Księga Psalmów 60:3 – znaczenie i zastosowanie

Tytuł wskazuje ogólny cel tego psalmu. To miktam, cenna pieśń Dawida, która ma uczyć. Lewici mieli przekazywać ją ludowi, aby lud uczył się przez nią ufać Bogu i radować się Nim. My także powinniśmy uczyć się z niej sami i przekazywać jej naukę innym.

Nawet w dniach powszechnej radości potrzebujemy pouczenia. Musimy nauczyć się kierować naszą radość ku Bogu i w Nim znajdować jej spełnienie. Nie powinniśmy przypisywać narzędziom naszego ocalenia chwały, która należy wyłącznie do Niego. Zarazem radość powinna umacniać naszą nadzieję na to, co jeszcze przed nami.

Psalm nawiązuje też do konkretnego okresu z życia Dawida. Trwała wtedy wojna z Syryjczykami, także z Mezopotamii i Soby, a po wielkim zwycięstwie nad Edomitami dowodzonymi przez Joaba, wodza Dawida, na polu bitwy pozostało 12 000 poległych wrogów. Dawid mówi tu o obu tych zmaganiach. Modli się w sprawie Syryjczyków, a zwycięstwo nad Edomitami przyjmuje z pełną czci ufnością, że Bóg doprowadzi je do końca.

Często jednocześnie doświadczamy trosk i radości, a jedno pomaga równoważyć drugie. Żadne nie powinno przytłaczać drugiego. Oba dostarczają nam powodów do modlitwy i uwielbienia, a jedno i drugie trzeba przedstawiać Bogu ze szczerym sercem. Pokonanie jednego wroga nie oznacza, że nie pozostał już żaden, dlatego nikt nie powinien chełpić się tak, jakby wszystkie walki dobiegły końca.

Początkowe wersety przywołują smutne wspomnienie wielu trudności i strat, na które Bóg pozwolił swojemu ludowi w minionych latach. Królestwo przechodziło poważny kryzys za panowania Saula, szczególnie pod jego koniec, a także w czasie zmagań Dawida z rodem Saula, gdy Dawid rządził jedynie Judą. Sąsiednie narody wykorzystywały każdą sposobność, by na nich nacierać.

Dawid mówi, że widzieli ciężkie chwile, czyli sami ich doświadczyli, gdy napadali na nich Filistyni i inni wrogo nastawieni sąsiedzi (Księga Psalmów 60:3). Bóg czasem dopuszcza, by nawet Jego lud doświadczał trudności na tym świecie, aby nie uznał go za swój trwały dom, lecz nauczył się odpoczywać wyłącznie w Nim. Dawid przyznaje też, że przyczyną ich nieszczęść był gniew Boga: rozgniewał się na nich, odrzucił ich i rozproszył (Księga Psalmów 60:1). Gdyby Bóg nie cofnął swojej ochrony, wrogowie nigdy by nad nimi nie zapanowali.

Bez względu na to, co nas spotyka i kto jest ludzkim sprawcą tych wydarzeń, powinniśmy uznać w nich sprawiedliwe działanie Boga. Dawid opłakuje także skutki tamtych trudnych lat. Cała ziemia zatrzęsła się, jakby nawiedziło ją trzęsienie ziemi (Księga Psalmów 60:2). Ludzie byli przerażeni i nie wiedzieli, jak to wszystko się skończy.

Oszołomieni byli nawet wierni. Dawid mówi, że Bóg napoił ich winem oszołomienia (Księga Psalmów 60:3). Znaczy to, że byli tak zdezorientowani, jak ludzie, którzy stracili rozeznanie i nie potrafią zrozumieć, dlaczego Bóg tak postępuje ze swoim ludem. Dziwili się i nie wiedzieli, co robić. To wspomnienie ma pouczyć lud. Kiedy Bóg znów zaczyna nam okazywać przychylność, dobrze jest pamiętać o dawnych trudnościach.

Warto o nich pamiętać z trzech powodów. Po pierwsze, aby nauka płynąca z cierpienia pozostała żywa i skłaniała nas do pokory (Księga Lamentacji 3:19; Księga Lamentacji 3:20). Po drugie, dzięki temu jeszcze wyraźniej dostrzeżemy dobroć Boga, który nas podnosi, bo ulga po cierpieniu przypomina powrót do życia po śmierci. Po trzecie, pamięć o trudnościach chroni nas przed beztroską i pomaga radować się z rozwagą, ze świadomością, że wkrótce znów możemy zostać poddani próbie.

Dawid z wdzięcznością wspomina następnie o nadziei, którą Bóg dał ludowi, choć od dawna źle się działo. Bóg dał sztandar tym, którzy się Go boją — znak nadziei i jedności dla wiernej reszty ludu (Księga Psalmów 60:4). Tym sztandarem były rządy Dawida, które umocniły się i objęły już cały Izrael. Pobożni Izraelici, uznający Boży wybór Dawida na króla, widzieli w jego wyniesieniu dobry znak od Boga.

Jak sztandar wzniesiony podczas bitwy, królestwo Dawida spełniało kilka zadań. Gromadziło rozproszony lud, dodawało mu odwagi i przywracało siły, a także napawało strachem wrogów, przeciw którym powiewał już sztandar wyzwania. W głębszym sensie sztandarem dla tych, którzy boją się Boga, jest Chrystus, Syn Dawida (Księga Izajasza 11:10). W Nim ludzie zostają zgromadzeni w jedno, ku Niemu kierują wzrok, Nim się chlubią i od Niego czerpią odwagę. Jego miłość jest nad nimi jak sztandar, a Kościół pod Jego wodzą staje się dla zła groźny jak wojsko ze sztandarami.

Dawid pokornie prosi potem o miłosierdzie we właściwym czasie. Najpierw błaga Boga, by pojednał się z ludem, choć wcześniej był na niego zagniewany. Skoro ich nieszczęścia zaczęły się od gniewu Boga, pokój musi rozpocząć się od Jego przychylności: „Zwróć się znów ku nam” (Księga Psalmów 60:1). Jeśli Bóg spojrzy na nich przychylnie i stanie po ich stronie, zaznają prawdziwego pokoju. Pokój z Bogiem przynosi pokój także we wszystkich innych sprawach.

Po drugie, Dawid prosi o pojednanie ludzi, którzy zostali rozdzieleni i głęboko podzieleni. „Napraw wyrwy w naszej ziemi” (Księga Psalmów 60:2) — prosi, mając na myśli zarówno rany zadane przez wrogów, jak i podziały między samymi Izraelitami. Ludzkie nierozsądne postępowanie i grzech tworzą takie szczeliny, a naprawić je może tylko Boża mądrość i łaska, które rozlewają miłość i pokój. Dopiero wtedy wstrząśnięte i zrujnowane królestwo może odzyskać ład i uniknąć zagłady.

Aby lud Boży był chroniony przed wrogami (Księga Psalmów 60:5), Dawid modli się: „Ocal tych, których miłujesz, i nie pozwól, by stali się łupem. Wybaw ich swoją prawicą, własną mocą i za pomocą środków, które wybierzesz. Wysłuchaj mnie”. Ci, którzy boją się Boga, są przez Niego umiłowani i drodzy Mu jak źrenica oka. Często przeżywają udrękę, ale zostaną ocaleni.

To własna prawica Boga ich wybawi, bo ci, którzy są bliscy Jego sercu, mogą liczyć także na Jego pomoc. „Ocal ich i wysłuchaj mnie”. Przypomina to, że modlący się lud Boży mogą uznawać publiczne wybawienie Kościoła za odpowiedź także na własne modlitwy. Jeśli korzystamy z przychylności, jaką cieszymy się u Boga, by prosić o błogosławieństwo dla całego Jego ludu, a Bóg go udziela, nie tylko cieszymy się z dobra, które ono przynosi. Każde z nas może też z wyjątkową radością powiedzieć: „Bóg mnie wysłuchał i odpowiedział na moją modlitwę”.