Księga Psalmów 60:8 – znaczenie i zastosowanie

Dawid raduje się nadzieją i z nadzieją się modli. Często właśnie tak lud Boży odnosi zwycięstwo: nie tyle dzięki temu, co już posiada, ile dzięki temu, czego oczekuje od Boga. W wersecie 6 Dawid mówi, że Bóg przemówił w swojej świętości, czyli dał mu obietnicę i poręczył ją swoim świętym charakterem, a zatem nie skłamie (Księga Psalmów 89:35). Dawid raduje się więc i spoczywa w nadziei pokładanej w tej obietnicy. Słowo Bożej obietnicy jest pewnym oparciem dla nadziei i niewyczerpanym źródłem radości dla wszystkich wierzących.

Dawid raduje się najpierw dlatego, że oczekuje dwóch rzeczy. Jedną z nich jest umocnienie jego władzy w królestwie. Skoro Bóg obiecał, że Dawid będzie królem, Dawid traktuje królestwo jak swoją własność, tak pewną, jakby już trzymał ją w ręku. Mówi, że podzieli Sychem, piękne miasto w górach Efraima, i odmierzy sobie dolinę Sukkot. Mówi też, że Gilead i Manasses należą do niego, czyli że całkowicie poddają się jego władzy (Księga Psalmów 60:7).

Dawid oczekuje również wartościowego wsparcia ze strony plemion. Efraim ma dostarczać żołnierzy do jego straży przybocznej i stałego wojska, a Juda — zdolnych sędziów do jego sądów. Efraim będzie więc siłą jego głowy, a Juda jego prawodawcą. Podobnie człowiek wierzący może radować się Bożymi obietnicami i korzystać z całego zawartego w nich dobra, bo w Chrystusie wszystkie Boże obietnice znajdują potwierdzenie. Jeśli Bóg przemówił w swojej świętości, to przebaczenie jest moje, pokój jest mój, łaska jest moja, Chrystus jest mój, niebo jest moje, a sam Bóg jest mój. Wszystko należy do Ciebie, jeśli należysz do Chrystusa (List do Kolosan 3:22–23).

Dawid raduje się także dlatego, że oczekuje zwycięstwa nad okolicznymi narodami, które niepokoiły Izraela, wciąż stanowiły zagrożenie i sprzeciwiały się jego władzy (Księga Psalmów 60:8). Moab zostanie zniewolony i zmuszony do wykonywania najniższych prac. Moabici później stali się sługami Dawida (2 Księga Samuela 8:2). Edom zostanie jak miejsce, w które wyrzuca się śmieci, a przynajmniej Dawid obejmie go w posiadanie — symbolizowało to zdjęcie sandała nad tym krajem (Księga Rut 4:7). A Filistyni? Niech się chełpią, jeśli śmią, lecz Dawid wkrótce sprawi, że zmienią ton.

Wojna nie jest jednak jeszcze skończona. Nadal opiera się warowne miasto, być może ammonicka Rabba, a Edom nie został jeszcze całkowicie podbity. Dawid prosi więc o pomoc w dokończeniu zadania: „Kto wprowadzi mnie do warownego miasta?”. Pyta, na jakich sprzymierzeńców i pomocników może liczyć, by w pełni opanować wrogie ziemie i twierdze. Ci, którzy rozpoczęli dobre dzieło, z natury pragną je dokończyć i doprowadzić do pełni.

Dawid oczekuje też pomocy od samego Boga. Pyta: „Czyż nie Ty, Boże?”, bo Bóg przemówił w swojej świętości, a Dawid ufa, że dotrzyma On słowa. Dawid pamięta trudne chwile, przez które już przeszli. Wydawało się, że Bóg ich odrzucił i nie wyruszał z ich wojskami. Kiedy ponosili klęski, wiedzieli, że stało się tak, ponieważ zabrakło im łaskawej obecności Boga albo utracili ją przez grzech. Nie odwracają się jednak od Niego. Przeciwnie, jeszcze mocniej się Go trzymają. Im mniej wydawało się, że ostatnio dla nich czyni, tym bardziej ufali, że zdziała dla nich wiele.

Przyznają zarazem, że Bóg postąpił słusznie, a jednocześnie pokładają nadzieję w Jego miłosierdziu na przyszłość. Choć wydawało się, że ich odrzucił, ufają, że nie będzie się z nimi spierał bez końca ani nie będzie wiecznie zagniewany. Choć zdawało się, że ich odtrącił, już zaczął okazywać miłosierdzie, więc pytają, czy nie dokończy tego, co rozpoczął. Syn Dawida, Jezus, podczas cierpienia również zdawał się odrzucony przez Ojca, gdy zawołał: „Dlaczego Mnie opuściłeś?”. A jednak właśnie wtedy odniósł chwalebne zwycięstwo nad mocami ciemności i ich warownią. Zwycięstwo to z pewnością zostanie ostatecznie dopełnione, bo Jezus idzie dalej, zwyciężając i by zwyciężyć. Duchowy Izrael Boży także jest przez Niego czymś więcej niż zwycięzcą. Nawet gdy przychodzi pokusa, by myśleć, że Bóg nas odrzucił, i nawet gdy przegrywamy niektóre bitwy, Bóg w końcu wprowadzi nas do warownego miasta. Przegrywamy bitwę, ale nie całą wojnę. Żywa wiara w obietnicę upewnia nas nie tylko, że Bóg pokoju wkrótce zetrze szatana pod naszymi stopami, lecz także, że Ojciec z radością da nam królestwo.

Dawid modli się również z nadzieją. Prosi: „Daj nam pomoc w niedoli” (Księga Psalmów 60:11). Nawet w dniu triumfu nadal widzą, że są w trudnej sytuacji, bo wojna wciąż trwa, a wojna przynosi udrękę nawet stronie, która zwycięża. Naprawdę kochają wojnę tylko ci, którzy lubią przysparzać innym kłopotów. Proszą o ochronę przed wrogami, z którymi walczą. Choć teraz zwyciężają, wynik wojny wciąż jest niepewny i bez Bożej pomocy w następnej bitwie mogą ponieść klęskę. Modlą się więc: „Panie, ześlij nam pomoc ze świątyni”. Proszą o wytchnienie od wojny, bo walczą o sprawiedliwość, a nie o samolubne zwycięstwo. W ten sposób dążą do pokoju.

Ich modlitewna nadzieja ma dwa źródła. Po pierwsze, nie ufają sobie ani ludzkiej pomocy. Mówią: „Daremna jest pomoc człowieka”. Jesteśmy gotowi przyjąć pomoc od Boga dopiero wtedy, gdy uznamy, że żadne stworzenie nie jest w stanie zrobić tego, czego potrzebujemy od Boga. Po drugie, ufają Bogu, Jego mocy i obietnicy (Księga Psalmów 60:12). Mówią: „Z Bogiem będziemy działać mężnie”, dlatego zwyciężą: tylko On zdepcze ich wrogów i otrzyma za to chwałę.

Ufność do Boga nigdy nie powinna prowadzić do beztroski ani bezczynności. Powinna dodawać nam sił i pobudzać do wypełniania obowiązków. Bóg czyni dla nas wszystko, ale i my mamy coś do zrobienia. Nadzieja pokładana w Bogu jest najlepszym źródłem prawdziwej odwagi. Ci, którzy pod Jego kierunkiem wypełniają swoje obowiązki, mogą działać śmiało. Czego mieliby się bać, jeśli Bóg jest po ich stronie? Odważnie działamy tylko dzięki Bogu i Jego łasce. On daje siłę słabym i zalęknionym, napełniając ich odwagą i zdecydowaniem. A nawet gdy dobrze wykonujemy swoją część, powodzenie należy w całości do Boga, bo to On, nie my sami, depcze naszych wrogów. Wszystkie zwycięstwa i cała nasza odwaga pochodzą od Niego, dlatego cała chwała należy się Jemu.