Księga Psalmów 7:11 – znaczenie i zastosowanie

Dawid wcześniej przedstawił Bogu swoją sprawę w modlitwie i uroczyście oświadczył w psalmie, że jest niewinny. Teraz niejako opiera się na tym odwołaniu, ufając przez wiarę Bożemu słowu. Wierzy, że sprawiedliwi będą bezpieczni i zaznają szczęścia, a upór w czynieniu zła nieuchronnie doprowadzi do zguby.

Dawid jest pewien, że Bóg będzie jego potężnym obrońcą i Wybawcą, który stanie w obronie jego niewinności, wystawionej na ucisk (Księga Psalmów 7:10). Nie mówi jedynie, że Bóg jest jego obrońcą i kiedyś to udowodni. Nie oczekuje bezpieczeństwa od nikogo innego. Jeśli ma zostać ocalony, może tego dokonać tylko Bóg. Niektórzy oddają tę myśl słowami: „Moja tarcza jest u Boga”, co oznacza, że w Bogu jest wszystko, czego potrzeba, by strzec tych, którzy do Niego należą. Imię Boga jest warowną wieżą (Księga Przysłów 18:10).

Dawid opiera tę ufność na dwóch prawdach. Po pierwsze, Bóg szczególnie życzliwie odnosi się do ludzi szczerych. Ratuje prawych sercem, a to obejmuje również obdarzenie ich zbawieniem wiecznym. Zachowa ich także w obecnych trudnościach, o ile będzie to dla nich dobre. Uczciwość i prawość chronią ich pod opieką Boga. Prawi sercem są bezpieczni i powinni uważać się za ludzi objętych Bożą ochroną.

Po drugie, Dawid ufa Bogu, bo Bóg miłuje sprawiedliwość i prawość. Bóg sądzi sprawiedliwego: uznaje każdą słuszną sprawę i wspiera ją w przypadku każdego, kto postępuje sprawiedliwie. Niektórzy odczytują te słowa jako stwierdzenie: „Bóg jest sprawiedliwym Sędzią”. Oznacza to, że nie tylko sam postępuje sprawiedliwie, lecz także troszczy się o to, by między ludźmi panowała sprawiedliwość, i karze zło.

Dawid jest równie pewien zguby swoich prześladowców, a przynajmniej tych, którzy nie chcą się opamiętać i oddać Bogu chwały. Jeśli to możliwe, rozważa ich przyszłość dla ich dobra, by przestali z nim walczyć. A w każdym razie czyni to dla własnego pokoju, by się ich nie bać ani nie żywić urazy z powodu ich obecnego powodzenia. Gdy wchodzi do Bożej świątyni, uświadamia sobie dwie rzeczy dotyczące jego wrogów.

Po pierwsze, są dziećmi gniewu. Nie należy im zazdrościć, bo Bóg jest na nich zagniewany. Każdego dnia gniewa się na bezbożnych. Wciąż czynią to, co Go obraża, i gromadzą winę na dzień sądu. Jak miłosierdzie Boga każdego poranka odnawia się wobec Jego ludu, tak każdego poranka odnawia się Jego gniew wobec bezbożnych, ponieważ wciąż dają Mu nowe powody do gniewu. Bóg gniewa się na bezbożnych nawet w najradośniejszych i najbardziej pomyślnych dniach ich życia, a także wtedy, gdy oddają się praktykom religijnym. Jeśli pozwala im się powodzić, dzieje się to pod sądem. Jeśli się modlą, nawet ich modlitwy są Mu obrzydłe. Gniew Boży wciąż nad nimi ciąży (Ewangelia Jana 3:36), a ich wina nadal narasta.

Po drugie, są dziećmi śmierci, jak wszyscy, którzy podlegają gniewowi. Są skazani na zagładę. Ich koniec jest pewny. Bóg ich zniszczy, a zagłada, która ich czeka, pochodzi od Wszechmocnego. Powinno to budzić w każdym z nas lęk przed grzechem, bo prowadzi on pod Boży gniew (Księga Psalmów 7:13, Księga Psalmów 7:14).

To ostrzeżenie jest również wyrazem miłosierdzia. Zguby grzesznika można uniknąć, odwracając się od zła, ponieważ groźba zawiera taki warunek: jeśli grzesznik nie porzuci złej drogi i nie przestanie atakować ludu Bożego, spotka go zagłada. Jeśli jednak zawróci, wynika z tego, że jego grzech zostanie przebaczony i wszystko będzie dobrze. Nawet w ostrzeżeniach o sądzie kryje się łaskawa zapowiedź miłosierdzia. To wystarczy, by Bóg na zawsze okazał się sprawiedliwy, gdy ludzie zostaną zniszczeni. Mogli zawrócić i ocaleć, lecz wybrali dalszą drogę aż do śmierci. Dlatego sami ponoszą odpowiedzialność za swoją krew.

Jeśli nawrócenie nie powstrzyma grzesznika, Boża sprawiedliwość przygotowuje dla niego zagładę. Ogólnie rzecz biorąc, Bóg przygotował dla niego narzędzia śmierci, czyli wszystko, czego potrzeba, by wykonać wyrok, na który zasłużył grzech. Jeśli Bóg postanowi uderzyć, nigdy nie zabraknie Mu środków. W Jego ręku narzędziem może stać się nawet najsłabsze stworzenie.

Narzędzia te są różnorodne. Jest miecz, który rani i zabija z bliska, oraz łuk, z którego strzały dosięgają z daleka nawet tych, którzy sądzą, że uniknęli Bożego wyroku. Jeśli grzesznik ucieknie przed żelazną bronią, przeszyje go stalowy łuk (Księga Hioba 20:24). Narzędzia te są też gotowe. Bóg nie musi ich szukać, bo zawsze są pod ręką. Kary są przygotowane dla szyderców, a Tofet, miejsce ognistego sądu, zostało przygotowane dawno temu.

Gdy Bóg przygotowuje te narzędzia śmierci, ostrzega grzeszników i daje im czas na nawrócenie, by mogli ich uniknąć. Nie spieszy się z karaniem i okazuje nam cierpliwość, bo nie chce, by ktokolwiek zginął. Jednak im dłużej kara zostaje odłożona, aby człowiek mógł się nawrócić, tym cięższa będzie, jeśli zmarnuje ten czas. Podczas gdy Bóg czeka, miecz jest ostrzony, a łuk napinany. Zagłada zatwardziałych grzeszników, choć odwleczona, jest pewna, bo została postanowiona dawno temu. Spośród wszystkich grzeszników szczególnie wyraźnie na Boży gniew są wskazani prześladowcy. To przeciwko nim bardziej niż przeciwko innym Bóg kieruje swoje strzały. Mogą Mu urągać, ale nie zdołają wymknąć się Jego sądom.

Po drugie, sami ściągają na siebie zagładę (Księga Psalmów 7:14-16). Grzesznik jest opisany jako ktoś, kto z wielkim wysiłkiem pracuje nad własną zgubą. Często wkłada więcej trudu w niszczenie swojej duszy, niż włożyłby w jej ocalenie, gdyby używał tych samych sił właściwie. Jego życie przypomina trud rodzącej kobiety, która wydaje na świat pozorną ciążę, dziecko, które nie istnieje. Umysł grzesznika, pełen planów, poczyna zło i umiejętnie je obmyśla, starannie ukrywając swoje zamiary. Serce, popychane namiętnościami, zmaga się, by wydać na świat złośliwe plany wymierzone w lud Boży. A jaki jest ich ostateczny owoc? Fałsz. Oszustwo, które zwraca się przeciwko niemu. Kłamstwo, które sam trzyma w ręku. Nie potrafi osiągnąć tego, co zamierzył, a nawet jeśli mu się to uda, nie zazna spodziewanej satysfakcji. Płodzi wiatr (Księga Izajasza 26:18), ściernisko (Księga Izajasza 33:11) i śmierć (List Jakuba 1:15), czyli fałsz.

Przypomina też robotnika, który kopie dół, a potem sam do niego wpada i ginie. W pewnym sensie dotyczy to wszystkich grzeszników. Obciążając się winą i ulegając grzesznym pragnieniom, przygotowują sobie zagładę. Szczególnie wyraźnie widać to u tych, którzy knują zło przeciwko ludowi Bożemu lub swoim bliźnim. Sprawiedliwą ręką Bóg sprawia, że to, co zamierzali uczynić innym, spada na ich własne głowy. Hańba i zguba, które szykowali innym, stają się ich własnym udziałem.

Nie ma sprawiedliwszego prawa niż to, że człowiek, który uknuł morderczy spisek, zginie przez własny podstęp. Niektórzy widzą tu aluzję do Saula, który padł na własny miecz.

Śpiewając ten psalm, powinniśmy postępować tak jak Dawid (Księga Psalmów 7:17). Powinniśmy wysławiać Pana za Jego sprawiedliwość, czyli oddawać Mu chwałę za łaskawą opiekę nad uciśnionym ludem i sprawiedliwy sąd nad tymi, którzy go krzywdzą. W ten sposób śpiewamy na chwałę Pana Najwyższego. Gdy Jego wrogowie postępują z pychą, Bóg pokazuje, że góruje nad nimi.