Księga Psalmów 53:2 – znaczenie i zastosowanie

Ten psalm był już wcześniej omawiany, dlatego tutaj krótko przyjrzymy się kilku aspektom grzechu, aby wzrosły nasz żal z jego powodu i nasza nienawiść do niego.

1. **Fakt grzechu.** Zarzut jest prawdziwy. Świadkiem jest sam Bóg, a Jego świadectwa nie można podważyć. Ze swej świętej siedziby patrzy na ludzi i widzi, jak niewiele jest wśród nich dobra (Księga Psalmów 53:2). Cały grzech obecny w ich sercach i życiu jest przed Nim jawny.

2. **Wina grzechu.** Grzech przynosi szkodę. Jest nieprawością, czyli czymś złym i wypaczonym (Księga Psalmów 53:1; Księga Psalmów 53:4). Nie ma w nim nic dobrego (Księga Psalmów 53:1; Księga Psalmów 53:3). Jest złem, i to najgorszego rodzaju. To on sprawia, że świat jest tak złym miejscem. Grzech oznacza odwrócenie się od Boga (Księga Psalmów 53:3).

3. **Źródło grzechu.** Ludzie stają się tak źli, bo nie mają przed oczami bojaźni Bożej. W sercach mówią: „Nie ma Boga”, który mógłby pociągnąć nas do odpowiedzialności, nie ma nikogo, kogo musielibyśmy szanować. Złe czyny ludzi wynikają ze złych przekonań. Nawet jeśli mówią, że znają Boga, ich postępowanie temu przeczy, podobnie jak ich myśli.

4. **Głupota grzechu.** W osądzie Boga, który zawsze jest słuszny, człowiek hołdujący takim zepsutym myślom jest głupcem. Ateiści, zarówno ci, którzy nie wierzą w Boga, jak i ci, którzy żyją tak, jakby Go nie było, są największymi głupcami na świecie. Ci, którzy nie szukają Boga, nie rozumieją. Są jak nierozumne zwierzęta, bo człowieka od zwierząt odróżnia nie tylko rozum, lecz także zdolność poznawania Boga i oddawania Mu czci. Ci, którzy czynią zło, nie mają prawdziwego poznania, bez względu na to, co o sobie twierdzą. O tych, którzy nie znają Boga, można powiedzieć, że naprawdę nic nie wiedzą (Księga Psalmów 53:4).

5. **Plugawość grzechu.** Grzesznicy są zepsuci (Księga Psalmów 53:1). Ich natura jest zniszczona i wypaczona, a im szlachetniejsza natura, tym bardziej nikczemna staje się, gdy zostaje wypaczona. Dotyczy to nawet aniołów. „To, co najlepsze, po zepsuciu staje się najgorsze”. Grzech budzi odrazę. Jest odrażający dla świętego Boga, a grzeszników czyni godnymi odrazy, choć Bóg nie nienawidzi niczego, co stworzył. Grzech czyni ludzi nieczystymi, całkowicie nieczystymi. Ci, którzy świadomie trwają w grzechu, budzą odrazę w oczach Boga nieba i świętych aniołów. Choć pyszni grzesznicy mogą wydawać się nieskazitelni, niegodziwość jest największą skazą na świecie.

6. **Owoc grzechu.** Grzech może ostatecznie doprowadzić ludzi do wielkiego okrucieństwa. Gdy serca twardnieją pod wpływem zwodniczego grzechu, ludzie stają się bezwzględni wobec swoich braci i sióstr, członków tej samej rodziny ludzkiej. Ponieważ inni nie chcą pogrążać się razem z nimi w takim samym grzechu, pożerają ich, jakby jedli chleb. Zachowują się nie tylko jak zwierzęta, lecz jak drapieżniki. Zarazem gardzą Bogiem: nie wzywają Go i uważają, że poleganie na Nim uwłacza ich godności.

7. **Lęk i wstyd związane z grzechem (Księga Psalmów 53:5).** Niektórzy są przepełnieni wielkim lękiem, bo uczynili Boga swoim wrogiem. Ich obciążone winą sumienia przerażają ich i napełniają grozą, nawet gdy z zewnątrz nie widać żadnego niebezpieczeństwa. Niegodziwi uciekają, choć nikt ich nie ściga. Źródłem tego lęku jest to, że Bóg już rozproszył kości tych, którzy obozowali przeciwko Jego ludowi. Nie tylko złamał ich potęgę i rozproszył ich wojska, ale też zabił ich i zamienił ich ciała w suche kości, jak kości rozrzucone u wejścia do grobu (Księga Psalmów 141:7). Taki los spotka tych, którzy zaatakują obóz świętych i miasto umiłowane (Apokalipsa Jana 20:9). Myśl o tym musi napełniać lękiem tych, którzy pożerają lud Boży.

Daje to Córce Syjonu, czyli Jerozolimie i ludowi Bożemu, odwagę, by zawstydzić i zdemaskować wrogów, którymi Bóg wzgardził. Możemy śmiać się z tych, z których śmieje się Bóg. Nie musimy bać się wrogów, którymi On gardzi. Skoro On nimi gardzi, my także możemy nimi wzgardzić.

8. **Wiara, nadzieja i moc świętych w oczekiwaniu na uwolnienie od tego wielkiego zła (Księga Psalmów 53:6).** Przyjdzie Zbawiciel i wielkie zbawienie, wybawienie od grzechu. Oby przyszło jak najszybciej, bo przyniesie chwalebne i radosne czasy. Już w czasach Starego Testamentu byli ludzie, którzy oczekiwali tego odkupienia, pokładali w nim nadzieję, modlili się o nie i wyczekiwali go. W odpowiednim czasie Bóg wybawi swój Kościół od grzesznej nienawiści jego wrogów, a wtedy Jakub i Izrael, od dawna pogrążeni w smutku, będą się radować. Takie wybawienia zdarzały się wielokrotnie i każde z nich zapowiadało trwałe triumfy chwalebnego Kościoła.

Bóg wybawi także wszystkich wierzących od ich własnych grzechów, aby nie zostali przez nie zniewoleni. Będzie to dla nich niekończącą się radością. Odkupiciel otrzymał imię Jezus ze względu na to dzieło, bo „zbawi swój lud od jego grzechów” (Ewangelia Mateusza 1:21).