Księga Psalmów 53:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak głos kogoś, kto patrzy na krzywdę i nie może przejść obok niej obojętnie. Pytanie „Czy nie opamiętają się” nie jest chłodnym wyrokiem, lecz tęsknotą, by ci, którzy czynią nieprawość, wreszcie się zatrzymali. Obraz pożerania ludu, jakby jedli chleb, pokazuje, jak łatwo krzywda staje się codziennym nawykiem, który nikomu nie przeszkadza. Szczególnie uderza zdanie o tym, że ci ludzie nie wzywają Boga. W Księdze Psalmów 53:5 brak modlitwy zostaje powiedziany tuż obok przemocy, jakby jedno z drugim było ze sobą związane. Psalmista nie twierdzi, że Bóg przestał patrzeć, skoro w Księdze Psalmów 53:3 czytamy, że spogląda z nieba na synów ludzkich. Opisuje raczej serce, które w trudnych chwilach nie szuka Boga i dlatego przestaje dostrzegać cierpienie innych. Dla tego, kto sam został zraniony, ten fragment bywa pociechą, bo nazywa krzywdę po imieniu i nie udaje, że sprawiedliwości nie ma. Pytanie pozostaje jednak otwarte, a psalm kończy się nadzieją na zbawienie z Syjonu. Dzięki temu tęsknota za opamiętaniem nie jest bezsilna, lecz wskazuje, dokąd może zwrócić się ludzkie serce.

Pytanie „Czy nie opamiętają się…” nie jest spokojnym opisem wykroczenia, lecz oskarżeniem tych, którzy krzywdzenie innych uczynili czymś zwyczajnym. Obraz pożerania ludu „jak gdyby jedli chleb” pokazuje bezwzględność: cudze życie staje się dla sprawców czymś łatwym do wykorzystania, niemal codziennym pokarmem. Ważne jest połączenie tej przemocy z tym, że sprawcy „nie wzywają Boga”. W świetle początku psalmu, gdzie głupi mówi w sercu: „Nie ma Boga”, chodzi nie tylko o wypowiadane przekonanie. Psalm ukazuje sposób życia, jakby Bóg nie patrzył i nie osądzał. To interpretacja wynikająca z sąsiedztwa tych zdań, nie osobna definicja niewiary. Werset należy do szerszego obrazu: Bóg bada ludzi, a psalmista widzi powszechne zbłądzenie; zarazem mówi o oblegających lud i o Bogu, który ich rozprasza. Nie jest to więc obietnica, że każda krzywda natychmiast się skończy. Jest to wyznanie, że przemoc nie umyka Bożemu spojrzeniu, a pozorna bezkarność nie stanowi ostatniego słowa. Pytanie o opamiętanie odsłania zarazem winę sprawców i potrzebę sprawiedliwości dla tych, których pożerają.

Ten werset brzmi jak pytanie zadane z bólu i z nadziei. Mowa o tych, którzy czynią nieprawość i pożerają mój lud tak swobodnie, jakby jedli chleb. Krzywda wobec innych przestaje być wypadkiem i staje się zwykłym sposobem postępowania. Najbardziej praktyczną myślą jest połączenie dwóch rzeczy: czynienia zła i braku wzywania Boga. Werset nie opisuje, jak do tego doszło. Pokazuje jednak, że serce oderwane od Boga coraz łatwiej przyzwyczaja się do wyzysku. W Księdze Psalmów 53:3 Bóg spogląda z nieba i szuka kogoś rozumnego, kto by Go szukał. Pytanie z tego wersetu brzmi więc jak wezwanie do opamiętania. Można to zobaczyć w zwykłym życiu. Ktoś, kto zarządza cudzą pracą albo cudzymi pieniędzmi, może najpierw zapomnieć o modlitwie, a dopiero potem zacząć bagatelizować krzywdę. Psalm nie mówi jednak, że sama modlitwa załatwi sprawę. Pokazuje, że wołanie do Boga jest drogą, na której człowiek zaczyna widzieć siebie w prawdzie. Warto zauważyć, że werset kończy się pytaniem, a nie wyrokiem. Pytanie zostawia drzwi otwarte, nawet dla tych, których opisuje najostrzej.

W Księdze Psalmów 53:5 pytanie psalmisty brzmi jak oskarżenie, ale odsłania też głęboką sprzeczność: ci, którzy krzywdzą lud Boży, postępują tak, jakby zło było zwyczajną częścią życia. Obraz pożerania ludzi „jak gdyby jedli chleb” pokazuje przemoc uczynioną codziennością. Chleb, znak zwykłego podtrzymywania życia, staje się tu miarą bezmyślnego niszczenia. Słowa „nie wzywają Boga” nie są jedynie uwagą o braku modlitwy. W świetle początku psalmu wskazują na życie, w którym Bóg zostaje pominięty, choć patrzy z nieba i widzi ludzkie czyny. Krzywda nie znika z Jego pola widzenia, nawet jeśli sprawcy zdają się nie odczuwać lęku ani odpowiedzialności. Ten psalm nie pozwala jednak zatrzymać się wyłącznie przy oskarżeniu. W dalszych słowach pojawia się nadzieja na zbawienie Izraela i odmianę losu Bożego narodu. Nie jest to obietnica, że każda krzywda zostanie naprawiona natychmiast. Jest to wyznanie, że przemoc nie ma ostatniego słowa. Zwyczajność zła nie czyni go niewinnym, a milczenie Boga nie oznacza Jego nieobecności.