Księga Psalmów 45:11 – znaczenie i zastosowanie

Ta końcowa część psalmu zwraca się do królewskiej oblubienicy stojącej po prawicy króla. Bóg, który powiedział do Syna: „Twój tron trwa na wieki”, teraz przemawia do Kościoła. Nazywa go swoją córką, ponieważ przez małżeństwo jest zjednoczony z Synem.

Najpierw mówi jej, czego się od niej oczekuje. Dotyczy to każdego, kto wchodzi w relację z Panem Jezusem. „Słuchaj uważnie, zastanów się i nakłoń ucha”. Oznacza to, że ma przyjąć warunki tego małżeństwa i podporządkować im swoją wolę. Właśnie tak ludzie korzystają ze Słowa Bożego: słuchają, rozważają, a potem poddają się temu, co mówi Bóg.

Czego się od niej wymaga? Ma odwrócić się od wszystkich innych więzi. Zasada tego małżeństwa jest jasna: „Zapomnij o swoim ludzie i o domu swojego ojca”. Nie powinna tęsknić za nimi ani pragnąć powrotu. Ma odrzucić każde wspomnienie, które mogłoby ją zawrócić, nawet te związane z czymś, co kiedyś było jej bardzo drogie — jak żona Lota, która obejrzała się na Sodomę.

Gdy Abraham usłuchał Bożego wezwania i opuścił swoją ojczyznę, nie trzymał się kurczowo pozostawionej ziemi. Pokazuje to, jak ważne było, by ludzie nawracający się do Chrystusa z judaizmu lub pogaństwa całkowicie porzucili dawne drogi. Nie mieli wnosić do wiary chrześcijańskiej żydowskich rytuałów ani pogańskiego kultu bożków, bo w ten sposób stworzyliby mieszaną, niezdrową religię, taką jak religia Samarytan. Pokazuje to również, że wszyscy, którzy oddają się Jezusowi Chrystusowi, powinni kochać ojca i matkę oraz wszystko inne na tym świecie mniej niż Chrystusa i Jego cześć, a swój udział w Nim cenić bardziej niż te ziemskie więzi (Ewangelia Łukasza 14:26).

Oblubienica otrzymuje też mocną zachętę, by całkowicie zerwać z dawnymi więziami: „Wtedy król zapragnie twojego piękna”. To sugeruje, że łączenie dawnych żydowskich lub pogańskich zwyczajów z nową wiarą oszpeciłoby ją i mogłoby osłabić przywiązanie króla. Jeśli jednak w pełni podporządkuje się jego woli, będzie się nią zachwycał. Piękno świętości, widoczne w Kościele i w poszczególnych wierzących, jest bardzo cenne w oczach Chrystusa. Gdy je dostrzega, mówi: „To jest miejsce mojego odpoczynku na zawsze; tu będę mieszkał, bo go zapragnąłem”. Z upodobaniem przechadza się pośród złotych świeczników (Apokalipsa Jana 2:1).

Oblubienica ma także oddawać mu cześć, kochać go, być mu posłuszna i kłaniać się przed nim: „On jest twoim Panem, oddaj mu pokłon”. Kościół ma poddawać się Chrystusowi tak, jak żona poddaje się mężowi (List do Efezjan 5:24). Ma nazywać go Panem, jak Sara nazywała Abrahama, i być mu posłuszny (1 List Piotra 3:6). Chodzi o coś więcej niż uznanie jego władzy — także o oddawanie mu boskiej czci. Mamy czcić go jako Boga i Pana, bo wolą Boga jest, by wszyscy oddawali Synowi taką samą cześć jak Ojcu. Gdy wyznajemy, że Chrystus jest Panem, i oddajemy mu chwałę, przynosi to chwałę Bogu Ojcu (List do Filipian 2:11).

Dalej psalm mówi o zaszczytach przygotowanych dla oblubienicy. Będzie otaczana wielkim szacunkiem i otrzyma bogate dary. „Córka Tyru”, tego zamożnego i wspaniałego miasta, przyjdzie z podarunkiem. Sąsiednie rodziny królewskie wyślą swoich przedstawicieli, by zabiegali o jej względy i życzliwość. Nawet bogaci spośród ludu, którzy mogliby sądzić, że majątek uwalnia ich od zależności od dworu, będą prosić ją o przychylność ze względu na tego, z którym jest zjednoczona. W ten sposób będą mieli nadzieję zyskać jego przyjaźń. Żydzi, nawet ci dumni i zamożni, pewnego dnia przyjdą pokłonić się u stóp Kościoła w okresie filadelfijskim i poznają, że Chrystus go umiłował (Apokalipsa Jana 3:9). Gdy poganie się nawracają i przyłączają do Kościoła, również przychodzą z darem (2 List do Koryntian 8:5; List do Rzymian 15:16). Naprawdę przynoszą dar, gdy oddają siebie i wszystko, co mają, na cześć Chrystusa i służbę jego królestwu.

Oblubienica będzie też postrzegana przez wszystkich jako wspaniała i godna czci. Przede wszystkim będzie tak ze względu na jej wewnętrzne przymioty — dary i łaski umysłu, które wszyscy będą podziwiać. „Córka królewska cała jaśnieje w swoim wnętrzu”. Prawdziwa chwała Kościoła jest duchowa i właśnie dlatego jest prawdziwą chwałą. To chwała duszy, a dusza jest prawdziwą osobą. Jest to chwała w oczach Boga, zapowiadająca chwałę wieczną. Chwały świętych nie można dostrzec naturalnym wzrokiem. Tak jak ich życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu, tak ukryta jest ich chwała. Człowiek kierujący się jedynie naturalnym poznaniem nie potrafi jej pojąć, bo poznaje się ją duchowo. Ci jednak, którzy ją dostrzegają, bardzo ją cenią. To właśnie tej prawdziwej chwały powinniśmy szukać, a nie takiej, która jest jedynie zewnętrznym pokazem. Chodzi o piękno ukrytego człowieka serca, piękno, które nie przemija (1 List Piotra 3:4), i o pochwałę pochodzącą od Boga, a nie od ludzi (List do Rzymian 2:29).

Jej szaty również są bogate. Choć prawdziwa chwała oblubienicy jest wewnętrzna i to ona nadaje jej prawdziwą wartość, jej szata jest także przetykana złotem. Zewnętrzne postępowanie chrześcijan, sposób, w jaki ukazują się światu, powinno odznaczać się dobrymi uczynkami. Nie powinny one być krzykliwe ani próżne, jak makijaż i ozdoby, lecz solidne i naprawdę dobre, jak złoto. Powinny być też starannie wykonane, jak złota tkanina, z namysłem i troską.

Jej zaślubiny będą obchodzone uroczyście i radośnie. „Zostanie przyprowadzona do króla” — tak jak Pan Bóg przyprowadził kobietę do mężczyzny (Księga Rodzaju 2:22). Było to zapowiedzią duchowego małżeństwa Chrystusa i Kościoła. Nikt nie przychodzi do Chrystusa, jeśli nie przyprowadzi go Ojciec, a Ojciec obiecał, że to uczyni. W ten sposób do króla zostają przyprowadzeni tylko ci, którzy wchodzą do jego pałacu (Księga Psalmów 45:14; Księga Psalmów 45:15). Wskazuje to na dwa różne momenty, w których oblubienica zostaje przyprowadzona do Chrystusa.

Po raz pierwszy dzieje się to, gdy ludzie nawracają się do Chrystusa. Wtedy zostają z nim zjednoczeni w osobistej, świętej więzi, jak czyste dziewice zaręczone z jednym mężem (2 List do Koryntian 11:2; List do Rzymian 7:4). Po raz drugi dzieje się to, gdy dopełni się mistyczne Ciało Chrystusa, a wszyscy święci zostaną uwielbieni u kresu czasów. Wtedy oblubienica, żona Baranka, będzie w pełni gotowa: wszyscy, których obejmuje wybranie i łaska Boga, zostaną zgromadzeni i przyprowadzeni do domu. Wszyscy zostaną wtedy zgromadzeni wokół Chrystusa (2 List do Tesaloniczan 2:1). Wówczas odbędzie się wesele Baranka (Apokalipsa Jana 19:7; Apokalipsa Jana 21:2), a dziewice wyjdą na spotkanie oblubieńca (Ewangelia Mateusza 25:1). Potem wejdą do królewskich pałaców, niebiańskich domów, by na zawsze być z Panem.

W obu tych scenach zaślubin z uznaniem wspomina się o jej szacie weselnej — haftowanej sukni, która symbolizuje sprawiedliwość Chrystusa i łaski Ducha. Jedno i drugie zostało kunsztownie przygotowane dzięki Bożej mądrości.

Towarzyszkami oblubienicy są dziewice, które idą z nią — mądre dziewice, mające oliwę nie tylko w lampach, lecz także w naczyniach. Są to ludzie, którzy przyłączają się do Kościoła, trwają przy nim i idą za nim. Wejdą na wesele.

Wesele będzie pełne radości i wesela. Gdy syn marnotrawny wraca do ojca, słusznie jest świętować i radować się (Ewangelia Łukasza 15:32). Gdy nadejdzie wesele Baranka, powinniśmy się cieszyć i radować (Apokalipsa Jana 19:7), bo dzień jego zaślubin jest dniem radości jego serca (Pieśń nad Pieśniami 3:11).

Potomstwo z tego małżeństwa będzie liczne i otoczone czcią: „Zamiast twoich ojców będą twoi synowie” (Księga Psalmów 45:16). To przejście od starego przymierza, które się starzało i było bliskie zniknięcia (List do Hebrajczyków 8:13), do Kościoła nowego przymierza, obejmującego także pogan, czyli narody nieżydowskie, wszczepione w to samo drzewo oliwne i korzystające z jego korzenia i życiodajnych soków (List do Rzymian 11:17). W ten sposób dzieci opuszczonej kobiety staną się liczniejsze i bardziej szanowane niż dzieci zamężnej (Księga Izajasza 54:1).

Ta obietnica dana Chrystusowi znaczy to samo, co słowa z Księgi Izajasza 53:10: „Ujrzy swoje potomstwo”. Dzieci te zostaną ustanowione książętami na całej ziemi. Ludzie ze wszystkich narodów poddadzą się władzy Chrystusa i zostaną uczynieni książętami, a dla naszego Boga — królami i kapłanami (Apokalipsa Jana 1:6). Możliwe też, że chodzi o to, iż będzie znacznie więcej chrześcijańskich królów niż królów żydowskich, których panowanie obejmowało tylko Kanaan, podczas gdy ci będą panować na całej ziemi. Będą oni dla Kościoła jak ojcowie i matki karmiący, a Kościół będzie czerpał siłę z królów. To książęta ustanowieni przez Chrystusa, bo dzięki niemu królowie sprawują władzę, a książęta ustanawiają sprawiedliwe prawa.

Sława tego małżeństwa będzie trwać tak długo jak chwała królewskiego oblubieńca. „Sprawię, że Twoje imię będzie pamiętane” (Księga Psalmów 45:17). Jego Ojciec dał Mu imię ponad wszelkie imię i obiecuje tutaj, że będzie ono żywe dzięki kolejnym pokoleniom duchownych i chrześcijan. Będą oni strzec Jego imienia, dlatego przetrwa ono na wieki (Księga Psalmów 72:17) i będzie pamiętane przez wszystkie pokolenia. Ciągłość wspólnoty chrześcijańskiej nie zostanie przerwana. Dlatego, ponieważ będą pamiętać o Tobie przez wszystkie pokolenia, będą Cię wysławiać na wieki.

Ci, którzy na ziemi pomagają strzec czci należnej Chrystusowi, pewnego dnia ujrzą Jego chwałę w niebie, wezmą w niej udział i będą wysławiać Go na wieki. W ufnej nadziei na trwałe szczęście w przyszłym świecie zachowujmy Chrystusa w pamięci także w naszym pokoleniu, bo tylko przez Niego możemy tam dotrzeć. A ufając, że królestwo Odkupiciela będzie trwało na świecie, przekazujmy pamięć o Nim kolejnym pokoleniom, aby Jego imię trwało na wieki, tak jak dni niebios.