Księga Psalmów 74:18 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista, przemawiając w imieniu wspólnoty wierzących, żarliwie prosi Boga, by wystąpił w obronie swojego ludu, przeciwstawił się jego wrogom i położył kres jego udrękom. Aby umocnić własną wiarę, przypomina Bogu o tej sprawie: „Powstań, Boże, broń swojej sprawy” (Księga Psalmów 74:22). Jest pewien, że Bóg tak uczyni, bo gorliwie strzeże swojego honoru. Będzie mocno bronił wszystkiego, co dotyczy Jego sprawy. Wystąpi przeciw tym, którzy się jej sprzeciwiają, i stanie po stronie tych, którzy szczerze jej służą.

Bóg może przez jakiś czas sprawiać wrażenie, jakby nie zwracał na to uwagi, ale nie zapomni. Okaże swoją moc, da się poznać i zadziała we właściwym czasie. Sprawa prawdziwej wiary jest sprawą samego Boga, dlatego na pewno będzie jej bronił. Psalmista najpierw dowodzi, że prześladowcy są zaprzysięgłymi wrogami Boga.

„Panie, skrzywdzili nie tylko nas, lecz także wystąpili przeciwko Tobie. To, co czynią nam ze względu na Ciebie, godzi także w Ciebie. Ale posunęli się dalej: znieważyli Ciebie i zbezcześcili Twoje imię” (Księga Psalmów 74:18). Takie okrzyki rozbrzmiewały w świątyni. Wrogowie zachowywali się, jakby pokonali Boga Izraela, o którym tyle słyszeli. Nic bardziej nie zasmuca ludu Bożego niż słuchanie, jak bluźni się Jego imieniu. Nic też mocniej nie daje mu nadziei na Bożą pomoc niż widok wrogów, którzy upadli tak nisko, że atakują samego Boga.

Taka niegodziwość szybko dopełnia miary ich grzechów i przyspiesza ich zgubę. Psalmista stale to podkreśla: „Nie potrafimy odpowiedzieć na ich obelgi, Panie, Ty odpowiedz. Pamiętaj, że nierozumny lud zbezcześcił Twoje imię” (Księga Psalmów 74:18), a nierozumny człowiek każdego dnia nadal Ci urąga. Zwróćmy uwagę na tych, którzy znieważają Boga: są nierozumni. Tak jak głupotą jest ateizm (Księga Psalmów 14:1), tak samo głupotą są bezbożne słowa i bluźnierstwo. Niektórych może się chwalić jako bystrych ludzi swoich czasów, bo drwią z religii i rzeczy świętych. W rzeczywistości są największymi głupcami i pewnego dnia wszyscy to zobaczą.

Ich złośliwość jest oczywista. Codziennie znieważają Boga, tak jak wierni czciciele codziennie się modlą i Go wysławiają. Oczywista jest także ich zuchwałość. Nie ukrywają w sobie bluźnierczych myśli, lecz głośno je ogłaszają, jak mówi psalm: „Nie zapominaj o głosie swoich wrogów” (Księga Psalmów 74:23). Postępując w ten sposób, otwarcie podważają Bożą sprawiedliwość. Występują przeciwko Bogu, a przez swoje bluźnierstwa wypowiadają wojnę niebu i chwytają za broń przeciw Wszechmocnemu.

Ich krzyki i zgiełk wciąż narastają, jak wołanie Sodomy, które dotarło przed Boga i przyzywało sądu (Księga Rodzaju 18:21). Można też odczytać te słowa tak, że ich postępowanie staje się coraz gorsze, a powodzenie utwierdza ich w grzechu. Dlatego psalmista mówi: „Panie, pamiętaj o tym, nie zapominaj”. Bóg nie potrzebuje, byśmy przypominali Mu, co ma czynić. Mówimy w ten sposób, by wyrazić troskę o Jego honor i zaufanie, że będzie go bronił.

Po drugie, prześladowani są ludem przymierza Boga. Spójrzmy na ich udrękę. Wpadli w ręce tłumu niegodziwców (Księga Psalmów 74:19). Ich wrogów bardzo przybyło. Nikt nie jest w stanie oprzeć się rozwścieczonemu tłumowi, zwłaszcza gdy dysponuje on władzą. Wrogowie są nie tylko liczni, ale też okrutni. „Ciemne zakątki ziemi pełne są siedzib okrucieństwa”. Kraina Chaldejczyków, gdzie ludzie nie mieli światła poznania prawdziwego Boga, rzeczywiście była miejscem ciemnym. Mogła słynąć z nauki i sztuki, ale jej mieszkańcy, z powodu niewiedzy, byli oddzieleni od życia z Bogiem, a przez to okrutni.

Tam, gdzie brakuje prawdziwego poznania Boga, niewiele jest też prawdziwego człowieczeństwa. Chaldejczycy byli szczególnie okrutni wobec ludu Bożego. Ci, którzy pożerają innych, pokazują, że brak im rozumu (Księga Psalmów 14:4). Lud Boży jest uciskany, ponieważ jest ubogi i nie może się bronić. Ucisk sprawia, że popada w ubóstwo.

Psalmista wyjaśnia następnie, dlaczego Bóg powinien przyjść im z pomocą i nie pozwolić, by bez końca po nich deptano. „To Twoja synogarlica ma paść ofiarą tłumu niegodziwców” (Księga Psalmów 74:19). Wspólnota wierzących przypomina gołębicę, bo jest niewinna, łagodna, czysta, płodna i pokojowo usposobiona. Jest jak synogarlica ze względu na wierność i stałą miłość. Synogarlice i gołębie były jedynymi ptakami składanymi Bogu w ofierze. Psalmista mówi więc: „Czy Twoja synogarlica, wierna Tobie i oddana Twojej czci, ma zostać wydana tłumowi niegodziwców, którzy szybko uczynią z niej łatwy łup i odbiorą jej ciało oraz życie? Panie, gdy pomagasz słabym, przynosisz sobie chwałę, a szczególnie gdy pomagasz tym, którzy należą do Ciebie”.

To także „zgromadzenie Twoich ubogich”. Ubóstwo nie sprawia, że są mniej Twoi, bo Bóg wybrał ubogich w oczach świata (List Jakuba 2:5). Ich niedostatek daje im wręcz więcej powodów, by oczekiwać Jego pomocy, bo jako ubogi lud należą do Niego. „Nie opuszczaj ich i nie zapominaj o nich na zawsze”.

Są także związani z Bogiem przymierzem, dlatego psalmista pyta: „Czy nie weźmiesz pod uwagę przymierza?” (Księga Psalmów 74:20). Czy Bóg nie dotrzyma obietnic, które w nim złożył? Czy nie uzna tych, których objął więzią przymierza? Gdy Bóg wybawia swój lud, czyni to, pamiętając o swoim przymierzu (Księga Kapłańska 26:42). „Panie, choć nie zasługujemy na Twoją uwagę, weź jednak pod uwagę przymierze”.

Ludzie ci ufają Bogu i otwarcie mówią o swojej więzi z Nim oraz o nadziei, którą w Nim pokładają. Dlatego psalmista błaga: „Nie dopuść, by odeszli zawstydzeni swoją nadzieją” (Księga Psalmów 74:21). Zostaliby zawstydzeni, gdyby ich nadzieja okazała się daremna. Na koniec psalmista mówi, że jeśli Bóg ich wybawi, będą wysławiać Jego imię i oddadzą Mu chwałę za swoje ocalenie. „Wystąp, Panie, w obronie tych, którzy będą wysławiać Twoje imię, i przeciwstaw się tym, którzy je znieważają”.