Księga Psalmów 51:16 – znaczenie i zastosowanie

Dawid prosi o uwolnienie od winy za grzech i o Bożą łaskę, a obie prośby wiąże z Bożą chwałą, którą obiecuje wysławiać. Najpierw prosi, by Bóg uwolnił go od winy, a potem zapowiada, że będzie Go za to chwalił (Księga Psalmów 51:14). Ma na myśli winę za przelanie krwi, ponieważ doprowadził do śmierci Uriasza od miecza Ammonitów. Być może początkowo uciszał sumienie słabym usprawiedliwieniem, że przecież własnoręcznie nie zabił Uriasza. Teraz jednak widzi, że to on jest prawdziwym sprawcą jego śmierci. Wie, że przelana krew woła do Boga o sprawiedliwość, i dlatego prosi Go o miłosierdzie.

Wszyscy powinniśmy gorliwie prosić o uwolnienie od winy za przelaną krew. Dawid zwraca się do Boga jako do Boga zbawienia. Ci, którzy znają Boga jako źródło zbawienia, mogą też znaleźć u Niego uwolnienie od winy, ponieważ zbawienie, które daje, jest wybawieniem od grzechu. Możemy powołać się na to przed Nim: „Panie, Ty jesteś Bogiem mojego zbawienia, uwolnij mnie więc spod władzy grzechu”. Dawid obiecuje też, że jeśli Bóg go uwolni, jego język będzie głośno wysławiał Bożą sprawiedliwość. W tym kontekście Boża sprawiedliwość często oznacza Jego łaskę, szczególnie w usprawiedliwieniu, czyli uznaniu grzeszników za sprawiedliwych przed Bogiem, oraz w uświęceniu, czyli dziele, przez które Bóg czyni ich świętymi. Dawid mówi, że znajdzie pociechę w tej łasce i z radością opowie o niej innym.

Dawid prosi też o łaskę i obiecuje wykorzystać ją dla Bożej chwały (Księga Psalmów 51:15). Prosi: „Panie, otwórz moje wargi”. Ma na myśli coś więcej niż nauczanie grzeszników, choć nawet najlepszy kaznodzieja nie potrafi dobrze tego robić, jeśli Bóg nie da mu właściwych słów i ducha. Chce również otwarcie wielbić Boga ustami, wypowiadając słowa wdzięczności i mając serce gotowe do oddawania Mu czci. Poczucie winy zamknęło mu usta i niemal odebrało zdolność modlitwy. Był zbyt zawstydzony i przestraszony, by zbliżyć się do Boga, którego obraził. Potępiało go własne serce, dlatego brakowało mu ufności przed Bogiem. Poczucie winy szczególnie przyćmiło jego uwielbienie. Gdy utracił radość zbawienia, było tak, jakby zawiesił swoją harfę na wierzbach. Prosi więc Boga, by ponownie otworzył jego usta i nastroił jego serce do uwielbienia. Tym, których poczucie winy odebrało mowę, obietnica przebaczenia mówi: „Otwórz się”. Gdy usta zostaną otwarte, powinny wysławiać Boga, tak jak uczynił to Zachariasz (Ewangelia Łukasza 1:64).

Dawid składa Bogu ofiarę z serca skruszonego, wiedząc, że taka ofiara Mu się podoba. Wie, że same ofiary ze zwierząt nic dla Boga nie znaczą (Księga Psalmów 51:16). Gdyby sama ofiara mogła przynieść przebaczenie i pokój, chętnie by ją złożył. Grzesznik, który naprawdę uświadomił sobie swój grzech, nie szczędziłby kosztów, by uzyskać przebaczenie i uniknąć sądu (Księga Micheasza 6:6–7). Bóg nie ceni jednak ofiar ze względu na ich własną wartość. Wymagał ich jako aktów posłuszeństwa i obrazów wskazujących na Chrystusa, ale nie mogły one zapłacić za grzech. Podobają Mu się jedynie jako wyraz miłości i posłuszeństwa wobec Niego.

Dawid wie też, jak Bogu podoba się prawdziwa skrucha (Księga Psalmów 51:17). „Ofiarami dla Boga są duch skruszony”. Taka skrucha jest wewnętrznym dziełem, którego Bóg pragnie w każdym człowieku prawdziwie pokutującym. To serce skruszone i uniżone, nad którym Bóg pracował i które uniża się przed Nim. Nie chodzi o rozpacz, lecz o smutek z powodu grzechu i pokorę, których wymaga grzech. To serce odwracające się od grzechu, poddające się słowu Boga i cierpliwie znoszące Jego karcenie. Jest wrażliwe jak serce Jozjasza i drży na słowo Boga. Obyśmy mieli takie serce.

Skruszenie nazywa się „ofiarami dla Boga”, ponieważ zastępuje wszystkie całopalenia i inne ofiary. Jedynie złamane ciało Chrystusa jest ofiarą, która może zgładzić grzech, bo tylko ta ofiara może dokonać zadośćuczynienia. Nasze skruszone serca są natomiast ofiarami wyrażającymi uznanie: składamy je Bogu, ponieważ On ich wymaga i sam je w nas kształtuje. To On dostarcza baranka na całopalenie i przyjmuje serce, które przychodzi do Niego w ten sposób. Bóg nie znajduje upodobania w karmieniu zwierzęcia, lecz w tym, że zostaje ono złożone w ofierze. Podobnie nie podoba Mu się dogadzanie ciału, lecz uśmiercanie grzechu. Ofiara była związana, krwawiła i płonęła. Tak samo serce człowieka pokutującego jest związane więzami przekonania o grzechu, krwawi z bólu i płonie świętym zapałem przeciw grzechowi, a dla Boga. Ofiarę składano na ołtarzu, który uświęcał dar. Tak samo skruszone serce jest przyjmowane tylko przez Jezusa Chrystusa. Bez wiary w Niego nie ma prawdziwej pokuty. Tej ofiary Bóg nie odrzuci.

Ludzie mogą gardzić tym, co złamane, ale Bóg nie wzgardzi sercem skruszonym i pokornym. Nie cenił połamanych zwierząt składanych w ofierze, ale nie odrzuca serca złamanego przez przekonanie o grzechu i żal. Nie zlekceważy go, nie odmówi mu przyjęcia ani nie odrzuci. Skrucha nie może naprawić krzywdy wyrządzonej przez grzech, a jednak Bóg nią nie gardzi. Pyszny faryzeusz patrzył z góry na skruszonego celnika, a celnik miał o sobie bardzo niskie mniemanie. Bóg jednak nim nie wzgardził. Znaczenie tych słów jest większe, niż wynikałoby z ich prostego brzmienia. Wielki Bóg, który napełnia niebo i ziemię, przychylnie spogląda na serce skruszone i pokorne (Księga Izajasza 66:1–2; Księga Izajasza 57:15).

Dawid wstawia się u Boga za Syjonem i Jerozolimą, mając na względzie Jego chwałę. Zależy mu na dobru Bożego ludu (Księga Psalmów 51:18). Prosi: „W dobroci swojej okaż dobro Syjonowi”. Może mieć na myśli przede wszystkim wszystkich czcicieli Boga na Syjonie, tych, którzy kochają Jego imię i żyją w bojaźni przed Nim. Prosi Boga, by uchronił ich przed popadnięciem w tak wstrętne i szkodliwe grzechy, jak jego własny, i by strzegł wszystkich, którzy się Go boją. Ci, którzy sami doświadczyli duchowych zmagań, najlepiej potrafią współczuć innym w podobnym położeniu i modlić się za nich. Możliwe też, że Dawid prosi o pomyślność całego Izraela.

Wiedział, jak wielką szkodę jego grzech wyrządził Judzie i Jerozolimie. Osłabił ręce dobrych ludzi i zasmucił ich, a wrogom dał powód do oskarżeń. Dawid obawiał się również, że jako osoba publiczna może przez swój grzech ściągnąć sąd na miasto i całe królestwo. Prosi więc Boga, by strzegł i wspierał sprawy wspólne, które sam naraził na szwank i zagroził im.

Prosi Boga, by powstrzymał narodowe klęski, na które zasłużył jego grzech. Prosi, by Bóg nadal udzielał już otrzymanych błogosławieństw i doprowadził do końca dobre dzieło, które jego grzech mógł spowolnić albo zatrzymać. Nie prosi jedynie, by Bóg czynił dobro Syjonowi, czyli Jerozolimie, tak jak za sprawą swojej opatrzności czyni dobro innym miejscom. Prosi, by okazał jej szczególną przychylność. To miejsce Bóg wybrał, by tam zamieszkało Jego imię. Dawid chce, by mury Jerozolimy, być może właśnie odbudowywane, zostały wzniesione, a prace ukończone.

Wynikają stąd dwie nauki. Po pierwsze, nawet gdy mamy przed Bogiem wiele własnych poważnych potrzeb, nie wolno nam zapominać o modlitwie za Kościół Boży. Nasz Pan nauczył nas zresztą zaczynać codzienną modlitwę właśnie od słów: „Niech się święci Twoje imię” i „Niech przyjdzie Twoje królestwo”. Po drugie, gdy uświadamiamy sobie, jak nasze grzechy zaszkodziły dobru wspólnemu, powinno nas to pobudzać do służenia temu dobru na miarę naszych możliwości, zwłaszcza przez modlitwę.

Jeśli Bóg dałby Dawidowi i swojemu ludowi poznać, że znów ich darzy przychylnością, o co Dawid prosił, mogliby oni nadal sprawować publiczny kult w domu Boga. Robiliby to z radością, ponieważ Boża dobroć otworzyłaby ich serca na uwielbienie i posłuszeństwo. Przychodziliby do Jego przybytku z całopaleniami, czyli ofiarami składanymi wyłącznie dla Bożej chwały, i ofiarowaliby na Jego ołtarzu byki, najkosztowniejsze zwierzęta ofiarne.

Czyniliby to również w sposób miły Bogu. Dawid ma na myśli: „Będą Ci się podobać” albo: „Będziemy mieć podstawy, by wierzyć, że Ci się podobają, gdy tylko zniknie grzech, który mógł przeszkodzić nam w oddawaniu Ci czci”. Dla pobożnego człowieka wielką pociechą jest myśl o więzi między Bogiem a Jego ludem podczas wspólnych zgromadzeń: o tym, że Bóg jest czczony w ich pokornym uwielbieniu, a oni znajdują radość w Jego łaskawym przyjęciu.