Księga Psalmów 47:2 – znaczenie i zastosowanie

Serce psalmisty przepełniały wzniosłe i dobre myśli o Bogu, dlatego chciał pobudzić wszystkich wokół siebie do oddawania Mu chwały. Był przekonany, że Bóg zasługuje na wszelkie błogosławieństwo i uwielbienie, i martwiło go, jak opieszale i bez zaangażowania ludzie wypełniają ten obowiązek. W tych wersetach wzywa do oddawania czci, mówi, jak to robić, i wskazuje powody, dla których warto wielbić Boga.

Zwraca się do całego ludu, czyli do Izraelitów pozostających pod jego opieką i wpływem. W ten sposób prowadzi ich do oddawania chwały Bogu, bez względu na to, co robią inni. Te słowa mogą jednak obejmować także wszystkie narody ziemi i zapowiadać przyjęcie pogan do Kościoła, jak w Liście do Rzymian 15:11. Wezwanie dotyczy wszystkich, którzy znają dobroć Boga, aby przyłączyli się do Jego uwielbienia.

Lud zostaje wezwany do klaskania w dłonie na znak radości i pełnej aprobaty dla tego, co uczynił Bóg. Jest to również wyraz podziwu dla Jego dzieł oraz świętego oburzenia wobec tych, którzy sprzeciwiają się Jego chwale, jak czytamy w Księdze Hioba 27:23. Ludzie mają wykrzykiwać Bogu, nie po to, by mógł ich usłyszeć, bo Jego słuch nie jest przytępiony, lecz by inni mogli dostrzec, jak głęboko poruszają ich Jego dzieła. Nie należy pochopnie uznawać takich oznak żarliwego oddania za niestosowne lub nierozumne ani z nich szydzić. Jeśli płyną ze szczerego serca, Bóg przyjmuje siłę tych uczuć, nawet gdy słowa lub gesty są skromne.

Psalm podaje następnie powody, dla których należy wielbić Boga. Po pierwsze, Pan Najwyższy jest Bogiem o wielkim majestacie. Góruje nawet nad najwyższymi spośród stworzeń i wszyscy powinni odnosić się do Niego z czcią, zwłaszcza ze względu na Jego moc, świętość i sprawiedliwość. Te przymioty budzą uzasadnioną obawę u wszystkich, którzy Mu się sprzeciwiają. Bóg jest też jedynym Królem panującym nad całą ziemią, któremu przysługuje pełnia władzy. Stworzył wszystkie istoty, dlatego wszystkie są Mu poddane. Jest wielkim Królem, Królem nad wszystkimi królami.

Bóg otacza swój lud i jego sprawy szczególną troską. Daje mu zwycięstwo i powodzenie, poddając mu ludy i narody (Księga Psalmów 47:3). Uczynił to dla Izraela, gdy wprowadził go do Kanaanu i pozwolił mu tam pozostać. Czynił to nadal przez swojego sługę Dawida, który zwyciężał wszędzie, dokądkolwiek się zwrócił. Zapowiada to jednak królestwo Mesjasza, które obejmie całą ziemię i nie będzie ograniczone do narodu żydowskiego. Jezus Chrystus podporządkuje sobie pogan i przyprowadzi ich jak owce dla ich ocalenia, nie na rzeź. Podda sobie ich serca, sprawi, że w dniu Jego mocy dobrowolnie Mu się podporządkują, i podporządkuje sobie ich myśli. Tych, którzy zbłądzili, poprowadzi pod opiekę wielkiego Pasterza i Stróża dusz (Pierwszy List Piotra 2:25).

Bóg daje swojemu ludowi także odpoczynek i bezpieczne miejsce. Jak mówi następny werset, wybierze dla nas nasze dziedzictwo (Księga Psalmów 47:4). Dla Izraela wybrał Kanaan, ziemię przeznaczoną mu przez Pana, jego Boga (Księga Powtórzonego Prawa 32:8). Dzięki temu Izrael miał prawdziwe prawo do tej ziemi, a jej posiadanie było dla niego źródłem radości i zadowolenia. Miał powód, by się nią cieszyć, bo była działem wybranym przez nieskończoną mądrość. Gdy Bóg ustanowił tam swoje sanktuarium, stało się ono chwałą i zaszczytem Jakuba (Księga Amosa 6:8). Bóg wybrał dla Jakuba tak dobre dziedzictwo, ponieważ go umiłował (Księga Powtórzonego Prawa 7:8).

W znaczeniu duchowym pokazuje to szczęście świętych. Sam Bóg wybrał dla nich dziedzictwo, które jest dobrym działem. Ten, który zna duszę i wie, co przyniesie jej szczęście, wybrał je dobrze. Postanowił nawet, że sam będzie dziedzictwem swojego ludu (Księga Psalmów 16:5), i zachował dla niego w przyszłym świecie dziedzictwo, które nie przeminie, nie ulegnie zniszczeniu ani nie straci wartości (Pierwszy List Piotra 1:4). Będzie ono prawdziwą chwałą Jakuba, ponieważ Bóg przygotował tak wielkie szczęście dla tych, których miłuje — szczęście, którego żadne oko nie widziało.

Uczy to również wiary i poddania się Bogu, które cechują świętych. Każda dusza pełna łaski może powiedzieć: „Bóg wybierze dla mnie moje dziedzictwo. Niech On zdecyduje, co przypadnie mi w udziale, a ja to przyjmę”. Bóg wie lepiej ode mnie, co jest dla mnie dobre, dlatego nie będę upierać się przy swoim. Zaufam Jego wyborowi i pozwolę, by moja wola poddała się Jego woli.