Księga Psalmów 62:2 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Dawid jasno mówi, że we wszystkim, co dobre, polega wyłącznie na Bogu (Księga Psalmów 62:1). Słowa „Moja dusza czeka na Boga” znaczą, że bez względu na to, co się wydarzy, Dawid wciąż zwraca się do Boga z ufnością. Nawet jeśli Bóg zdaje się ukrywać swoje oblicze i Dawid czuje zniechęcenie podczas oddawania Mu czci, nadal trwa przed Bogiem w ciszy. Nie sprzeciwia się temu, co Bóg czyni, lecz spokojnie czeka na to, co Bóg uczyni.

Gdy nasze dusze czekają na Boga, wybieramy właściwą drogę zarówno w wypełnianiu obowiązków, jak i w szukaniu pociechy. Oznacza to, że z własnej woli powierzamy Jego woli i mądrości siebie oraz wszystkie nasze troski. Przyjmujemy Bożą opatrzność, Jego mądre panowanie nad wszystkim, i cierpliwie czekamy na rozwój wydarzeń, ufając, że Jego drogi są słuszne i dobre, niezależnie od tego, jakie są. Septuaginta oddaje tę myśl słowami: „Czy moja dusza nie jest poddana Bogu?”. I rzeczywiście tak powinno być. Nasza wola powinna dostosowywać się do Jego woli.

„Moja dusza trwa przy Bogu, bo od Niego pochodzi moje zbawienie”. Dawid jest pewien, że nadejdzie wybawienie, choć teraz grożą mu niebezpieczeństwa. Oczekuje, że wybawienie przyjdzie od Boga i tylko od Niego. Nie ma sensu pokładać nadziei w górach ani pagórkach (Księga Jeremiasza 3:23; Księga Psalmów 121:1–2). Dawid wie, że wybawienie przyjdzie od Boga, dlatego cierpliwie na nie czeka, bo Boży czas jest zawsze najlepszy.

Możemy odnieść te słowa również do naszego wiecznego zbawienia, które nazwano zbawieniem pochodzącym od Boga (Księga Psalmów 50:23). Zbawienie pochodzi od Niego. Bóg je dla nas zaplanował, przygotowuje nas na nie i zachowuje nas dla niego. Nasze dusze powinny więc czekać na Niego, gdy prowadzi nas przez ten świat ku wiecznemu zbawieniu, w sposób, który sam uzna za najlepszy.

Dawid podaje następnie powód swojej ufności w Boga (Księga Psalmów 62:2): „Tylko On jest moją skałą i zbawieniem, moją obroną”. Bóg wielokrotnie był dla Dawida taką skałą i obroną. U Niego Dawid znajdował schronienie, siłę i pomoc. Bóg podtrzymywał go swoją łaską w trudnych chwilach, a swoją opatrznością chronił przed zniewagami wrogów i wybawiał z utrapień, w które Dawid popadł. Dlatego ufa, że Bóg znów go wybawi (Drugi List do Koryntian 1:10).

Tylko Bóg może być jego skałą i zbawieniem. Stworzone rzeczy nie wystarczą, bo bez Boga są niczym. Dawid kieruje więc wzrok ponad nie, ku samemu Bogu. Bóg obiecał też w przymierzu, że będzie takim pomocnikiem. Ten, który jest odwieczną skałą, jest skałą Dawida. Ten, który jest Bogiem zbawienia, jest jego zbawieniem. Ten, który jest Najwyższy, jest jego bezpiecznym schronieniem na wysokości. Wszystko to daje Dawidowi pełne podstawy, by Mu ufać.

Dawid przekłada swoją ufność w Boga na wytrwałość w codziennym życiu. Ponieważ Bóg jest jego siłą i wybawieniem, Dawid mówi, że nie zachwieje się bardzo. Nie znaczy to, że nigdy nic go nie poruszy, lecz że nie zostanie pokonany. Może się przestraszyć, ale nie zostanie zdruzgotany. Może przeżywać niepokój, ale nie popadnie w rozpacz (Drugi List do Koryntian 4:8). Nadzieja pokładana w Bogu staje się dla duszy kotwicą, pewną i mocną.

Dawid nabiera też odwagi wobec wrogów i lekceważy ich knowania (Księga Psalmów 62:3–4). Jeśli Bóg jest z nami, nie musimy się bać tego, co może nam uczynić człowiek, bez względu na jego siłę czy okrucieństwo. Dawid najpierw opisuje wrogów: knują zło, a działają z jadem i podstępem węży. Atakują jednego człowieka, kogoś takiego jak oni, choć sami są liczni, a on jest sam. Opatrzność nieraz udaremniała ich złe zamiary, ale oni nie przestają. „Jak długo będziecie tak postępować?” — pyta Dawid. „Czy nigdy nie uznacie swojego błędu? Czy wasza nienawiść nigdy nie zostanie zaspokojona?”

Wszyscy zgodnie knują, jak strącić znakomitego człowieka z zaszczytnego miejsca, jak odebrać uczciwemu człowiekowi prawość i doprowadzić go do grzechu, bo tylko w ten sposób można go skutecznie poniżyć. Próbują obalić człowieka, którego Bóg wywyższył, a tym samym walczą z samym Bogiem. Kieruje nimi zazdrość. Nie mogą znieść tego, że Dawid doszedł do władzy, więc próbują zszargać jego dobre imię i rozsiewają o nim kłamstwa. Rozkoszują się fałszem. Kłamią mu też prosto w twarz: na zewnątrz prawią pochlebstwa, a w sercu przeklinają. Życzą mu źle i potajemnie obmyślają niegodziwy plan, by go zgubić.

Niebezpiecznie jest ufać ludziom tak fałszywym. Bóg jednak jest wierny. Dawid ogłasza teraz ich wyrok nie jako król, lecz jako prorok: wszyscy zostaną powaleni sprawiedliwymi sądami Boga. Saul, pierwszy król Izraela, i jego słudzy polegli z rąk Filistynów na górze Gilboa, tak jak zapowiadało to to słowo. Ci, którzy próbują zgładzić Boży lud wybrany, sami szykują sobie zagładę. Kościół Boży jest zbudowany na skale i ostoi się. Ci zaś, którzy występują przeciwko niemu oraz przeciwko tym, którzy go wspierają i chronią, będą jak przechylona ściana albo chwiejny płot. Gdy fundament jest słaby, budowla nagle się wali i grzebie pod gruzami tych, którzy liczyli, że zapewni im bezpieczeństwo.

Ponieważ Dawid pokłada ufność w Bogu, już teraz widzi upadek swoich wrogów i niejako rzuca im wyzwanie, by zrobili, co najgorsze. Następnie zachęca samego siebie, by nadal czekać na Boga (Księga Psalmów 62:5–7): „Moja duszo, czekaj tylko na Boga”. Powinniśmy pobudzać się do wytrwałego czynienia tego, co jest dla nas dobre, i czynić to coraz gorliwiej, zwłaszcza gdy już zaznaliśmy, jaką pociechę i wartość to przynosi. Jeśli przekonaliśmy się, że warto czekać na Boga, powinniśmy zachęcać własną duszę, by nadal Mu ufała, tak aby zachować spokój i wewnętrzną równowagę.

Dawid powiedział: „Od Niego pochodzi moje zbawienie” (Księga Psalmów 62:1). Teraz mówi: „Moja nadzieja jest w Nim” (Księga Psalmów 62:5). Przede wszystkim czeka na zbawienie. Jeśli otrzyma je od Boga, niczego więcej mu nie potrzeba. Skoro zbawienie pochodzi od Boga, to także wszystkie inne nadzieje Dawida są w Nim. Jeśli Bóg zbawi jego duszę, Dawid pozostawia Mu swobodę, by we wszystkim innym postąpił z nim zgodnie ze swoją wolą. Wie bowiem, że wszystko, co Bóg czyni, ostatecznie służy jego zbawieniu (List do Filipian 1:19).

Dawid powtarza, co mówił o Bogu w Księdze Psalmów 62:6, pokazując, że nie tylko jest tego pewien, ale też bardzo się z tego raduje. Wciąż rozważa te słowa: „Tylko On jest moją skałą i zbawieniem, moją obroną”. Wcześniej powiedział: „Nie zachwieję się bardzo”. Teraz idzie dalej i mówi: „Nie zachwieję się wcale”. Im częściej korzysta się z wiary, tym staje się silniejsza. Wiara wzrasta, gdy się ją ćwiczy.

Im więcej rozmyślamy o charakterze Boga, Jego obietnicach i własnym doświadczeniu Jego pomocy, tym mniej podstaw mają nasze lęki. Upadną przed nami niczym Haman, którego zguba zaczęła się, zanim dopełnił się jego los, a my będziemy zachowani w doskonałym pokoju (Księga Izajasza 26:3). Gdy wiara Dawida w Boga umacnia się i staje się niewzruszoną ufnością, jego radość w Bogu przeradza się w święty triumf (Księga Psalmów 62:7): „W Bogu jest moje zbawienie i moja chwała”. Gdzie jest nasze zbawienie, tam jest też nasza chwała, bo zbawienie jest chwałą, która ma się jeszcze objawić, wiecznym skarbem chwały. Tym mamy się chlubić.

„Skała mojej mocy” oznacza mocną skałę, na której buduję nadzieję i na której się opieram. „Moje schronienie” to miejsce, do którego uciekam po bezpieczeństwo, gdy jestem ścigany. Dawid mówi, że znajduje je w Bogu i tylko w Bogu. Nie ma nikogo innego, do kogo mógłby uciec, ani nikogo innego, komu mógłby zaufać. Im więcej o tym myśli, tym bardziej jest zadowolony z tego wyboru. W ten sposób raduje się Panem, a wtedy zostaje wywyższony ponad ziemskie utrapienia (Księga Izajasza 58:14).