Księga Psalmów 44:18 – znaczenie i zastosowanie

Lud Boży cierpiał dotkliwie i był uciskany, dlatego zwrócił się do Boga. Do kogo innego mógł się udać?

Przypominają Bogu o swojej prawości, bo tylko On może osądzić ją bezbłędnie i wynagrodzić. Przywołują Go na świadka dwóch rzeczy. Po pierwsze, choć spadły na nich nieszczęścia, nadal trwali przy Bogu i wypełniali swoje obowiązki (Księga Psalmów 44:17). „To wszystko na nas przyszło i nic gorszego nie mogło nas spotkać, a jednak o Tobie nie zapomnieliśmy i nie odwróciliśmy się od oddawania Ci czci. Wiemy, że nieraz postępowaliśmy nierozsądnie, ale nie sprzeniewierzyliśmy się Twojemu przymierzu: nie odrzuciliśmy Ciebie ani nie zwróciliśmy się ku innym bogom. Choć zwyciężyli nad nami czciciele bożków, nie zaczęliśmy lepiej myśleć o ich bożkach ani o oddawaniu im czci. Choć wydawało się, że nas opuściłeś i odsunąłeś się od nas, my nie opuściliśmy Ciebie”.

Ich cierpienie trwało długo i było dotkliwe. „Zostaliśmy straszliwie zmiażdżeni w krainie smoków, wśród ludzi tak dzikich, okrutnych i bezlitosnych jak smoki. Spowił nas cień śmierci: byliśmy głęboko przygnębieni i czuliśmy się bliscy śmierci. Ogarnęła nas ciemność, jakbyśmy zostali pogrzebani żywcem. Tak nas złamałeś i tak nas okryłeś ciemnością (Księga Psalmów 44:19), a jednak nie żywiliśmy wobec Ciebie urazy ani nie zamierzaliśmy porzucić Twojej służby. Choć nas zabiłeś, nadal Ci ufaliśmy. Nasze serce się od Ciebie nie odwróciło, skrycie nie odsunęliśmy od Ciebie naszych uczuć, a nasze kroki, zarówno w oddawaniu Ci czci, jak i w codziennym życiu, nie zeszły z Twojej drogi, którą nam wyznaczyłeś” (Księga Psalmów 44:18).

Gdy serce się odwraca, stopy wkrótce podążają za nim. To niewiara w sercu prowadzi ludzi z dala od Boga. Łatwiej znosić utrapienia, nawet najcięższe, jeśli nadal zachowujemy w nich prawość. Jeśli trudności nie odciągają nas od obowiązków wobec Boga, nie powinny też odbierać nam pociechy, którą znajdujemy w Bogu. On nas nie opuści, jeśli my Go nie opuścimy.

Na dowód swojej prawości przywołują wiedzę Boga. Dla ludzi szczerych jest ona pociechą, a dla obłudników — postrachem (Księga Psalmów 44:20 i Księga Psalmów 44:21). „Jeśli zapomnieliśmy o imieniu naszego Boga, udając, że On zapomniał o nas, albo w naszym ucisku zwróciliśmy się do obcego boga, sądząc, że bardziej nam pomoże, czy Bóg tego nie odkryje? Czy nie wie o tym dokładniej i jaśniej niż my o tym, co starannie zbadaliśmy? Czy nas nie osądzi i nie pociągnie do odpowiedzialności?”. Zapomnienie o Bogu było grzechem serca, a zwrócenie się ku fałszywemu bogu często pozostawało ukryte (Księga Ezechiela 8:12). Bóg zna grzechy serca i te popełniane w ukryciu, i pociągnie za nie do odpowiedzialności. Zna tajemnice serca, dlatego bezbłędnie osądza słowa i czyny.

Po drugie, mówią, że cierpią, ponieważ trwali przy Bogu i wypełniali swoje obowiązki (Księga Psalmów 44:22). „Zabijają nas przez cały dzień z Twojego powodu: należymy do Ciebie, nosimy Twoje imię, wzywamy Twojego imienia i nie chcemy oddawać czci innym bogom”. Duch proroctwa wskazywał na tych, którzy mieli ponieść śmierć za świadectwo o Chrystusie. Do nich właśnie odnosi się ten werset w Liście do Rzymian 8:36. Tak wielu ludzi zabijano i robiono to w tak okrutny, przeciągający się sposób, że zdawało się, iż śmierć trwa przez cały dzień. Stało się to tak powszechne, że ktoś, kto zostawał chrześcijaninem, mogła się spodziewać, że będzie jak owca przeznaczona na rzeź.

Następnie modlą się w obliczu obecnego ucisku i proszą, by Bóg we właściwym czasie przyniósł wybawienie. Ich prośba jest nagląca: „Obudź się, powstań” (Księga Psalmów 44:23). „Powstań, aby nam pomóc, i nas odkup” (Księga Psalmów 44:26). „Przyjdź nam szybko i potężnie z pomocą” (Księga Psalmów 80:2). „Okaż swoją moc i przyjdź nas wybawić”. Wcześniej skarżyli się, że Bóg ich sprzedał (Księga Psalmów 44:12), a teraz proszą, by ich odkupił, bo nie mogą odwołać się od Boga do nikogo innego. Mogą odwołać się tylko do Niego. Jeśli On nas sprzeda, nikt inny nie może nas wykupić. Ta sama ręka, która rani, musi uleczyć, a ta, która uderza, musi opatrzyć rany (Księga Ozeasza 6:1). Wcześniej skarżyli się: „Odrzuciłeś nas” (Księga Psalmów 44:9), a teraz proszą: „Nie odrzucaj nas na zawsze. Nie dopuść, byśmy zostali przez Ciebie całkowicie opuszczeni” (Księga Psalmów 44:23).

Ich słowa zawierają też przejmujące pytania: „Dlaczego śpisz?” (Księga Psalmów 44:23). Ten, który strzeże Izraela, nie drzemie ani nie śpi, ale kiedy nie przychodzi szybko z pomocą swojemu ludowi, ludzie są kuszeni, by myśleć, że śpi. To obrazowe określenie, podobnie jak w Księdze Psalmów 78:65, gdzie Pan budzi się jak ktoś, kto zapadł w sen. Pasuje ono także do Chrystusa w sensie dosłownym: w Ewangelii Mateusza 8:24 czytamy, że spał w łodzi podczas burzy, a uczniowie obudzili Go, prosząc o ratunek. „Dlaczego zakrywasz swoje oblicze, tak że nie widzimy Twojej przychylności? A może nie widzisz nas i naszych utrapień? Wydaje się, że zapominasz o naszym cierpieniu i ucisku, bo nadal trwają, a my nie widzimy drogi ucieczki”.

Ich błagania są też właściwe. Nie powołują się na własne zasługi ani sprawiedliwość, choć ich sumienie poświadczało ich prawość. Modlą się jak ubodzy grzesznicy. Po pierwsze, odwołują się do swojej nędzy, która czyniła ich odpowiednimi odbiorcami Bożego współczucia (Księga Psalmów 44:25). „Nasza dusza przywarła do prochu pod ciężarem żalu i lęku. Staliśmy się jak pełzające stworzenia, najbardziej wzgardzone ze wszystkich. Nasz brzuch przywiera do ziemi. Nie potrafimy ani podnieść się na duchu, ani wydostać się z naszego żałosnego położenia. Jesteśmy wystawieni na to, by każdy szyderczy wróg deptał po nas”.

Następnie odwołują się do Bożego miłosierdzia: „Odkup nas ze względu na Twoje miłosierdzie”. Pokładają ufność w dobroci Jego natury, która jest chwałą Jego imienia (Księga Wyjścia 34:6), oraz w niezawodnych łaskach Dawida, danych w przymierzu wszystkim jego duchowym potomkom.