Księga Psalmów 62:9 – znaczenie i zastosowanie

Dawid zachęca innych, by ufali Bogu i czekali na Niego, tak jak sam to czynił. Każdy, kto zaznał pociechy płynącej z Bożego postępowania, z naturalną gotowością zaprasza innych, by również podążali tą drogą. W Bogu jest dość dla całego Jego ludu i niczego nam nie ubywa, gdy inni czerpią z tego samego źródła.

Dawid zachęca wszystkich, by czekali na Boga. Zwraca się do wszystkich ludzi, dając im do zrozumienia, że mogą Mu ufać, bo jest „ufnością wszystkich krańców ziemi” (Księga Psalmów 65:5). Szczególnie wzywa do tego lud Izraela, jak wyjaśnia Targum, ponieważ Izraelici byli zobowiązani ufać Mu jako swojemu Bogu.

Sama zachęta jest prosta: zaufaj Bogu i wylej przed Nim swoje serce. Zaufać Mu znaczy całkowicie na Nim polegać i oczekiwać, że uczyni dla Ciebie wszystko zgodnie ze swoją mądrością, dobrocią, mocą, obietnicą, opatrznością i łaską. Powinniśmy tak postępować zawsze, nawykowo polegając na Nim, a nie na sobie ani na żadnym stworzeniu.

Wylać przed Nim swoje serce znaczy modlić się szczerze i swobodnie. To wyrażenie może nawiązywać do wylewania przed Panem ofiar z płynów. Gdy wyznajemy grzechy ze szczerze skruszonym sercem, wylewamy nasze serca przed Bogiem (Pierwsza Księga Samuela 7:6). W modlitwie przedstawiamy Mu nasze troski, jasno mówimy o swoich potrzebach, a potem powierzamy się Jego rękom i cierpliwie poddajemy Mu swoją wolę.

Dawid podaje też powód tej zachęty: Bóg jest dla nas schronieniem, nie tylko dla niego samego, lecz dla wszystkich, którzy szukają u Niego ochrony. Ostrzega jednak, by nie pokładać ufności w niewłaściwych rzeczach, bo ludzkie serce łatwo daje się zwieść (Księga Jeremiasza 17:5–9). Ci, którzy naprawdę ufają Bogu, ufają tylko Jemu (Księga Psalmów 62:1, 5).

Po pierwsze, nie ufaj ludziom tego świata, bo są jak nadłamana trzcina (Księga Psalmów 62:9). Ludzie nisko postawieni są „nicością” i zupełnie nie są w stanie nam pomóc, a ludzie wysoko postawieni są „kłamstwem” — zawiodą nas i oszukają, jeśli na nich polegniemy. Osoby o niskiej pozycji mogą wydawać się godne zaufania ze względu na swoją liczebność i siłę, a wpływowi ludzie — ze względu na mądrość i znaczenie. Jednak ani jedni, ani drudzy nie są bezpieczną podporą.

Spośród tych dwóch grup bardziej niebezpiecznie jest ufać ludziom wysoko postawionym, ponieważ ich pozycja i pozory sprawiają, że łatwiej na nich polegać. Rzadziej opieramy się na zwykłych ludziach niż na władcach, dowódcach i innych wpływowych przywódcach. Kiedy jednak tacy ludzie nas zawodzą, okazuje się, że są kłamstwem. Sprawdź ich w świetle Pisma Świętego albo własnego doświadczenia, a okażą się lżejsi niż marność. Ich mądrość, siła, życzliwość i obietnice nie mogą się równać z Bogiem ani w żaden istotny sposób Mu dorównać.

Po drugie, nie ufaj bogactwu tego świata i nie czyń z niego swojej twierdzy (Księga Psalmów 62:10). Nie ufaj bogactwu zdobytemu przez ucisk, oszustwo czy przemoc. Wiele majątków gromadzi się nieuczciwie, a Pismo Święte nazywa je „mamona nieprawości”, czyli nieuczciwym bogactwem (Ewangelia Łukasza 16:9). Nie myśl, że nic Ci nie grozi tylko dlatego, że wiele posiadasz albo właśnie zdobywasz jeszcze więcej. Próbując oszukać innych, tak naprawdę oszukujesz samego siebie.

Człowiek ufający wielkiemu bogactwu często coraz śmielej dopuszcza się zła, lecz ostatecznie okaże się głupcem (Księga Psalmów 52:7; Księga Jeremiasza 17:11). Nikt nie powinien być tak nierozsądny, by wykorzystywać bogactwo do wspierania grzechu, a tym bardziej własnego grzechu. Ponieważ trudno posiadać bogactwo i mu nie ufać, musimy uważać nawet wtedy, gdy przybywa nam ono uczciwie. Nie wolno nam przywiązywać do niego serca, oceniać siebie ani innych według majątku ani czynić z niego najwyższego dobra. Największe niebezpieczeństwo pojawia się wtedy, gdy majątek rośnie. Kiedy ziemia bogatego człowieka przyniosła obfity plon, powiedział on swojej duszy, by odpoczywała (Ewangelia Łukasza 12:19). Pomyślność i powodzenie często odciągają serce od Boga.

Dawid wyjaśnia następnie, dlaczego powinniśmy pokładać ufność w Bogu: ma On nieskończoną moc, miłosierdzie i sprawiedliwość (Księga Psalmów 62:11–12). Sam Dawid był o tym całkowicie przekonany i chce, byśmy również byli pewni tych prawd. Słowa o tym, że Bóg przemówił raz, a Dawid usłyszał to dwa razy, znaczą, że Bóg dał się poznać, a Dawid głęboko to przyswoił. Bóg przemawia przez rozum, który wskazuje na Istotę doskonałą, oraz przez dzieła stworzenia i opatrzności. Przemawiał także przez wiele wydarzeń z życia Dawida, przez objawienie, sny i widzenia (Księga Hioba 4:15), swoje chwalebne ukazanie się na górze Synaj — jak sądzą niektórzy, do którego ten fragment odnosi się szczególnie — oraz przez spisane Słowo.

Można to rozumieć także tak: Bóg przemówił raz, a Dawid usłyszał Go dwa razy, czyli usłyszał uważnie i w pełni, nie tylko uszami, lecz także umysłem i duszą. Niektórzy słyszą, jak Bóg przemawia raz za razem, a mimo to ani razu nie chcą Go posłuchać. Inni słyszą Go tylko raz, ale przyjmują Jego słowo głęboko i uważnie (Księga Hioba 33:14). Jaka prawda została wypowiedziana i tak głęboko przyjęta? Ta, że Bóg ma nieskończoną moc. Moc należy do Boga. Jest wszechmocny, może uczynić wszystko i nic nie jest dla Niego niemożliwe. Wszelka moc stworzeń pochodzi od Niego, od Niego zależy i jest przez Niego używana według Jego woli. Moc należy do Niego i Jemu trzeba przypisywać jej sprawczość. To mocny powód, by zawsze Mu ufać i nieustannie na Nim polegać: może uczynić dla nas wszystko, czego od Niego oczekujemy.

Bóg ma nieskończoną dobroć. Psalmista zwraca się tu bezpośrednio do Boga, bo chce oddać Mu chwałę za dobroć, która jest częścią Jego chwały: „Do Ciebie także, Panie, należy miłosierdzie”. Bóg jest nie tylko największą z istot, ale też najlepszą. Miłosierdzie jest u Niego (Księga Psalmów 130:4, 7). Jego miłosierdzie jest wyjątkowe i należy tylko do Niego. Jest Ojcem miłosierdzia (Drugi List do Koryntian 1:3).

To kolejny powód, by Mu ufać, a zarazem odpowiedź na nasze wątpliwości związane z grzechem i niegodnością. Choć zasługujemy jedynie na Jego gniew, możemy mieć nadzieję na wszelkie dobro dzięki Jego miłosierdziu, które obejmuje wszystkie Jego dzieła.

Bóg nigdy nie wyrządził i nigdy nie wyrządzi krzywdy żadnemu ze swoich stworzeń, bo oddaje każdemu stosownie do jego czynów. Nie zawsze widać to wyraźnie w obecnym świecie, lecz stanie się to w dniu, gdy każdemu przypadnie należna zapłata. Żadna służba oddana Bogu nie pozostanie bez nagrody, a żadna zniewaga wobec Niego — bez kary, chyba że zostanie za nią okazana skrucha.

To również pokazuje, że moc i miłosierdzie należą do Boga. Gdyby nie był Bogiem potężnym, niektórzy grzesznicy byliby zbyt silni, by ich ukarać. Gdyby nie był Bogiem miłosiernym, niektóre akty służby byłyby zbyt małe, by je wynagrodzić. Sprawiedliwość Boga widać szczególnie wtedy, gdy rozstrzyga On sprawy ludzi skrzywdzonych. Będzie sądził zgodnie z prawdą: pomoże pokrzywdzonym i ukarze tych, którzy źle ich potraktowali (Pierwsza Księga Królewska 8:32). Niech więc wszyscy skrzywdzeni powierzają Mu swoją sprawę i ufają, że stanie w ich obronie.