Księga Psalmów 54:6 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak żywa była wiara Dawida w modlitwie. Ufał, że wszystko dobrze się skończy, choć atak na niego był poważny.

Po pierwsze, był pewien, że Bóg jest po jego stronie i go wspiera (Księga Psalmów 54:4). Mówi o tym z przekonaniem: „Oto Bóg mnie wspomaga”. Jeśli jesteśmy po stronie Boga, On jest po naszej stronie. A jeśli jest za nami, nie musimy się bać żadnej wrogiej siły. Ludzie i demony mogą próbować nas zniszczyć, ale nie zdołają tego zrobić, gdy Bóg nam pomaga. „Pan wspiera tych, którzy podtrzymują mnie na duchu”. Porównajmy to z Księgą Psalmów 118:7: „Pan jest ze mną pośród tych, którzy mi pomagają”. Są ludzie, którzy nas wspierają, ale Bóg jest jednym z nich w najpełniejszym sensie. W rzeczywistości nikt z nich nie mógłby nam pomóc, gdyby Bóg najpierw nie pomógł im. Każde stworzenie jest tylko tym, czym Bóg je uczyni, i niczym więcej. Dawid chce powiedzieć: „Pan podtrzymuje moją duszę, nie pozwala mi osłabnąć w pracy ani ugiąć się pod ciężarem”. Bóg, który swoją mocą podtrzymuje wszystko, podtrzymuje swój lud swoją łaską. Wybawi go we właściwym czasie, a do tego czasu będzie go wspierał, aby życie, które mu dał, nie zgasło przed Nim.

Dawid, pewny, że Bóg jest po jego stronie, nie wątpił, że jego wrogowie uciekną i upadną przed nim (Księga Psalmów 54:5). „On odpłaci złem moim wrogom, którzy mnie śledzą i wypatrują sposobności, by mnie skrzywdzić”. Sprawiedliwy Bóg miał zwrócić na nich zło, które zaplanowali przeciwko Dawidowi. Dawid sam nie odpłacał im złem, ale wiedział, że uczyni to Bóg. Mówi: „Byłem jak głuchy i nie słyszałem, bo Ty usłyszysz”. Wrogowie, którym przebaczamy, jeśli nie żałują za swoje czyny, zostaną osądzeni przez Boga. Dlatego nie wolno nam samym się mścić, bo Bóg powiedział: „Pomsta należy do Mnie”. Dawid modli się następnie: „Zgładź ich w swojej prawdzie”. Nie jest to modlitwa z nienawiści, lecz modlitwa płynąca z wiary. Odwołuje się do słowa Boga i prosi jedynie, by Bóg uczynił to, co zapowiedział. Boże ostrzeżenia są równie prawdziwe jak Jego obietnice, a zatwardziali grzesznicy boleśnie się o tym przekonają.

Dawid obiecuje też dziękować Bogu za wszelkie dobro, którego już od Niego doświadczył (Księga Psalmów 54:6). „Złożę Ci ofiarę”. Choć składanie ofiar wiązało się z kosztami, Dawid chętnie chciał je składać, gdy Bóg wzywał do takiej formy oddawania Mu czci. Nie zamierzał robić tego niechętnie. Podobnie wszystkie nasze duchowe ofiary, czyli uwielbienie i służba, powinny być składane dobrowolnie. Bóg miłuje radosnego dawcę. Dawid nie poprzestaje jednak na zewnętrznej ofierze, która była tylko zapowiedzią tego, co prawdziwe. Przyniesie także głębszą ofiarę: „Będę wysławiał Twoje imię”. Bóg przyjmuje wdzięczne serce i słowa wdzięczności. „Będę wysławiał Twoje imię, bo jest dobre”. Imię Boga jest nie tylko wielkie, lecz także dobre, a to wystarczy, by je wysławiać. Wysławianie Jego imienia jest nie tylko naszym obowiązkiem, ale też służy naszemu dobru, sprawia nam radość i przynosi pożytek (Księga Psalmów 92:1). Dlatego Dawid mówi: „Będę wysławiał Twoje imię”.

Na koniec Dawid mówi o swoim wybawieniu tak, jakby było już dokonane (Księga Psalmów 54:7). „Będę wysławiał Twoje imię” — mówi — „i powiem: On mnie wybawił”. Taka będzie jego pieśń. Cieszy się pełnym wybawieniem: „Wybawił mnie z wszelkiej niedoli”. Jest to również wybawienie, które w pełni go zadowala: „Moje oko ujrzało to, czego pragnąłem wobec moich wrogów”. Nie oznacza to, że widział ich zniszczenie, lecz że zobaczył, jak musieli się wycofać. Na przykład Saul musiał przerwać pościg, gdy dotarła do niego wiadomość, że Filistyni najechali kraj (Pierwsza Księga Samuela 23:27–28). Dawid chciał jedynie ocalić siebie, a kiedy Saul się wycofał, Dawid osiągnął to, czego pragnął.

„Wybawił mnie z wszelkiej niedoli”. Dawid może mieć na myśli jedną z dwóch rzeczy. Być może w chwili utrapienia dodaje sobie otuchy, wspominając przeszłość: Bóg wiele razy go wybawiał, więc wybawi go ponownie. Albo po ustąpieniu niebezpieczeństwa wysławia obecne wybawienie jako znak, że czeka go jeszcze więcej takich interwencji. Mówi o pełnym dokonaniu wybawienia tak, jakby już nastąpiło, bo Bóg je obiecał, a to czyniło je równie pewnym, jak gdyby już się dokonało. Bóg zaczął wybawiać go z wszelkiej niedoli i pewnego dnia pozwoli mu zobaczyć spełnienie pragnienia wobec jego wrogów.

Słowa te mogą też wskazywać na Chrystusa, którego Dawid zapowiadał swoim życiem. Dawid był wzorem, który wskazywał na Chrystusa. Bóg miał wybawić Chrystusa ze wszystkich utrapień Jego uniżonego życia na ziemi, a Dawid był tego pewien. Ostatecznie wszystko zostanie poddane pod stopy Chrystusa. Choć jeszcze nie widzimy, by wszystko było Mu poddane, wiemy, że będzie panował, aż wszyscy Jego wrogowie staną się podnóżkiem pod Jego stopami, a On ujrzy spełnienie swego pragnienia wobec nich. W każdym razie powinno to zachęcać każdego wierzącego, by korzystał z doświadczenia osobistego wybawienia tak, jak czyni to Paweł (Drugi List do Tymoteusza 4:17–18): „Pan wyrwał mnie z paszczy lwa. Wyrwie mnie z każdej złej sprawy i bezpiecznie doprowadzi do swojego Królestwa niebieskiego”.