Księga Psalmów 64:2 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Dawid przedstawia Bogu zarówno własne niebezpieczeństwo, jak i postawę swoich wrogów, prosząc Go, by go chronił, a ich osądził.

Najpierw błaga Boga o ocalenie (Księga Psalmów 64:1–2). Prośba, by Bóg wysłuchał jego modlitwy, oznacza, że Dawid pragnie, by Bóg spełnił to, o co prosi. Chodzi mu o zachowanie życia, zwłaszcza przed wrogiem, którego się boi. Prosi o to, bo wie, że jego życie ma służyć Bogu i jego pokoleniu w szczególny sposób. Nic dziwnego, że gdy jego życie jest zagrożone, woła o pomoc, zamiast milczeć (Księga Estery 7:2, Księga Estery 7:4).

Dawid prosi także, by Bóg zachował jego życie od lęku. Chce być chroniony nie tylko przed samym niebezpieczeństwem, lecz także przed dręczącym strachem. Lęk potrafi człowieka wyniszczać, szczególnie strach przed śmiercią, a niektórzy pozostają w jego niewoli przez całe życie. Dawid prosi, by Bóg ukrył go przed tajnymi knowaniami niegodziwych, ich wspólnymi wrogimi planami i wystąpieniem tych, którzy czynią zło. Tajne spiski prowadzą do otwartego działania. Zdrada zaczyna się od potajemnych porozumień i zmów. Dawid prosi Boga, by go osłonił, tak aby wrogowie nie mogli go dosięgnąć i by mógł być bezpieczny pod Bożą opieką.

Następnie skarży się na niegodziwość i okrucieństwo swoich wrogów. Nie są nieszkodliwi, a Dawid mówi, że zginąłby, gdyby Bóg nie stanął po jego stronie. Są pełni złośliwości i atakują kłamstwami oraz obelgami (Księga Psalmów 64:3–4). Zostają przedstawieni jako żołnierze uzbrojeni w miecze i łuki, łucznicy, którzy starannie, potajemnie i niespodziewanie biorą na cel człowieka nieświadomego, że grozi mu niebezpieczeństwo.

Ich bronią są języki. Ostrymi, raniącymi słowami godzą w dobre imię człowieka. Język jest mały, ale może wyrządzić wielką krzywdę i stać się niebezpieczną bronią (List Jakuba 3:5). Ich gorzkie słowa są jak strzały: fałszywe doniesienia, oszczerstwa, ordynarne obelgi i przekręcone opowieści, rozpalane przez zło. Złośliwość dodaje tym strzałom siły, przez co ranią głębiej.

Ich celem jest człowiek prawy. Są wrogo nastawieni do każdego, kto żyje uczciwie, i nie chcą mówić o nim dobrze ani zwracać się do niego życzliwie. Często im lepszy jest człowiek, tym bardziej niegodziwi mu zazdroszczą i mówią o nim źle. Działają też potajemnie i z przebiegłością. Strzelają z ukrycia, tak że ofiary nie widzą, skąd nadchodzi atak. Uderzają nagle, bez ostrzeżenia i bez uczciwej szansy na obronę. Pismo Święte przeklina tego, kto potajemnie szkodzi reputacji bliźniego (Księga Powtórzonego Prawa 27:24). Gdy fałszywy język raz się rozpędzi, trudno się przed nim obronić.

Wrogowie Dawida są też pewni siebie w czynieniu zła. Dawid mówi, że nie boją się kary. Zachowują się tak, jakby mieli odnieść sukces i jakby Bóg nigdy nie miał ich rozliczyć. W rzeczywistości nie boją się gniewu Boga, który pewnego dnia dosięgnie każdego, kto posługuje się kłamstwem.

Dawid mówi następnie, że wrogowie ściśle jednoczą się w swoich złych zamiarach (Księga Psalmów 64:5). Umacniają się nawzajem w złym postępowaniu, a działając razem, stają się odważniejsi i bardziej bezwzględni. Samo czynienie zła jest już złe, lecz jeszcze gorsze jest wzajemne zachęcanie się do niego. To dzieło diabła i znak serca zatwardziałego w najwyższym stopniu.

Starannie planują też, jak wyrządzić jak największą krzywdę. Nie rozmawiają o prawdzie ani o dobru, lecz o tym, jak potajemnie zastawiać pułapki. Naradzają się jak żołnierze przygotowujący się do wojny, tyle że ich wojna jest wymierzona w niewinnych. Każda zastawiona przez nich pułapka została omówiona i zaplanowana przez zjednoczone w złu umysły. Pochlebiają sobie nawet, żywiąc głupią myśl, że Bóg nie widzi ich czynów. U podstaw wielu złych działań leży praktyczne zaprzeczanie temu, że Bóg wszystko widzi.

Wreszcie z wielkim wysiłkiem wcielają swoje plany w życie (Księga Psalmów 64:6). Szukają nieprawości, zadając sobie wiele trudu, by znaleźć coś, co mogliby wykorzystać przeciwko Dawidowi. Grzebią głęboko, wyolbrzymiają sprawy i sięgają daleko w przeszłość, próbując znaleźć jakiś zarzut. Albo wymyślają nowe sposoby, by go skrzywdzić, a potem z determinacją je realizują, nie szczędząc kosztów ani wysiłku. Niegodziwi często wkładają więcej pracy w szukanie sposobów wyrządzania krzywdy i w samo krzywdzenie niż wielu ludzi w troskę o zbawienie własnej duszy.

Są biegli w podstępach i niszczeniu, bo ich wewnętrzne myśli i serca są głębokie i niegodziwe, niepojęte w pełni dla człowieka. Przez osobliwą przebiegłość swoich złych planów i siłę złej woli pokazują, że są prawdziwymi dziećmi pradawnego węża, zarówno w podstępności, jak i w złośliwości.