Księga Psalmów 47:6 – znaczenie i zastosowanie

W tym miejscu mocno wzywa się nas, byśmy chwalili Boga i śpiewali Mu pieśni uwielbienia. Tak opornie przychodzi nam wypełniać ten obowiązek, że potrzebujemy kolejnych wezwań, wers po wersie, by pobudziły nas do działania. Dlatego psalmista mówi: „Śpiewajcie Bogu”, a zaraz potem powtarza: „Śpiewajcie, śpiewajcie naszemu Królowi” (Księga Psalmów 47:6). Pokazuje to, że chwalenie Boga jest konieczne i wspaniałe, a my powinniśmy czynić to często i z całego serca. Powtarzanie tych samych słów nie jest pustym gestem, jeśli za każdym razem wypowiadamy je ze świeżym zaangażowaniem.

Czy lud nie powinien chwalić swojego Boga? (Księga Daniela 5:4). Czy poddani nie powinni chwalić swojego króla? Bóg jest naszym Bogiem i Królem, dlatego mamy obowiązek Go chwalić. Powinniśmy śpiewać Mu z radością i bez wstydu. Psalm podaje jednak również ważną zasadę: „Śpiewajcie z rozwagą” (Księga Psalmów 47:7). Oznacza to, że mamy śpiewać świadomie, rozumiejąc, dlaczego chwalimy Boga i co znaczą słowa, które wypowiadamy. Powinniśmy też śpiewać tak, by inni mogli pojąć wielkość Boga i sami nauczyć się Go chwalić.

Jednym z powodów do uwielbienia jest to, że „Bóg wstąpił przy okrzykach radości” (Księga Psalmów 47:5). Może to nawiązywać do uroczystego i radosnego wniesienia Arki na Syjon. Dawid tańczył przed Arką, kapłani prawdopodobnie grali na trąbach, a lud głośno się radował. Ponieważ Arka była szczególnym znakiem obecności Boga pośród ludu, jej wniesienie na Jego rozkaz można było opisać jako wstąpienie Boga. Kiedy Bóg sprawia, że Jego kult wychodzi z ukrycia i staje się jawny oraz otaczany czcią, jest to wielkie miłosierdzie i dobry powód do dziękczynienia.

Słowa te wskazują również na wniebowstąpienie Pana Jezusa po zakończeniu Jego ziemskiego dzieła (Dzieje Apostolskie 1:9). Wtedy Bóg wstąpił przy okrzykach, jak Król i Zwycięzca, który pokonał potęgi i „wziął do niewoli jeńców” (Księga Psalmów 68:18). Wstąpił jako Pośrednik, czyli Ten, który staje między Bogiem a ludźmi, by ich pojednać. Arka z przebłagalnią była Jego zapowiedzią. Chrystus wszedł do samego nieba, tak jak Arka została wniesiona do miejsca świętego (List do Hebrajczyków 9:24). Nie czytamy o dźwięku trąby podczas Jego wniebowstąpienia, ale istoty niebiańskie, synowie Boży, wznosili okrzyki radości (Księga Hioba 38:7). Powróci tak samo, jak odszedł do nieba (Dzieje Apostolskie 1:11), i jesteśmy pewni, że przyjdzie ponownie przy okrzyku i dźwięku trąby.

Powinniśmy też chwalić Boga jako Tego, który króluje (Księga Psalmów 47:7-8). Jest naszym Królem, więc należy Mu się nasz kult, a zarazem jest Królem całej ziemi, dlatego wszędzie powinna wznosić się ku Niemu chwała. Można to rozumieć na dwa sposoby. Po pierwsze, chodzi o Boże rządy nad światem, czyli o Jego mądre kierowanie wszystkim. Jako Stwórca i Pan natury Bóg panuje nad narodami, nawet gdy Go nie znają ani się Nim nie przejmują. Zasiada na swoim świętym tronie w niebie i kieruje wszystkim zgodnie ze swoimi zamierzeniami, także sprawami narodów, które Go nie czczą.

Pokazuje to, jak wielka jest władza Boga, bo wszyscy ludzie podlegają Jego panowaniu, nawet ci, którzy służą innym bogom. Ukazuje też sprawiedliwość Jego rządów, bo Jego tron jest święty. Z tego tronu Bóg wydaje polecenia i wyroki, a w Jego działaniu nie ma niesprawiedliwości. Po drugie, słowa te wskazują na królestwo Mesjasza, obiecanego Chrystusa. Jezus Chrystus, który jest Bogiem, króluje na wieki i panuje nad narodami. Nie tylko kieruje światem, lecz także daje wzrastać swojej łasce wśród pogan i zdobywa serca wielu osób, które wcześniej żyły w niewierze (List do Efezjan 2:12-13). O tej tajemnicy mówi Paweł: poganie mieli stać się współdziedzicami (List do Efezjan 3:6). Chrystus zasiada na swoim świętym tronie w niebie, a całe Jego panowanie ukazuje świętość Boga i kształtuje świętość w życiu ludzi.

Powinniśmy chwalić Boga również dlatego, że oddają Mu cześć przywódcy narodów (Księga Psalmów 47:9). Może to odnosić się do zgromadzeń przywódców Izraela, naczelników i władców plemion, podczas uroczystych świąt albo w sprawach publicznych narodu. Zaszczytem dla Izraela było to, że jego lud należał do Boga Abrahama i został wybrany na mocy przymierza zawartego z Abrahamem. Bogu niech będą dzięki, bo to błogosławieństwo objęło także ziemie pogan (List do Galatów 3:14). Błogosławieństwem Izraela były również trwałe rządy, a jego przywódcy służyli krajowi za osłonę. Władza jest dla narodu jak tarcza, a wielkim miłosierdziem jest to, gdy rządzący należą do Pana i używają swojej władzy dla Jego czci.

W innym sensie przynosi to Bogu chwałę, ponieważ nawet „tarcze ziemi” należą do Niego. Władza publiczna, czyli rządy świeckie, została ustanowiona przez Boga, a On posługuje się nią, by realizować swoje zamierzenia w świecie. Kieruje sercami królów, dokądkolwiek zechce, tak jak kieruje strumieniami wody. Izrael znajdował się w dobrym położeniu, gdy jego przywódcy zbierali się dla wspólnego dobra. Kiedy wpływowi ludzie w narodzie porozumiewają się co do tego, co służy pokojowi, jest to bardzo obiecujący znak, który często przynosi wiele błogosławieństw.

Słowa te można też odczytać jako proroctwo o powołaniu pogan do Kościoła Chrystusa. W czasach Mesjasza królowie ziemi i ich ludy mieli przyłączyć się do Kościoła i wnieść do Nowego Jeruzalem swój honor oraz władzę. Mieli stać się ludem Boga Abrahama, któremu obiecano, że będzie ojcem wielu narodów. Wyrażenie „ochotnicy ludu” można rozumieć w podobny sposób: tak samo mówi się, że „Twój lud będzie ochoczy” (Księga Psalmów 110:3). Ci, którzy przychodzą do Chrystusa, nie są do tego zmuszani. Bóg sprawia, że chcą do Niego należeć. Kiedy tarcze ziemi, symbole królewskiej godności (Pierwsza Księga Królewska 14:27-28), zostają oddane Panu Jezusowi, jak klucze miasta przekazywane zwycięzcy lub władcy, a przywódcy wykorzystują swoją władzę, by wspierać wiarę, Chrystus otrzymuje wielką cześć.