Księga Psalmów 75:2 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach psalmista przypisuje Bogu zasługę za to, że został wyniesiony do godności i władzy, a także za wszystkie wielkie rzeczy, których Bóg dokonał dla niego i dla Izraela. „Dziękujemy Ci, Boże” — mówi — za wszelką dobroć, jaką nas obdarzyłeś. Powtarza te słowa, bo wdzięczność należy wyrażać raz po raz. Jeśli często prosiliśmy o miłosierdzie, kiedy go potrzebowaliśmy, czy po jego otrzymaniu wystarczy podziękować raz czy dwa?

Psalmista mówi nie tylko we własnym imieniu, lecz także w imieniu swoich przyjaciół. Jeśli korzystamy z błogosławieństw, którymi zostali obdarowani inni, również powinniśmy przyłączyć się do uwielbienia Boga. To Bóg jest źródłem miłosierdzia, dlatego nie wolno przypisywać samym środkom tego, co należy się wyłącznie Jemu. „Blisko jest Twoje imię” — mówi psalmista, mając na myśli, że wypełnienie Bożej obietnicy danej Dawidowi jest już bliskie. „Opowiadają o tym Twoje cuda”, bo Bóg już dokonał dla niego wielkich rzeczy.

Widzimy tu trzy prawdy. Po pierwsze, Bóg dokonuje dla swojego ludu wielu dzieł, które słusznie można nazwać cudownymi: wykraczają poza zwykły bieg Bożej opatrzności i poza nasze oczekiwania. Po drugie, dzieła te pokazują, że Bóg jest blisko, gotowy odpowiedzieć i uczynić dla swojego ludu jeszcze więcej, zgodnie ze swoją obietnicą. Po trzecie, gdy cudowne dzieła Boga świadczą o tym, że Jego imię jest blisko, naszym obowiązkiem jest dziękować Mu raz po raz.

Psalmista uznaje też, że ma obowiązek dobrze korzystać z władzy, bo powierzono mu wielką odpowiedzialność. „Gdy lud się do mnie zgromadzi, będę sądził sprawiedliwie” — mówi. Jest przekonany, że Bóg w swoim czasie spełni to, co go dotyczy, choć ludzie powoli się do niego przyłączają, a przeciwnicy stawiają silny opór. To, co Bóg zapowiedział w swojej świętości, urzeczywistni swoją mądrością i mocą.

Spodziewając się miłosierdzia, psalmista zobowiązuje się do wypełnienia własnego obowiązku. Gdy zostanie sędzią, będzie sądził uczciwie. Nie postąpi jak jego poprzednicy, którzy lekceważyli sprawiedliwość albo ją wypaczali. Ci, którzy zostają wyniesieni na zaszczytne stanowiska, powinni pamiętać, że są to stanowiska służby. Powinni sumiennie wykonywać powierzone im zadania. Powierzone funkcje publiczne należy sprawować z najwyższą uczciwością, a sędziowie powinni wydawać sprawiedliwe wyroki, nie faworyzując nikogo.

Psalmista spodziewa się również, że jego rządy będą błogosławieństwem dla całego Izraela. Naród znajdował się w złym stanie. „Ziemia i wszyscy jej mieszkańcy się rozpadają” — mówi, ponieważ poprzednie rządy były tak zepsute, że wszystko zaczynało się chwiać. Panował powszechny upadek moralny, bo nie egzekwowano praw wobec zła i bezbożności. Ludzie byli skłóceni i podzieleni na stronnictwa, które występowały przeciwko sobie, co prowadziło do zguby. Mimo to psalmista mówi: „Ja podtrzymuję jej filary”.

Nawet za panowania Saula Dawid robił, co mógł dla dobra ludu. Miał jednak nadzieję, że gdy obejmie władzę, będzie mógł zrobić znacznie więcej: nie tylko powstrzymać upadek państwa, lecz także przywrócić narodowi siłę i piękno. Pokazuje to, jak szkodliwe są stronnictwa i podziały, które mogą doprowadzić do ruiny kraj i jego mieszkańców. Pokazuje też, jak wiele może zdziałać dobry przywódca, który podtrzymuje wspólnotę. Cała budowla by runęła, gdyby Dawid nie umacniał jej filarów.

Można w tym dostrzec także zapowiedź Chrystusa i Jego panowania. Świat i wszyscy jego mieszkańcy zostali zrujnowani przez grzech, a ludzki bunt zagroził zniszczeniem całego stworzenia. Chrystus jednak podtrzymał jego filary. Ocalił świat od całkowitej zagłady, zbawiając swój lud od jego grzechów. Jemu powierzono także sprawowanie opatrzności, czyli troskę o wszystko i kierowanie wszystkim, bo podtrzymuje wszystko słowem swojej potęgi (List do Hebrajczyków 1:3).

Następnie psalmista zwraca się do tych, którzy sprzeciwiali się jego rządom i utrudniali mu działanie, próbując podtrzymać zło i bezbożność, którym chciał położyć kres. „Powiedziałem głupcom: Nie postępujcie głupio” — mówi. Być może powiedział to wcześniej, za czasów Saula, gdy nie mógł powstrzymać ich siłą, ale wciąż miał dość mądrości i łaski, by ich ostrzec. Choć korzystali z przychylności nieszczęsnego króla, upominał ich, by nie stawali się zuchwali.

Bardziej prawdopodobne jednak, że mówi o tym, co powiedział po objęciu tronu. Gdy tylko został królem, ostrzegł przed grzechem i bezbożnością, a przytoczone słowa są częścią tego wystąpienia. Zwrócił się do nieświadomych, skrytych grzeszników, głupców w Izraelu, którzy sami siebie rujnowali: „Nie postępujcie głupio”. Postępowali wbrew rozsądkowi i własnemu dobru, sprzeciwiając się Bożemu prawu i obietnicom, które Bóg dał Dawidowi.

Chrystus, Syn Dawida, kieruje do nas takie samo ostrzeżenie. Nakazuje nam nie postępować głupio. On, który stał się dla nas od Boga mądrością, wzywa nas, byśmy postępowali mądrze dla własnego dobra i nie sprowadzali na siebie zguby. Do dumnych, zuchwałych grzeszników, którzy rzucają wyzwanie samemu Bogu, mówi: „Nie podnoście swoich rogów”. To znaczy: nie chełpcie się swoją siłą ani przywilejami. Nie przeciwstawiajcie się dalej ustanowionej władzy. Nie przemawiajcie z uporem, nie chcąc ugiąć się przed Bogiem.

Kto nie chce się ugiąć, ten się złamie. Zatwardziały upór prowadzi do zguby. Taki nakaz Chrystus przekazuje w Ewangelii: przed Nim każda góra zostanie obniżona (Księga Izajasza 40:4). Niech wroga Chrystusowi potęga, ze swoimi głowami i rogami, nie wynosi się przeciwko Niemu, bo z pewnością zostanie rozbita. Twarde słowa wypowiedziane z zatwardziałym sercem trzeba będzie kiedyś odwołać ze skruszonym sercem — inaczej czeka nas zguba. Faraon z uporem zapytał: „Kim jest Pan?”. Bóg sprawił jednak, że poznał odpowiedź, płacąc za to bolesną cenę.