Księga Psalmów 65:7 – znaczenie i zastosowanie

Aby głębiej odczuć cud Bożego miłosierdzia, warto pamiętać o Jego mocy i panowaniu jako Boga Stwórcy, a także o bogactwie i hojności Jego troski o świat. On utwierdza ziemię, która pozostaje niewzruszona (Księga Psalmów 119:90). Swoją mocą umacnia góry (Księga Psalmów 65:6). Ugruntował je na początku i nadal je podtrzymuje, nawet gdy trzęsienia ziemi nimi wstrząsają. Choć pioruny mogą uderzać w najwyższe szczyty, góry wciąż stoją, dlatego nazywa się je górami odwiecznymi (Księga Habakuka 3:6). A jednak przymierze Boga z Jego ludem jest jeszcze trwalsze niż one (Księga Izajasza 54:10).

Bóg ucisza też morze i sprawia, że milknie (Księga Psalmów 65:7). Podczas burzy morze wydaje przerażający huk, który potęguje niebezpieczeństwo. Lecz gdy Bóg zechce, rozkazuje falom i bałwanom morskim zamilknąć, a one opadają jak uśpione, i burza natychmiast ustępuje miejsca ciszy (Księga Psalmów 107:29). Pokazuje to, że Ten, do którego należy morze i ląd, jest odziany w moc. Nasz Pan Jezus dał podobny dowód swojej boskiej mocy, gdy rozkazał wiatrom i falom, a one były Mu posłuszne.

Psalm mówi też o tym, że Bóg ucisza zgiełk ludzi, zwykłego tłumu. Nic nie jest bardziej nieokiełznane i kłopotliwe niż przemoc tłumu i niepokoje społeczne, a jednak Bóg potrafi uciszyć nawet je, w ukryty sposób, którego ludzie nie dostrzegają. Być może chodzi tu także o gniew narodów zwrócony przeciwko Izraelowi (Księga Psalmów 2:1). Bóg ma wiele sposobów, by je uciszyć, i na zawsze położy kres ich zgiełkowi.

Bóg odnawia także porządek poranka i wieczoru, który nigdy nie ustaje (Księga Psalmów 65:8). Ten niezmienny rytm dnia i nocy można rozumieć na dwa sposoby. Po pierwsze, ukazuje on wielką moc Boga i napełnia bojaźnią ludzi na całym świecie. Mieszkańcy najodleglejszych zakątków ziemi lękają się Jego znaków. Znaki te pokazują im, że istnieje Bóg najwyższy, Król, który panuje i przed którym należy drżeć. Niewidzialne przymioty Boga wyraźnie widać w Jego dziełach. Dlatego światła na niebie zostały ustanowione jako znaki (Księga Rodzaju 1:14).

Niektórzy ludzie żyjący w odległych, ciemnych zakątkach ziemi tak bardzo lękali się tych znaków, że oddawali cześć im zamiast Bogu (Księga Powtórzonego Prawa 4:19). Nie rozumieli, że są to znaki od Boga, oczywiste dowody Jego mocy i boskości, które powinny prowadzić do oddawania Mu czci. Po drugie, ten sam porządek ukazuje dobroć Boga, a przez to przynosi wszystkim pociechę. Ty sprawiasz, że nadchodzi poranek, zanim wzejdzie słońce, i wieczór, zanim ono zajdzie, a ich nadejście napełnia radością. Bóg rozpościera światło poranka i zaciąga zasłonę wieczoru, a czyni jedno i drugie dla naszego dobra. Dlatego oba te momenty są powodem do radości. Światło i ciemność bardzo się różnią, a Bóg wyraźnie je rozdzielił podczas stworzenia (Księga Rodzaju 1:4), lecz każde z nich jest mile widziane we właściwym czasie.

Trudno powiedzieć, co jest dla nas milsze: poranne światło, które sprzyja pracy w ciągu dnia, czy wieczorny cień, który ułatwia nocny odpoczynek. Strażnik wyczekuje poranka, a najemnik z utęsknieniem czeka na chłód wieczoru. Niektórzy odnoszą te słowa do porannej i wieczornej ofiary, które pobożnym ludziom sprawiały wielką radość i przez które regularnie oddawano cześć Bogu. Ty sprawiasz, że rozbrzmiewają śpiewem, czyli radosnym okrzykiem. Każdego ranka i wieczoru Lewici, śpiewacy świątynni, śpiewali pieśni pochwalne. Była to część codziennej służby. Powinniśmy uważać codzienną cześć oddawaną Bogu, zarówno w samotności, jak i z rodziną, za jedną z naszych najważniejszych codziennych potrzeb i najcenniejszych pociech. Gdy trwamy wtedy w bliskiej więzi z Bogiem, nadejście poranka i wieczoru staje się prawdziwą radością.

Bóg nawadnia też ziemię i sprawia, że wydaje plony. Psalm szeroko rozwija ten dowód Bożej mocy i dobroci, zapewne dlatego, że powstał po szczególnie obfitych żniwach albo po deszczu, który nadszedł w porę po długiej suszy. Łatwo dostrzec, jak bardzo urodzajność tej niższej części świata zależy od tego, co przychodzi z góry. Jeśli niebiosa są jak spiż, ziemia staje się jak żelazo. To wyraźne ostrzeżenie dla świata, który nie zważa na prawdę: każdy dobry i doskonały dar pochodzi z góry, wyłącznie z góry. Musimy podnieść wzrok ponad wzgórza, ku niebiosom, gdzie znajdują się pierwsze źródła wszelkiego błogosławieństwa, choć pozostają niewidoczne. Tam powinny wracać nasze pochwały, tak jak pierwociny ziemi wznoszono ku niebu podczas składania ofiary, by pokazać, skąd pochodzą.

Nawet błogosławieństwa duchowe opisuje się jako deszcz sprawiedliwości, który Bóg zsyła na nas. Zwróćmy uwagę, jak przedstawiono tu powszechne błogosławieństwo deszczu i urodzajnych pór roku. Bóg, który stworzył ziemię, nawiedza ją i troszczy się o nią (Księga Psalmów 65:9). Czyni to z miłosierdzia, a mieszkańcy ziemi powinni odpowiedzieć Mu uwielbieniem. Bóg, który uczynił ją suchym lądem, nawadnia ją, by mogła wydawać owoce. Zanim jeszcze sprawił, że spadł deszcz, rośliny rosły, bo mgła nawadniała całą powierzchnię ziemi (Księga Rodzaju 2:5–6). Nasze serca są suche i jałowe, jeśli sam Bóg nie staje się dla nas rosą i nas nie nawadnia. Rośliny, które zasadził, będzie podlewał i sprawi, że będą rosły.

Deszcz nazywa się rzeką Boga, pełną wody. Chmury są źródłami tej rzeki, lecz nie płyną przypadkowo, tylko korytem wyznaczonym przez Boga. Bóg kieruje strumienie deszczu, niczym rzeki wód, tam, gdzie zechce. Ta Boża rzeka użyźnia ziemię, która bez niej szybko stałaby się uboga. Bogactwa wyrastające z ziemi są dla ludzi o wiele pożyteczniejsze niż bogactwa w niej ukryte. Możemy żyć bez srebra i złota, ale nie bez ziarna i trawy.

Deszcz służy także samej ziemi. Deszcz padający we właściwej porze odmienia jej wygląd, a nic tak nie odświeża jak deszcz spadający na świeżo skoszoną trawę (Księga Psalmów 72:6). Nawet grzbiety ziemi, z których deszcz zdaje się spływać, są dobrze nawodnione, bo wchłaniają często padający na nie deszcz. Bruzdy, które pług wyoruje pod zasiew, deszcz zmiękcza i ubija, przygotowując je na przyjęcie ziarna (Księga Psalmów 65:10). Ubitą ziemię można tu rozumieć jako ziemię zmiękczoną. Podobnie serce staje się mocne, gdy łaska czyni je czułym.

Błogosławieństwo roku zaczyna się wiosną. Jeśli błogosławiony jest pierwszy okres roku, zapowiada to błogosławieństwo całego roku. Dlatego mówi się, że Bóg wieńczy rok swoją dobrocią (Księga Psalmów 65:11): otacza go ze wszystkich stron, jak korona otacza głowę, i kończy go dobrocią, tak jak o końcu czegoś można powiedzieć, że jest jego ukoronowaniem.

O Bożych ścieżkach mówi się, że ociekają obfitością, bo każda cząstka bogactwa ziemi, która daje życie temu, co na niej rośnie, pochodzi z wylewającej się dobroci Boga. Gdziekolwiek Bóg przechodzi, pozostawia po sobie ślady miłosierdzia (Księga Joela 2:13–14). W ten sposób Jego droga jaśnieje za Nim. Dary Bożej dobroci dla tej niższej części świata rozprzestrzeniają się daleko i szeroko (Księga Psalmów 65:12). Spadają na pastwiska pustyni, nie tylko na pastwiska ziem zamieszkanych.

Pustynie, o które ludzie nie dbają i z których nie czerpią zysku, również pozostają pod opieką Boga. Ich urodzajność przysparza chwały Bogu, który troszczy się o całe stworzenie, nawet gdy ludziom nie przynosi to bezpośredniej korzyści. Powinniśmy być wdzięczni nie tylko za to, co służy nam, lecz także za to, co służy jakiejkolwiek części stworzenia, bo przynosi to cześć Stwórcy. Pustynia, choć nie wydaje tyle co uprawiana ziemia, otrzymuje z nieba tyle samo deszczu, co najżyźniejsza gleba. Bóg czyni dobro nawet złym i niewdzięcznym.

Hojność Boga jest tak wielka, że radują się wszystkie wzgórza, także te niewielkie, i to z każdej strony, również od północy, gdzie dociera najmniej słońca. Żadne wzgórza nie są zbyt wysokie, by nie sięgała do nich opieka Boga, a żadne małe wzgórze nie jest dla Niej zbyt małe. Tak jak Bóg może sprawić, że zadrżą, gdy zechce (Księga Psalmów 114:6), tak też może sprawić, że będą się radować.

Bóg troszczy się również o ludzi na ziemi. Zsyłając deszcz na glebę, przygotowuje dla człowieka zboże (Księga Psalmów 65:9). Chleb wyrasta z ziemi (Księga Hioba 28:5), bo ziarno z niej pochodzi, lecz to Bóg jako pierwszy przygotował każde ziarno. Zsyła deszcz na ziemię, by przygotować zboże dla ludzi, którym powierzył pozostałe stworzenia i którym przeznaczył je na użytek.

Myśląc o corocznych żniwach, powinniśmy pamiętać, że są one nie tylko dziełem tej samej mocy, która wskrzesza umarłych, lecz także przypominają zmartwychwstanie. Jezus pokazał to w nauczaniu o ziarnie, które obumiera, a potem wydaje plon (Ewangelia Jana 12:24). Kiedy widzimy, jak stałe i trwałe jest to dobrodziejstwo, powinniśmy rozumieć, że tylko Bóg przygotowuje dla nas zboże. Zboże i bydło to dwa główne źródła wzbogacenia rolnika, a jedno i drugie pochodzi z dobroci Boga, który nawadnia ziemię (Księga Psalmów 65:13).

Dlatego pastwiska pokrywają się stadami (Księga Psalmów 65:13). Pola są tak pełne, że zdają się odziane w leżące na nich bydło, a jednak nie są przepełnione. Zwierzęta są tak dobrze wykarmione, że stają się ozdobą i chwałą pastwisk, na których się pasą. Doliny są tak urodzajne, że w czasie żniw zdają się pokryte zbożem. Nisko położone tereny często przynoszą obfitsze plony, a 0,4 hektara skromnej doliny bywa warte tyle co 2 hektary wysoko położonego zbocza.

Zarówno pola uprawne, jak i pastwiska, gdy spełniają cel, dla którego zostały stworzone, zdają się radośnie wołać i śpiewać. Służą chwale Boga i przynoszą człowiekowi pożytek, a także dają nam powód do radości i uwielbienia. Nie ma na ziemi większej radości niż radość ze żniw, a spośród świąt obchodzonych przez Izraelitów żadne nie wyrażało wdzięczności tak wyraźnie jak Święto Zbiorów, obchodzone pod koniec roku (Księga Wyjścia 23:16). Niech te zwyczajne dary Bożej dobroci, które otrzymujemy każdego roku i każdego dnia, umacniają naszą miłość do Boga, który jest najlepszy ze wszystkich istot, i skłaniają nas, byśmy oddawali Mu cześć naszymi ciałami, o które tak dobrze się troszczy.