Księga Psalmów 50:1 – znaczenie i zastosowanie

Prawdopodobnie Asaf był nie tylko głównym muzykiem, który opracował muzykę do tego psalmu, lecz także jego autorem. Za panowania Ezechiasza czytamy, że Boga wielbiono słowami Dawida i Asafa, widzącego, czyli proroka (2 Księga Kronik 29:30).

Oto sąd zostaje zwołany w imię Króla królów. „Bóg, Wszechmocny Pan, przemówił” (Księga Psalmów 50:1). To Bóg nieskończonej mocy, sprawiedliwości i miłosierdzia, Ojciec, Syn i Duch Święty. Bóg jest Sędzią, Syn Boży przyszedł na świat, by sądzić, a Duch Święty jest Duchem sądu. Wezwanie obejmuje całą ziemię nie tylko dlatego, że sprawę Boga przeciw Izraelowi za obłudę i niewdzięczność można bez obaw powierzyć każdemu, kto potrafi uczciwie osądzić sytuację, lecz także dlatego, że wszyscy powinni poznać prawdziwy sposób oddawania Bogu czci w duchu i prawdzie.

To wezwanie ma znaczenie również dlatego, że wraz z nadejściem królestwa Mesjasza wszystkie narody miały poznać sposób oddawania Bogu czci zgodny z Ewangelią i zostać zaproszone do udziału w nim (Księga Malachiasza 1:11; Dzieje Apostolskie 10:34). Wskazuje ono także na sąd ostateczny, gdy zgromadzą się wszystkie narody i każdy człowiek odpowie przed Bogiem. Dlatego cały świat zostaje wezwany, by słuchać.

Sąd się rozpoczyna, a Sędzia zasiada. Tak jak Bóg przybył z Synaju, gdy na pustyni dał Izraelowi Prawo, tak tutaj przychodzi, by zganić obłudę i ogłosić Ewangelię, która zastąpi dawny system obrzędowy. „Zabłyśnie z Syjonu” (Księga Psalmów 50:2). Syjon był wówczas miejscem, gdzie znajdowała się Jego wyrocznia; stamtąd ogłaszano Jego wyroki przeciw temu uporczywemu ludowi (Księga Joela 2:1). Niekiedy Bóg w szczególny sposób objawia swoją obecność i moc przez swoje Słowo i ustanowione praktyki, by budzić sumienia i oczyszczać swój Kościół. Wtedy można powiedzieć, że jaśnieje z Syjonu.

Jaśnieje z Syjonu również dlatego, że Ewangelia, która ustanowiła duchowy sposób oddawania Bogu czci, miała wyjść z góry Syjon (Księga Izajasza 2:3; Księga Micheasza 4:2). Głosiciele Ewangelii mieli rozpocząć w Jerozolimie (Ewangelia Łukasza 24:47), a o chrześcijanach mówi się, że przychodzą na górę Syjon, by otrzymać pouczenie (List do Hebrajczyków 12:22, List do Hebrajczyków 12:28). Syjon nazwano szczytem piękna, ponieważ był świętą górą, a świętość jest prawdziwym pięknem, które czyni lud godnym miłości.

Bóg przyjdzie i nie będzie milczał. Nie będzie już sprawiał wrażenia, jakby przez pewien czas nie zwracał uwagi na ludzkie grzechy (Księga Psalmów 50:21). Okaże swoje niezadowolenie, a światu objawi też prawdę, która przez długi czas była ukryta: poganie mieli stać się współdziedzicami, a mur oddzielający Żydów od pogan pod rządami prawa obrzędowego miał zostać usunięty (List do Efezjan 3:5–6). Nie pozostanie to już tajemnicą. W wielkim dniu nasz Bóg przyjdzie i nie będzie milczał. Ci, którzy nie chcieli słuchać Jego Prawa, usłyszą Jego wyrok.

Jego przyjście będzie pełne majestatu i grozy. „Ogień będzie szedł przed Nim”. Ogień Jego sądów przygotuje drogę dla napomnień Jego słowa, by obudzić obłudny naród żydowski. Grzesznicy na Syjonie, przerażeni tym pożerającym ogniem (Księga Izajasza 33:14), mogą ocknąć się ze swojego grzechu. Gdy Chrystus przyszedł, by ustanowić swoje królestwo Ewangelii, powiedział, że przyszedł rzucić ogień na ziemię (Ewangelia Łukasza 12:49). Duch Święty został dany w postaci języków jakby z ognia, pośród szumu gwałtownego wiatru, który przywodził na myśl burzę (Dzieje Apostolskie 2:2–3). Podczas sądu ostatecznego Chrystus przyjdzie w płomienistym ogniu (2 List do Tesaloniczan 1:8). Zobacz też Księgę Daniela 7:9 i List do Hebrajczyków 10:27.

Tak jak na górze Synaj Bóg przyszedł w otoczeniu dziesiątek tysięcy swoich świętych, tak teraz wezwie niebiosa z wysoka, by były świadkami tego uroczystego sądu (Księga Psalmów 50:4). Mojżesz często wzywał niebo i ziemię na świadków przeciw Izraelowi (Księga Powtórzonego Prawa 4:26; Księga Powtórzonego Prawa 31:28; Księga Powtórzonego Prawa 32:1), a Bóg czynił to samo przez swoich proroków (Księga Izajasza 1:2; Księga Micheasza 6:2). Sprawiedliwość wielkiego dnia zostanie uznana i wysławiona przez niebo i ziemię, przez świętych i aniołów, przez wszystkie zastępy niebieskie.

Następnie zostają wezwane strony: „Zgromadźcie Mi moich świętych” (Księga Psalmów 50:5). Po pierwsze, mogą to być prawdziwi święci, czyli autentyczny lud Boga. Niech zostaną zgromadzeni przy Bogu przez Chrystusa. Niech nieliczni pobożni Izraelici staną osobno, ponieważ późniejsze ostrzeżenia ich nie dotyczą. Napomnienie skierowane do obłudników nie powinno przerażać ludzi prawych. Gdy Bóg odrzuca kult tych, którzy składają ofiary jedynie zewnętrznie, łaskawie przyjmuje tych, którzy przez ofiarę naprawdę zawierają z Nim przymierze i dążą do tego, czemu ofiara ma służyć.

Taki był również cel Ewangelii i królestwa Chrystusa: zgromadzić w jedno dzieci Boże (Ewangelia Jana 11:52). Przy powtórnym przyjściu Jezusa Chrystusa wszyscy Jego święci zostaną zgromadzeni przy Nim (2 List do Tesaloniczan 2:1), by zasiąść z Nim w sądzie, ponieważ święci będą sądzić świat (1 List do Koryntian 6:2). Święci zostali tu opisani jako ci, którzy zawarli z Bogiem przymierze przez ofiarę. Przy Bogu jako Jego święci zostaną zgromadzeni tylko ci, którzy szczerze zawarli z Nim przymierze, uznali Go za swojego Boga i oddali Mu siebie jako Jego lud. Możliwe jest to wyłącznie przez ofiarę: przez Chrystusa, wielką ofiarę, od której swoją wartość czerpały wszystkie dawne ofiary. My, grzesznicy, potrzebujemy pojednania za złamanie pierwszego przymierza, zanim będziemy mogli powrócić do przymierza z Bogiem.

Po drugie, może tu chodzić o świętych z racji publicznego wyznania wiary, takich jak lud Izraela, nazwany królestwem kapłanów i narodem świętym (Księga Wyjścia 19:6). Jako naród Izraelici zostali objęci przymierzem z Bogiem, szczególnym przymierzem, które odróżniało ich od innych ludów. Zawarto je z wielką uroczystością i przez ofiarę (Księga Wyjścia 24:8). „Niech przyjdą i usłyszą, co Bóg ma im do powiedzenia”. Niech przyjmą napomnienia, które Bóg zsyła teraz przez swoich proroków, oraz Ewangelię, którą później ogłosi przez swojego Syna, a która zastąpi prawo obrzędowe. Jeśli to zlekceważą, powinni oczekiwać, że Bóg przemówi do nich w inny sposób i osądzi ich na podstawie tego samego słowa, któremu odmówili posłuszeństwa.

Wynik tego uroczystego sądu zostaje zapowiedziany: „Niebiosa ogłoszą Jego sprawiedliwość” (Księga Psalmów 50:6). Te same niebiosa, które wezwano na świadków, ponownie złożą świadectwo. Ci, którzy są w niebie, powiedzą: „Alleluja”. Wyznają, że sądy Boga są prawdziwe i sprawiedliwe (Apokalipsa Jana 19:1–2).

Sprawiedliwość Boga objawia się w każdym napomnieniu Jego słowa i każdym ostrzeżeniu zawartym w Jego działaniu w świecie. Widać ją również w ustanowieniu Ewangelii, która przynosi wieczną sprawiedliwość i objawia Bożą sprawiedliwość, a szczególnie w sądzie wielkiego dnia. Niebiosa ją ogłoszą.

Będzie znana wszędzie i obwieszczona całemu światu. Tak jak niebiosa głoszą chwałę, mądrość i moc Boga Stwórcy (Księga Psalmów 19:1), tak jawnie ogłoszą także chwałę, sprawiedliwość i prawość Boga Sędziego. Głoszą to tak wyraźnie, że nie ma mowy ani języka, w którym nie byłoby słychać ich głosu, jak mówi dalsza część psalmu (Księga Psalmów 19:3).

Sprawiedliwość Boga zostanie też uznana i dowiedziona ponad wszelką wątpliwość. Kto może zaprzeczyć temu, co ogłaszają niebiosa? Zgodzą się z tym nawet sumienia grzeszników, a zarówno piekło, jak i niebo będą musiały uznać sprawiedliwość Boga. Dzieje się tak dlatego, że sam Bóg jest Sędzią. Będzie więc doskonale sprawiedliwy, bo nie może wyrządzić krzywdy żadnemu ze swoich stworzeń. Nigdy tego nie uczynił i nigdy nie uczyni.

Ludzie, gdy sądzą w Jego imieniu, mogą postępować niesprawiedliwie. Lecz kiedy sam Bóg jest Sędzią, nie może być żadnej niesprawiedliwości. „Czy Bóg jest niesprawiedliwy, gdy wymierza karę?”. Apostoł wzdryga się na samą myśl i odpowiada: „Nie daj Boże!”, bo gdyby Bóg był niesprawiedliwy, jak mógłby sądzić świat? (List do Rzymian 3:5–6). Jego wyroki będą doskonale sprawiedliwe. Nie będzie podstaw do żadnej uzasadnionej skargi ani możliwości odwołania się od nich.

Sprawiedliwość Boga ukaże się także w samym fakcie, że sądzi. Ponieważ Bóg jest Sędzią, nie tylko wymierzy sprawiedliwość, lecz sprawi też, że wszyscy ją uznają. Okaże się bez winy, gdy będzie sądził (Księga Psalmów 51:4).