Księga Psalmów 64:10 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Psalmów 64:10 obraz ludzkiej przemocy na chwilę ustępuje miejsca innym ludziom. Wcześniej psalmista mówi o wrogach, którzy knują w ukryciu i wierzą, że nikt ich nie zobaczy. Teraz pojawiają się ci, którzy są „ogarnięci bojaźnią”, a bojaźń w tym miejscu nie brzmi jak lęk przed zagrożeniem. Raczej jest to głębokie, pełne szacunku uznanie Boga, który widzi także to, co ukryte. Psalmista nie wyjaśnia, skąd bierze się ta bojaźń, ale pokazuje, co z niej wyrasta. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, dokąd kieruje się ich mowa: „sławią dzieło Boga i rozważają Jego zrządzenia”. Nie zatrzymują się na sobie ani na wrogach. Serce zranione przez innych może krążyć wokół tego, co się stało, i wracać do tej samej bolesnej myśli. Ten psalm pokazuje inny kierunek: słowa wracają do Boga, a nie tylko do krzywdy. Werset nie obiecuje, że każdy lęk zniknie, ani nie opisuje żadnego określonego przebiegu uczuć. Mówi o ludziach, którzy w swoim sercu uznają Boga za większego od zagrożenia. Ich modlitwa nie jest ucieczką przed strachem, lecz miejscem, w którym strach może stać się wdzięcznością i pamięcią o Bożych drogach.

W Księdze Psalmów 64:10 bojaźń pojawia się po opisie przewrotnego planu, który obraca się przeciw jego autorom. Psalmista nie mówi więc o abstrakcyjnym lęku ani o tym, że każde cierpienie jest karą za zło. Opisuje reakcję ludzi, którzy widzą, jak Bóg udaremnia ukryte knowania i odsłania ich sprawców. „Ludzie ogarnięci bojaźnią sławią dzieło Boga i rozważają Jego zrządzenia”. Sławić Boże dzieło to rozpoznać w wydarzeniach coś więcej niż przypadkowy zwrot losu: sprawiedliwość, która nie pozwala złu pozostać poza osądem. Rozważać Boże zrządzenia znaczy zaś próbować pojąć Jego działanie, nie tylko reagować na nie zdumieniem. Psalm łączy zatem uznanie Bożej mocy z namysłem nad jej sensem. W poprzednich wersetach to własny język przeciwników sprowadza na nich upadek; dalej sprawiedliwy raduje się w Panu i znajduje w Nim schronienie. Ten ruch od strachu do ufności nie oznacza, że zagrożenie nigdy nie dotyka wierzących. Pokazuje raczej, że zło nie ma ostatniego słowa. Bojaźń staje się początkiem rozpoznania Boga jako sędziego, którego działanie przynosi nadzieję prawym sercom.

Ten werset przychodzi po opisie sideł zastawionych w ukryciu. Psalmista widzi, że zamysły zła nie pozostają tajemnicą, bo Bóg sprawia, że wrogowie sami padają w pułapkę, którą przygotowali. Ci, którzy to widzą, potrząsają głowami (Księga Psalmów 64:9). Wtedy na scenę wchodzą ludzie ogarnięci bojaźnią. Ich postawa jest prosta i poważna. Sławią dzieło Boga, bo rozpoznają w nim sprawiedliwość, której nie da się udawać. Rozważają też Jego zrządzenia, czyli to, jak Bóg prowadzi wydarzenia, także te trudne i zaskakujące. Nie robią z cudzej klęski powodu do dumy, ale oddają chwałę Temu, który rządzi historią. Praktycznie wygląda to tak: ktoś, kto dowiedział się o intrydze przeciwko sobie, może zapisać w pamięci Bożą wierność i nie oddawać się mściwym myślom. Nie musi rozumieć wszystkiego, by uznać, że Bóg jest sprawiedliwy. Bojaźń Boża prowadzi tu do uwielbienia i uważności. Ta postawa nie kończy się na pierwszym zdumieniu, lecz towarzyszy rozważaniu Bożych dróg w zwykłych dniach. Człowiek, który przyjmuje Boży porządek, patrzy na świat z wdzięcznością i nie traci nadziei, nawet gdy zło wydaje się triumfować.

W tym psalmie bojaźń pojawia się pośród zagrożenia. Dawid prosi Boga o ocalenie przed ludźmi, którzy potajemnie knują zło. Potem opisuje ich upadek: ich własny język obraca się przeciw nim, a świadkowie rozpoznają działanie Boga. W tym świetle słowa o tych, których ogarnia bojaźń, mówią o czci budzącej się wobec Bożej sprawiedliwości. „Sławią dzieło Boga i rozważają Jego zrządzenia” — uznają, że zło nie ma ostatniego słowa, a ludzkie knowania nie są poza zasięgiem Boga. Rozważanie nie jest tu próbą wyjaśnienia każdego cierpienia ani odczytania wszystkich wydarzeń jako prostego znaku kary. Jest uważnym spojrzeniem na to, co psalmista widzi: Bóg osądza podstęp i staje się schronieniem dla prawego. Dawid nie przemilcza lęku; zanosi go Bogu, a następnie opisuje uwielbienie i radość sprawiedliwych. Ten porządek należy do świadectwa psalmu, nie do obietnicy, że każde zagrożenie natychmiast zniknie. Jego nadzieja opiera się na przekonaniu, że Boże działanie może pozostać ukryte przez pewien czas, lecz nie jest obojętne wobec zła.