Księga Psalmów 5:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o tym, że zło nie utrzyma się w obecności Boga. Słowa „Nieprawi nie ostoją się przed Tobą” brzmią surowo, ale w całym Psalmie czytamy też o wielkiej bliskości. Psalmista przychodzi do Boga rano, prosi i czeka. Nienawiść Boga do złoczyńców stoi więc obok Jego troski o człowieka, a nie przeciwko niej. Warto zobaczyć, jak ten obraz wygląda od strony skrzywdzonych. Ktoś, kto doznał krzywdy, może zostać z poczuciem, że nikt tego nie zauważył. Wtedy słowa o tym, że zło nie ostoi się przed Bogiem, mogą przynieść cichą ulgę, bo mówią, że krzywda nie jest w Bożych oczach obojętna. Nie są jednak obietnicą, że każde zło zostanie w tym życiu ukarane ani że każdy cierpiący otrzyma wyjaśnienie. Psalmista nie wymierza sprawiedliwości sam. W następnym wersecie (Księga Psalmów 5:9) prosi Boga o prowadzenie na prostej drodze, więc wrogość wobec zła zostaje tu oddana Temu, który sądzi sprawiedliwie. Ten werset nie jest zachętą do nienawiści wobec ludzi, lecz wyznaniem, że zło nie ma ostatniego słowa przed Bogiem.

W Księdze Psalmów 5:6 Dawid mówi o złu bez złagodzeń: „Nieprawi nie ostoją się przed Tobą. Nienawidzisz wszystkich złoczyńców”. Nie jest to oderwana sentencja o tym, że Bóg odrzuca ludzi za każdy błąd. W sąsiednich wersetach psalmista opisuje nieprawość, kłamstwo, przemoc i podstęp, a zarazem prosi o prowadzenie drogą sprawiedliwości. Sednem jest zatem sprzeciw Boga wobec zła, które krzywdzi i niszczy, nie pogarda dla człowieka jako takiego. Słowo „nienawidzisz” brzmi ostro, bo równie ostro przedstawiony jest sąd Boga. Psalm używa poetyckiego, modlitewnego języka, by wyrazić, że zło nie może znaleźć u Boga przyjęcia ani ostatecznego oparcia. Nie należy jednak zamieniać tej deklaracji w przyzwolenie na ludzką nienawiść wobec osób uznanych za złoczyńców. Dawid mówi do Boga, który zna serce i sądzi sprawiedliwie; sam zaś prosi, by Bóg prowadził go właściwą drogą. Werset łączy więc dwie prawdy: Bóg nie jest obojętny wobec krzywdy, a człowiek potrzebuje Jego prowadzenia. Pewność sądu należy do Boga, natomiast modlący się uznaje, że także on potrzebuje drogi wyznaczonej przez Bożą sprawiedliwość.

W Księdze Psalmów 5:6 czytamy: „Nieprawi nie ostoją się przed Tobą. Nienawidzisz wszystkich złoczyńców”. Psalmista nie łagodzi tej prawdy. Mówi wprost, że zło nie ma u Boga miejsca. Dla wielu ludzi takie słowa brzmią twardo, bo wydają się sprzeczne z miłosierdziem. Sam psalm jednak nie zostawia tej sprzeczności bez kontekstu. Wcześniej, w Księdze Psalmów 5:5, czytamy, że Bóg nie jest Bogiem, któremu miła jest nieprawość, a sam autor wyznaje, że wejdzie do Jego domu dzięki obfitej łasce. Odrzucenie zła i łaska wobec człowieka należą więc do tego samego obrazu Boga. W codzienności ta prawda ma bardzo konkretny wymiar. Pracownik, który przymyka oko na fałszowanie raportów, nie może liczyć na to, że Bóg będzie wobec tego obojętny. Ten sam człowiek może jednak przyjść do Boga z przyznaniem winy, bo psalm pokazuje Boga, który nadstawia ucha na głos modlitwy. Ten werset nie zostawia wątpliwości, że sprawiedliwość i bliskość Boga pochodzą z tego samego źródła.

„Nieprawi nie ostoją się przed Tobą. Nienawidzisz wszystkich złoczyńców” — słowa te brzmią surowo, bo nie pozwalają oswoić zła ani uznać go za rzecz obojętną Bogu. W psalmie nie są jednak oderwanym wyrokiem. Wyrastają z modlitwy człowieka, który od rana przedstawia Bogu swoją prośbę i czeka, a chwilę później wyznaje, że wejdzie do Bożego domu dzięki obfitej łasce. Obraz nieprawego, który nie może ostać się przed Bogiem, przypomina, że Jego obecność nie daje schronienia kłamstwu, przemocy ani podstępowi. W sąsiednich wersetach zło przybiera konkretne postacie: fałszywe słowa, knujące serce, pochlebstwo. Psalmista nazywa je bez upiększeń. Zarazem nie przedstawia siebie jako człowieka, który ma prawo stanąć przed Bogiem z własnej zasługi. Wchodzi dzięki łasce i prosi, by Bóg prowadził go drogą sprawiedliwości. „Nienawidzisz” wyraża radykalną niezgodę Boga na zło i na tych, którzy je czynią; nie jest przyzwoleniem, by ludzie żywili nienawiść. Ten werset trzyma razem dwie prawdy: krzywda ma znaczenie przed Bogiem, a nadzieja grzeszącego nie opiera się na niewinności, lecz na Jego łasce.