji.

Nie stanowi to problemu, ponieważ Bóg jest nieskończenie mądry, święty i dobry. Jeśli ma prawo wynosić i poniżać, kogo zechce, nie wyrządza nam tym krzywdy. Przeciwnie, właśnie dlatego władcy powinni rządzić dla Boga: sami będą musieli zdać przed Nim sprawę. To dzięki Bogu królowie sprawują władzę.

Po drugie, wszyscy ludzie również otrzymają od Boga swój sąd (Księga Psalmów 75:8). W ręku Pana jest kielich, który podaje ludziom. To kielich Bożej opatrzności, czyli Bożego kierowania biegiem wydarzeń, zmieszany z tym, co On sam wybiera. Często jest to kielich cierpienia. Cierpienia Chrystusa także nazwano kielichem (Ewangelia Mateusza 20:22; Ewangelia Jana 18:11). Boże sądy nad grzesznikami nazwano kielichem z prawej ręki Pana (Księga Habakuka 2:16).

Wino jest czerwone, co wskazuje na gniew Boga obecny w sądach, które zsyła na grzeszników. Ten gniew jest gorzką częścią ich cierpienia i nędzy, piołunem i żółcią. Wino jest czerwone jak ogień i krew, bo pali i niszczy. Jest pełne mieszanki, starannie przygotowane w mądrości, by osiągnąć zamierzony cel.

Gdy Bóg podaje ten kielich swojemu ludowi, miesza go z miłosierdziem i łaską. Gdy podaje go bezbożnym, miesza go z przekleństwem. Jest to wino zmieszane z żółcią. Sądy te w pewnej mierze spadają na wszystkich, jak czytamy również w Apokalipsie Jana 15:7 i 16:1. Nawet dobrzy ludzie mogą odczuć niektóre ich krople w powszechnych utrapieniach.

Jednak osad z dna kielicha jest zachowany dla bezbożnych. Zewnętrzne cierpienie jest jedynie naczyniem, w którym kryje się gniew. U góry może być odczuwany tylko w niewielkim stopniu, ale osad na dnie to czysty sąd. To właśnie otrzymają grzesznicy. Już teraz próbują jego smaku w lęku sumienia, a później w mękach piekła.

Będą musieli wycisnąć kielich aż do ostatniej kropli. Wypiją go w całości, bo przekleństwo przeniknie ich głęboko, jak woda ciało, a oliwa kości. Kielich Bożego gniewu stanie się kielichem przerażenia, a to przerażenie będzie trwać wiecznie (Apokalipsa Jana 14:10). Gdy bezbożni dobrze się mają w tym świecie, ich kielich może wydawać się zmieszany i przyjemny, ale najgorsze znajduje się na dnie. Bezbożni są zachowywani na dzień sądu.

Z tych prawd Dawid wyciąga dwie praktyczne lekcje, zgodne z obowiązkiem, o którym mówił na początku psalmu. Skoro tak jest, będzie wysławiał Boga i oddawał Mu chwałę za władzę, którą od Niego otrzymał (Księga Psalmów 75:9). Przez całe życie będzie opowiadał o tym, co głoszą wspaniałe dzieła Boga (Księga Psalmów 75:1). Wywyższenie królewskiego Syna Dawida, Mesjasza, stanie się pewnego dnia częścią wiecznej pieśni uwielbienia świętych.

Dawid będzie wysławiał Boga nie tylko jako swojego Boga, lecz także jako Boga Jakuba. Wie, że Bóg wyniósł go ze względu na Jakuba, swojego sługę, oraz z miłości do swojego ludu, Izraela. Zaszczytne miejsce Dawida było darem miłosierdzia dla ludu przymierza.

Dawid będzie również używał powierzonej mu władzy zgodnie z zamierzeniem Boga, jak zapowiedział wcześniej (Księga Psalmów 75:2, 75:4). Jako człowiek sprawujący władzę zamierza być postrachem dla złoczyńców, upokarzać ich pychę i łamać ich siłę. Nie uderzy wprawdzie w każdą głowę, ale odetnie wszystkie rogi bezbożnych, czyli pozbawi ich mocy, którą krzywdzą bliźnich. Innymi słowy, uniemożliwi im czynienie zła.

Jest to zgodne z obietnicą Boga, że wzbudzi rzemieślników, którzy obalą rogi narodów rozpraszających Judę i Izraela (Księga Zachariasza 1:18–21). Jednocześnie Dawid postanawia chronić i czcić tych, którzy postępują słusznie. Rogi sprawiedliwych zostaną wywyższone, co oznacza, że oni sami awansują i otrzymają odpowiedzialne stanowiska. Dobrym ludziom, którzy pragną czynić dobro, nie zabraknie zdolności ani okazji, by dobrze służyć.

To odpowiada zamierzeniu Dawida, wyrażonemu w Księdze Psalmów 101:3 i następnych.

Dawid był w tym zapowiedzią Chrystusa, bo jego życie wskazywało na Jezusa. Chrystus zniszczy bezbożnych tchnieniem swoich ust, a wywyższy moc i cześć sprawiedliwych (Księga Psalmów 112:9).