Księga Psalmów 45:7 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu królewskiego oblubieńca, który napełnia swój tron sprawiedliwością i otacza swój dwór splendorem.

Napełnia swój tron sprawiedliwością. Bóg Ojciec zwraca się tu do Syna: „Twój tron, o Boże, trwa na wieki wieków”. Słowa te przytoczono w Liście do Hebrajczyków, by wykazać, że Syn jest prawdziwie Bogiem i ma imię przewyższające imiona aniołów (List do Hebrajczyków 1:8–9). Pośrednik, który łączy Boga z ludźmi, musi być Bogiem. W przeciwnym razie nie mógłby dokonać tego dzieła ani otrzymać tej korony.

Jego panowanie jest wieczne — trwa „na wieki wieków”. Będzie trwać na ziemi przez wszystkie epoki, mimo każdego ataku bram piekła. Jego błogosławione skutki przetrwają tak długo jak dni niebios i rozciągną się na całą wieczność. Nawet gdy królestwo zostanie przekazane Bogu Ojcu (1 List do Koryntian 15:24), tron Odkupiciela nadal będzie trwał. Być może chwała Odkupiciela i szczęście odkupionych będą wtedy wciąż wzrastać bez końca, bo Jego panowanie i pokój nie będą miały końca (Księga Izajasza 9:7).

Jego panowanie jest także doskonale sprawiedliwe. „Berło Twojego królestwa” oznacza, że rządzi On w sposób całkowicie słuszny, zgodny z odwieczną mądrością i wolą Boga. Chrystus nigdy nie krzywdzi żadnego ze swoich poddanych. Przeciwnie, przynosi ulgę tym, których spotyka krzywda. Miłuje sprawiedliwość, a nienawidzi nieprawości (Księga Psalmów 45:7). Sam miłuje to, co słuszne, i nienawidzi zła. Pokazał to wyraźnie swoim świętym życiem, zbawczą śmiercią i całym zamysłem swojej Ewangelii. Przez swój przykład, zadośćuczynienie i przykazania wprowadził wieczną sprawiedliwość. Nigdy nienawiść Boga do grzechu nie objawiła się wyraźniej niż w cierpieniach Chrystusa.

Bóg umacnia i wywyższa także Jego panowanie. „Dlatego Bóg, Twój Bóg, namaścił Cię olejem radości”. Jako Pośrednik Chrystus nazywa Boga swoim Bogiem, ponieważ Bóg Go posłał i ustanowił Głową tych, którzy są z Nim związani przymierzem. To namaszczenie oznacza przede wszystkim, że Bóg dał Mu swojego Ducha, by przygotować Go do misji (Księga Izajasza 61:1). „Duch Pana Boga nade mną, bo Pan mnie namaścił”. Bóg wyposażył Go do dzieła, do którego Go powołał (Księga Izajasza 11:2). Duch jest nazywany olejem radości ze względu na radość, z jaką Chrystus wykonywał swoje dzieło. Został namaszczony Duchem obficiej niż wszyscy inni namaszczeni, zarówno kapłani, jak i królowie.

Namaszczenie oznacza również, że w nagrodę za to, czego dokonał i co wycierpiał, by szerzyć sprawiedliwość i zniszczyć grzech, Bóg obdarzył Go godnością i radością wywyższonego stanu. Ponieważ się uniżył, Bóg wielce Go wywyższył (List do Filipian 2:8–9). To namaszczenie wskazuje na moc i chwałę, które teraz posiada. Został obdarzony pełną godnością i władzą Mesjasza. Wskazuje ono także na radość, która Go czekała: oglądanie oblicza Ojca (Dzieje Apostolskie 2:28) oraz powodzenie Jego dzieła, którego owoc zobaczy i którym się nasyci (Księga Izajasza 53:11), jak mówi List do Hebrajczyków 12:2. Jest namaszczony obficiej niż wszyscy, którzy są Jego braćmi i uczestniczą w namaszczeniu — oni tylko w pewnej mierze, On zaś bez ograniczeń. Apostoł wykorzystuje tę prawdę, by wykazać wyższość Chrystusa nad aniołami (List do Hebrajczyków 1:4, 1:9). Zbawienie grzeszników jest radością aniołów (Ewangelia Łukasza 15:10), ale dla Syna jest jeszcze większą radością.

Chrystus otacza swój dwór pięknem i dostojeństwem. Jego królewskie szaty zwracają uwagę nie tyle przepychem, ile przyjemną wonią. Pachną mirrą, aloesem i kasją (Księga Psalmów 45:8). Są to składniki świętego oleju do namaszczenia, którego Bóg nie pozwolił odtwarzać do zwykłego użytku (Księga Wyjścia 30:23–24). Olej ten wskazywał na namaszczenie Duchem, które otrzymał Chrystus, wielki arcykapłan reprezentujący nas przed Bogiem. Słodka woń tych wonnych olejków, czyli Jego łask i pociech, przyciąga do Niego ludzi (Pieśń nad Pieśniami 1:3–4) i sprawia, że jest cenny dla wierzących (1 List Piotra 2:7).

Jego królewskie pałace nazwano pałacami z kości słoniowej — w tamtych czasach uchodziły za szczyt przepychu. Achab zbudował dom z kości słoniowej (1 Księga Królewska 22:39). Niebiańskie pałace światłości to miejsca, z których pochodzi każda radość Chrystusa i Jego ludu i gdzie radości te osiągną pełnię na zawsze. Chrystus raduje się nimi wraz ze wszystkimi, którzy do Niego należą, bo wejdą do radości swojego Pana.

Piękno Jego dworu jaśnieje pełnym blaskiem. W królewskim otoczeniu wiele zewnętrznego splendoru tworzą damy dworu — taki obraz widzimy tutaj (Księga Psalmów 45:9). Po pierwsze, poszczególnych wierzących porównano do dam dworu, bogato ubranych na cześć króla. „Wśród dostojnych dam są córki królewskie”. Uważa się, że ich postawa i ozdoby przewyższają wszystko inne, bo wywodzą się z królewskiego rodu. Wszyscy prawdziwie wierzący narodzili się z góry. Są dziećmi Króla królów. Codziennie stają przed tronem Pana Jezusa z modlitwami i uwielbieniem — i właśnie to jest ich prawdziwym zaszczytem, który On chętnie uznaje za własny. Nazwanie córek królewskich Jego dostojnymi damami czy damami dworu sugeruje, że tamci królowie są Mu poddani i od Niego zależni, a służbę ich córek uważają za zaszczyt.

Po drugie, cały Kościół, złożony z tych wierzących, porównano do królowej — oblubienicy, z którą Chrystus związał się na mocy wiecznego przymierza. Stoi po Jego prawicy, blisko Niego i otoczona Jego czcią, odziana w najwspanialsze szaty, w złoto z Ofiru, w szaty tkane złotą nicią i inne złote ozdoby. To oblubienica, żona Baranka. Jej cnoty, będące jej prawdziwą ozdobą, porównano do czystego, białego bisioru ze względu na ich czystość (Księga Objawienia 19:8) oraz do złota z Ofiru ze względu na ich wielką wartość. Tak jak odkupienie zawdzięczamy drogocennej krwi Syna Bożego, tak naszego piękna i ozdoby nie zawdzięczamy niczemu, co podlega zniszczeniu.