Księga Psalmów 64:8 – znaczenie i zastosowanie

Możemy tu najpierw dostrzec sąd Boży, który niechybnie dosięgnie tych nienawistnych prześladowców Dawida. Zachęcali się nawzajem do zła, ale mogli znaleźć w tych słowach przestrogę, gdyby tylko chcieli uwierzyć i się nad nimi zastanowić. Znamienne jest to, jak kara odpowiada grzechowi. Strzelali do Dawida z ukrycia i znienacka, chcąc go zranić. Bóg jednak wymierzy strzały w nich, bo przygotowuje je dla prześladowców (Księga Psalmów 7:13), a Jego strzały są wycelowane w ich twarze (Księga Psalmów 21:12). Lecą szybciej, trafiają pewniej i ranią głębiej, niż kiedykolwiek mogłyby ich strzały.

Mają wiele strzał, lecz są nimi tylko gorzkie słowa, a słowa są jak wiatr. Bezpodstawne przekleństwo nie dosięgnie celu. Bóg ma jednak strzałę, która przyniesie śmierć: swoje przekleństwo. Jego przekleństwo nigdy nie jest bezpodstawne, dlatego na pewno dosięgnie celu. Zostaną nim nagle zranieni, bo cios ich zaskoczy. Czują się bezpiecznie i nie spodziewają się niebezpieczeństwa.

Ich języki wystąpiły przeciw Dawidowi, lecz Bóg sprawi, że zwrócą się przeciwko nim samym. Oni czynią to przez zło swojego grzechu, a Bóg — przez sprawiedliwość swojego gniewu (Księga Psalmów 64:8). Gdy Bóg odpłaca ludziom za grzechy ich języka i sprowadza na nich właśnie te nieszczęścia, których gwałtownie i zawistnie życzyli innym, sprawia, że ich własne słowa obracają się przeciwko nim. Taki sąd jest dość ciężki, by pogrążyć człowieka w najgłębszym piekle, niczym ołowiany ciężar. Wielu ludzi doprowadziło się do zguby, a jeszcze więcej zrujnowało własną duszę swoim językiem, co pogłębi ich winę. „Sam siebie zniszczyłeś” i „uwikłałeś się w słowa swoich ust”. „Jeśli szydzisz, sam poniesiesz tego skutki”. Ci, którzy kochają przekleństwo, sami go doświadczą. Czasem własne wyznanie ujawnia czyjąś skrywaną niegodziwość, a wtedy jego własny język obraca się przeciwko niemu.

Po drugie, te sądy powinny poruszyć innych ludzi, bo dokonują się na oczach wszystkich (Księga Hioba 34:26). Sąsiedzi będą ich unikać i oddalać się, by ratować siebie. Uciekną tak, jak Izraelici uciekli od namiotów Koracha, Datana i Abirama (Księga Liczb 16:27). Niektórzy sądzą, że spełniło się to po śmierci Saula. Rozproszyło się wtedy nie tylko jego wojsko, lecz także ludzie z okolicznych miejscowości, przerażeni upadkiem króla i jego trzech synów, opuścili swoje miasta i uciekli (Pierwsza Księga Samuela 31:7).

Ci, którzy będą to obserwować, uznają też Boże panowanie nad tymi wydarzeniami (Księga Psalmów 64:9). Zrozumieją i dostrzegą Boże działanie we wszystkim. Jeśli tego nie czynimy, trudno nam będzie uczyć się z tego, co Bóg czyni (Księga Ozeasza 14:9). Z mądrością rozważą Jego dzieła. Aby właściwie zrozumieć fakty, trzeba je uważnie przemyśleć, a do ich trafnej oceny potrzeba mądrości. Dzieła Boga zasługują na naszą uwagę (Księga Koheleta 7:13), lecz trzeba je mądrze rozważać, bo inaczej można nadać nieskazitelnemu słowu fałszywe znaczenie.

Rozważając to, odczują też świętą bojaźń przed Bogiem. Wszyscy ludzie, którym pozostała choć odrobina rozsądku, będą się lękać i drżeć przed Jego sądami (Księga Psalmów 119:120). Będą się bać popełnić podobne zło i znaleźć się wśród prześladowców ludu Bożego. Gdy spotyka kara szydercę, prostoduszni uczą się ostrożności. Wtedy będą mówić o dziełach Boga. Będą rozmawiać ze sobą i z ludźmi wokół o Bożej sprawiedliwości, która dosięga prześladowców. To, co sami mądrze rozważamy, powinniśmy mądrze przekazywać innym — dla ich dobra i Bożej chwały. To wyraźny znak działania Boga.

Szczególnie dostrzegą to ludzie prawi, a widok ten napełni ich świętą radością (Księga Psalmów 64:10). Ich radość się pogłębi. Sprawiedliwi będą się radować w Panu nie dlatego, że cieszy ich czyjeś nieszczęście, lecz dlatego, że Bóg odbiera cześć, Jego słowo się wypełnia, a sprawa skrzywdzonych niewinnych zostaje potężnie obroniona. Umocni to także ich wiarę. Powierzą się Bogu, wytrwają w wypełnianiu swoich obowiązków i z pełnym zaufaniem będą gotowi wszystko dla Niego zaryzykować.

Ich radość i wiara ujawnią się również w świętej chlubie. Wszyscy ludzie prawi, którzy zachowują czyste sumienie i żyją tak, by podobać się Bogu, będą chlubić się nie sobą, lecz Bożą przychylnością, Jego sprawiedliwością i dobrocią, więzią z Nim oraz udziałem w tym, co do Niego należy. Kto się chlubi, niech chlubi się w Panu.