Księga Psalmów 46:2 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista uczy nas własnym przykładem.

Zaczyna od wezwania, byśmy radowali się Bogiem, Jego więzią z nami i Jego obecnością pośród nas, zwłaszcza po kolejnych znakach Jego pomocy. „Bóg jest naszym schronieniem i siłą, najpewniejszą pomocą w utrapieniach” (Księga Psalmów 46:1). Przekonaliśmy się, że taki jest, obiecał, że taki będzie, i zawsze taki pozostanie. Gdy ktoś nas ściga, Bóg jest naszym schronieniem — miejscem, do którego możemy się udać i znaleźć bezpieczeństwo. Gdy jesteśmy pod presją, mamy wiele pracy albo musimy stawić czoła wrogom, Bóg jest naszą siłą. Podtrzymuje nas w ciężarach i uzdalnia do każdego zadania oraz do znoszenia trudności.

Gdy jesteśmy w utrapieniu, Bóg jest pomocą we wszystkim, czego potrzebujemy. Jest pomocą dostępną, sprawdzoną i niezawodną — już przekonaliśmy się, że możemy na Nim polegać. Jest blisko, nigdy daleko, i zawsze wie, co zrobić. Jest też pomocą odpowiednią w każdej potrzebie, bez względu na okoliczności. Nie moglibyśmy prosić o lepszego pomocnika i nigdy nie znajdziemy nikogo podobnego wśród stworzeń.

Psalm wzywa nas też, byśmy triumfowali nawet w obliczu największych niebezpieczeństw. Skoro Bóg jest naszą siłą i pomocą oraz w pełni potrafi się o nas zatroszczyć, „nie będziemy się bać”. Ci, którzy z czcią boją się Boga, nie muszą drżeć przed potęgą ziemi ani piekła. Jeśli Bóg jest po naszej stronie, któż naprawdę może nas skrzywdzić? Życie bez takiego lęku jest naszym obowiązkiem i przywilejem. Świadczy o czystym sumieniu, szczerym sercu i żywej wierze w Boga, Jego troskę oraz obietnice.

„Nie będziemy się bać, choćby ziemia się usunęła”. Nawet gdy wszystko, co wydaje się trwałe, zaczyna się chwiać, a zawodzą podpory, na których polegamy, nie musimy się lękać. Psalm wyobraża sobie nawet, że ziemia zostaje pochłonięta, jak wtedy, gdy rozstąpiła się pod Korachem; niektórzy sądzą, że jego synowie napisali ten psalm dla niego. Jeśli jednak trzymamy się blisko Boga i On jest po naszej stronie, nie mamy powodu do strachu.

Niebezpieczeństwo zostało tu opisane w bardzo mocnych słowach. Ziemia może się usunąć i runąć w morze. Góry, najtrwalsze części ziemi, mogą zapaść się w głębiny. Morze może huczeć i szaleć, a jego fale wstrząsać górami. Obraz ten wskazuje na królestwa i państwa pogrążone w zamęcie, wybuchające wojny i zmieniające się rządy. Mówi też o potężnych wrogach jednoczących się przeciwko Kościołowi i ludowi Bożemu, pragnących ich zguby i niemal doprowadzających do ich upadku. Mimo to nie musimy się bać, bo wszystkie te utrapienia ostatecznie dobrze się skończą dla Kościoła (Księga Psalmów 93:4).

Gdyby ziemia miała się usunąć, powinni się lękać ci, którzy zgromadzili cały swój skarb na ziemi i do niej przywiązali serce. Ci jednak, którzy zgromadzili skarb w niebie, nie muszą tracić równowagi. Oczekują największego szczęścia wtedy, gdy ziemia i wszystko, co na niej jest, spłonie. Niech niepokoją się ci, którzy ufają rzeczom niestałym. Ci, których Bóg prowadzi na skałę wyższą od nich, stoją na pewnym gruncie.

Psalm podaje też mocny powód tej ufności: Kościół jest dobrze strzeżony i drogi Bogu. Nie chodzi tu tylko o nasze osobiste obawy. Chodzi o miasto Boga, święte miejsce, w którym mieszka Najwyższy. Myśl o arce Boga, ośrodku Jego obecności pośród ludu, może napełnić nasze serca drżeniem. Gdy jednak rozważamy, co Bóg zapewnił Kościołowi dla jego bezpieczeństwa i pociechy, rozumiemy, dlaczego nasze serca mogą pozostać spokojne i wolne od lęku.

Nawet w najmroczniejszych czasach Kościół ma powód do radości: „Jest rzeka, której strumienie rozweselają miasto Boga” (Księga Psalmów 46:4). Być może chodzi o wody Siloe, które spokojnie przepływały obok Jerozolimy (Księga Izajasza 8:6–7). Choć były niewielkie, pomogły w obronie Jerozolimy za czasów Ezechiasza (Księga Izajasza 22:10–11). W wymiarze duchowym rzeka może oznaczać przymierze łaski, a jej strumienie — Boże obietnice. Może też oznaczać Ducha łaski (Ewangelia Jana 7:38–39), którego pociechy płyną niczym strumienie i rozweselają miasto Boga. Słowo Boże i ustanowiony przez Niego kult są również rzekami i strumieniami, które przynoszą radość Jego świętym w mroczne i pochmurne dni.

Dla swojego Kościoła sam Bóg jest jak miejsce szerokich rzek i strumieni (Księga Izajasza 33:21). Strumienie rozweselające miasto Boga nie są gwałtowne i rwące, lecz łagodne, jak wody Siloe. Ciche pociechy, których wierzący doświadczają dzięki delikatnym, ukrytym podszeptom, bez publicznego rozgłosu, wystarczą, by przeważyć nad głośnymi groźbami wrogiego świata.

Kościół jest też niezachwiany. Choć niebo i ziemia się trzęsą, „Bóg jest pośród niej, nie zachwieje się” (Księga Psalmów 46:5). Bóg obiecał Kościołowi swoją szczególną obecność i okazał mu głęboką troskę. Związał z nim swój honor, rozbił namiot pośród jego ludu i wziął odpowiedzialność za jego ochronę. Dlatego Kościół się nie zachwieje. Nie zostanie zniszczony, nawet jeśli ziemia zadrży. Przetrwa świat i będzie się radować szczęściem, gdy świat legnie w ruinie. Jest zbudowany na skale i bramy piekielne go nie przemogą.

Kościołem nie wstrząśnie też wielki lęk o to, co przyniesie przyszłość. Jeśli Bóg jest po naszej stronie i jest z nami, nie musimy tracić równowagi wobec najpotężniejszych ataków.

Kościół zostanie także wybawiony, nawet jeśli zagrożenie jest bardzo wielkie. „Bóg jej pomoże”. Kto zatem może mu zaszkodzić? Bóg pomoże mu w utrapieniach, by nie zatonął. Co więcej, im większy będzie ucisk, tym bardziej będzie wzrastać. Wyprowadzi go również z utrapienia i uczyni to o poranku, czyli szybko i we właściwym czasie — gdy sytuacja będzie wydawać się najbardziej rozpaczliwa, a ulga okaże się szczególnie cenna. Można odnieść to także do każdego wierzącego. Jeśli Bóg jest w naszych sercach i pośród nas, a Jego słowo obficie w nas mieszka, będziemy umocnieni i otrzymamy pomoc. Ufajmy więc i nie lękajmy się. Wszystko jest dobrze i dobrze się skończy.