Księga Psalmów 65:2 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista nie przychodzi tu do Boga z osobistą prośbą. Zaczyna od zwrócenia się do Niego jako do przewodnika zgromadzenia i Tego, który przemawia w imieniu ludu. Najpierw oddaje Bogu chwałę, wyrażając pokorną wdzięczność: „Chwała czeka na Ciebie, Boże, na Syjonie”. Chwała jest tu przedstawiona jako oczekująca, aż zostanie przyjęta, gotowa wznieść się z wdzięcznością, gdy tylko zbliży się Boża dobroć. Kiedy Bóg przychodzi do nas ze swoją przychylnością, powinniśmy wyjść Mu na spotkanie z chwałą i czekać na światło nowego dnia.

Ta chwała wyraża również pełne zaufanie Bożej woli i miłosierdziu. Jeśli jesteśmy gotowi dziękować we wszystkim, nasza chwała naprawdę czeka na Boga. Jest to także chwała oczekująca na Jego przyjęcie. Lewici, słudzy świątyni, stali nocą w domu Pana, gotowi śpiewać o wyznaczonej porze (Księga Psalmów 134:1–2). W ten sposób ich chwała czekała na Niego. Te słowa mogą też znaczyć: „Chwała milknie przed Tobą”, bo Bóg jest tak wielki, że ludzkie słowa nie potrafią Go opisać. Tak jak istnieją święte westchnienia, których nie sposób wypowiedzieć, tak są też święte akty uwielbienia, zbyt głębokie, by ująć je w słowa. Bóg jednak je przyjmuje, bo zna serce i zamysł Ducha.

Nasza chwała jest „milcząca” również w tym sensie, że głosy aniołów mogą brzmieć donośniej niż nasze. Nie powinniśmy sądzić, że zdołamy wypowiedzieć całą chwałę Boga, bo nikt nie potrafi w pełni jej opisać. Ktoś, kto spróbuje ogłosić całą wielkość Boga, z pewnością zostanie nią przytłoczony (Księga Hioba 37:20). W dawnym przekładzie czytamy nawet, że wobec Boga chwała poczytywana jest za milczenie, tak bardzo przewyższa On wszelką cześć i uwielbienie. Cały świat powinien oddawać Bogu chwałę, lecz na Syjonie, w Jego kościele, pośród Jego ludu, chwała na Niego czeka. Wszystkie Jego dzieła oddają Mu chwałę, dając nam powody do uwielbienia, ale tylko Jego święci błogosławią Go bezpośrednio aktami adoracji. Odkupiony Kościół śpiewa nową pieśń na górze Syjon (Apokalipsa Jana 14:1, 14:3). Szczęśliwi są ci, którzy żyją z Bogiem na Syjonie, miejscu Jego zamieszkania (Księga Psalmów 76:2), bo będą nieustannie Go wielbić.

Psalmista oddaje też Bogu chwałę przez szczerą wierność. Słowa „Tobie należy spełnić śluby” oznaczają, że obiecana ofiara zostanie złożona. Nasze dziękczynienie nie zostanie przyjęte, jeśli nie będziemy wiernie wypełniać ślubów złożonych, gdy prosiliśmy o miłosierdzie, którym teraz się cieszymy. Lepiej nie składać ślubów, niż złożyć je i ich nie wypełnić.

Następnie psalmista chwali Boga za to, że wysłuchuje modlitw. Chwała czeka na Boga, bo On jest gotowy nas wysłuchać. To Bóg, który słucha modlitwy. Może odpowiedzieć na każdą modlitwę, bo potrafi uczynić o wiele więcej, niż prosimy lub pojmujemy (List do Efezjan 3:20). Odpowie też na każdą modlitwę płynącą z wiary: albo spełniając dokładnie to, o co prosimy, albo obdarzając nas czymś lepszym. To wielki powód, by oddawać cześć Bożej dobroci, i wielka pomoc dla naszej wiary. Powinniśmy z radością korzystać z każdej okazji, by zwracać się do Niego jako do Boga, który słucha modlitwy.

Ponieważ Bóg słucha modlitw, wszyscy ludzie będą przychodzić do Niego w potrzebie. Chwała każdego człowieka słusznie czeka na Boga, bo każdy zwraca się do Niego w modlitwie, kiedy przychodzi utrapienie lub cierpienie, nawet jeśli na co dzień tak nie postępuje. Obecnie przychodzą do Niego tylko potomkowie Izraela oraz ci, którzy przyłączyli się do ich religii. Kiedy jednak Jego dom zostanie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów, przyjdą wszyscy ludzie i zostaną przyjęci (List do Rzymian 10:12–13). Przychodźmy więc do Niego z odwagą, bo jest Bogiem, który słucha modlitwy.

Psalmista oddaje też Bogu chwałę za odpuszczanie grzechów. Kto jest Bogiem podobnym do Niego? (Księga Micheasza 7:18). Właśnie w ten sposób Bóg objawia swoje imię (Księga Wyjścia 34:7). Psalmista mówi, że nasze grzechy sięgają nieba. Jest ich tak wiele i są tak poważne, że gdy uczciwie się z nimi zmierzymy, ogarnia nas wstyd i niemal tracimy nadzieję. Są zbyt wielkie, byśmy mogli usprawiedliwić się lub zrównoważyć je własną dobrocią. Kiedy stajemy przed Bogiem, nasze sumienie nas oskarża i nie mamy nic na swoją obronę. A jednak Bóg, z własnego miłosierdzia i ze względu na sprawiedliwość, którą nam daje, oczyści nas z naszych występków, abyśmy nie stanęli z ich powodu przed sądem.

Im większe niebezpieczeństwo niesie grzech, tym bardziej powinniśmy podziwiać moc i bogactwo Bożego przebaczającego miłosierdzia. Może ono unieważnić groźną moc naszych licznych i ciężkich grzechów.

Psalmista oddaje Bogu chwałę również za serdeczne przyjęcie tych, którzy się do Niego zbliżają, i za pocieszenie płynące z bliskiej z Nim więzi. Najpierw grzech musi zostać zmyty (Księga Psalmów 65:3), a potem możemy gromadzić się wokół Bożych ołtarzy (Księga Psalmów 65:4). Ci, którzy wchodzą w bliską więź z Bogiem, z pewnością znajdą u Niego prawdziwe szczęście i pełne zaspokojenie. Błogosławiony jest nie tylko naród (Księga Psalmów 33:12), lecz także każdy człowiek, choćby najskromniejszy, którego Bóg wybiera i przyprowadza, by mieszkał na Jego dziedzińcach. Taka osoba jest naprawdę szczęśliwa, bo ma najjaśniejszy znak Bożej przychylności i pewną obietnicę wiecznej radości.

Wejść w bliską więź z Bogiem znaczy przede wszystkim zbliżyć się do Niego, uchwycić się Jego przymierza, skierować ku Niemu swoje najgłębsze pragnienia i zwrócić ku Niemu serce. Znaczy to odnosić się do Niego jak do kogoś, kogo kochamy i cenimy. Znaczy też mieszkać na Jego dziedzińcach, tak jak mieszkali tam kapłani i Lewici, żyjąc w domu Boga jak u siebie. To nieustanne życie w uwielbieniu, poświęcanie się sprawom Bożym tak, jak poświęcamy się sprawom własnego domu. Nie przychodzimy dzięki własnym zasługom ani umiejętnościom. Przychodzimy, bo Bóg nas wybiera. Błogosławiony jest człowiek, którego wybierasz, a przez to oddzielasz od innych, pozostawionych samym sobie. Takich ludzi Bóg również przyprowadza do siebie swoją skuteczną łaską: tych, których wybiera, sprawia, że się zbliżają. Nie tylko ich zaprasza, ale też pociąga ku sobie (Ewangelia Jana 6:44).

Będą też nasyceni. Psalmista przechodzi od słów „on” do „my”, ucząc nas, by osobiście przyjąć Boże obietnice i powiedzieć: „Nasycimy się dobrami Twojego domu, Twojej świętej świątyni”. Święta świątynia Boga jest Jego domem, gdzie mieszka przez uwielbienie i ustanowione przez siebie obrzędy. Bóg ma dom pełen skarbów. Jest w nim obfitość dobroci, sprawiedliwości, łaski i wszelkiego pocieszenia płynącego z wiecznego przymierza. Jest tego dość dla wszystkich i dla każdego z osobna. Wszystko jest zawsze gotowe i jest ofiarowane darmo, bez pieniędzy i bez zapłaty. Właśnie w tym dusza znajduje prawdziwe zaspokojenie, a każda dusza obdarzona łaską będzie nim nasycona.

Lud Boży znajduje radość w bliskiej więzi z Bogiem i to mu wystarcza. Nie potrzebuje większego dobra.

Kolejnym powodem do uwielbienia są potężne dzieła, których Bóg dokonuje dla swojego ludu: „Odpowiadasz nam budzącymi podziw dziełami sprawiedliwości, Boże naszego zbawienia” (Księga Psalmów 65:5). Może tu chodzić o napomnienia i karcenie, które Bóg niekiedy kieruje do swojego ludu. Często odpowiada wówczas surowymi działaniami, by go obudzić i pobudzić do większej gorliwości, ale zawsze postępuje sprawiedliwie. Nie krzywdzi swojego ludu ani nie chce mu zaszkodzić, bo nawet wtedy pozostaje Bogiem, który go zbawia (Księga Izajasza 45:15).

Jeszcze bardziej prawdopodobne jest, że chodzi tu o Boże sądy nad wrogami Jego ludu. Bóg odpowiada na modlitwy swojego ludu, obalając dla niego narody i wymierzając pysznym ciemięzcom sprawiedliwą karę. Działa jako sprawiedliwy Bóg, do którego należy pomsta, a zarazem jako Bóg, który chroni i zbawia swój lud. Niektórzy odczytują te słowa jako „przez cudowne dzieła”, czyli takie, które nas zaskakują i których się nie spodziewaliśmy (Księga Izajasza 64:3). Sens może też być taki: „Odpowiesz nam dziełami, które budzą lęk i podziw”.

Swoboda, z jaką możemy zbliżać się do Boga na Jego dziedzińcach, nigdy nie powinna osłabiać naszej czci ani bojaźni Bożej. On nadal budzi lęk i podziw w swoich świętych miejscach.

Kolejnym powodem do zaufania Bogu jest Jego troska o cały lud, niezależnie od tego, jak wielkie trudności go spotykają i jak daleko jest rozproszony. Jest nadzieją wszystkich krańców ziemi, czyli wszystkich swoich świętych na całym świecie, nie tylko tych pochodzących z Izraela. Jest Bogiem zarówno pogan, jak i Żydów, nadzieją tych, którzy są daleko od Jego świętej świątyni i dziedzińców, czy to na wyspach pośród narodów, czy w niebezpieczeństwie na morzu. Ufają Mu i wołają do Niego, gdy tracą wszelką nadzieję na własne siły (Księga Psalmów 107:27–28). Dzięki wierze i modlitwie możemy zachować bliską więź z Bogiem i otrzymywać od Niego pocieszenie, gdziekolwiek jesteśmy: nie tylko podczas wspólnego uwielbienia Jego ludu, lecz także daleko na morzu.