Księga Psalmów 43:4 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Psalmów 43:2 psalmista pyta, dlaczego chodzi smutny i gnębiony przez wroga, a w 43:5 zwraca się do własnej duszy, która w nim jęczy. Dopiero na tym tle pojawia się 43:4, w którym autor mówi o przystąpieniu do ołtarza Bożego i o Bogu, który jest jego radością. Radość nie jest tu odpowiedzią na wszystko, co ciąży. Jest raczej miejscem, do którego psalmista zmierza mimo tego, co go przytłacza. Szczególnie porusza mnie sformułowanie „do Boga, który jest moją radością”. Nie mówi ono o radości z tego, co Bóg daje, ani o tym, że sytuacja już się ułożyła. Radość zostaje nazwana wprost jako sam Bóg. Ten wers nie obiecuje, że smutek ustąpi przed przyjściem przed oblicze Boga. Pokazuje natomiast, że w Jego obecności można mówić o radości jeszcze przed jej pełnym odczuciem. Harfa i głośna chwała nadają tej radości ciało i dźwięk. Wyraża się ona w śpiewie, a nie tylko w cichym przekonaniu. W tym samym Psalmie żal zostaje wypowiedziany i nie zostaje ukryty ani wyciszony. Właśnie tam, gdzie obok siebie stoją skarga i wdzięczność, ta pieśń ma swoją siłę.

Ten werset nie opisuje chwili, w której trud już minął. Wcześniej psalmista prosi Boga o obronę, mówi o smutku i błaga o światło oraz wierność, które poprowadzą go ku świętej górze i przybytkom. Dopiero potem wyznaje: „I przystąpię do ołtarza Bożego, do Boga, który jest moją radością”. To zapowiedź powrotu do miejsca kultu, a nie stwierdzenie, że udręka została już usunięta. Kluczowe rozróżnienie dotyczy radości: nie jest ona tu zaprzeczeniem smutku, lecz zakorzenia się w samym Bogu. Psalmista nie mówi, że okoliczności są dobre. Nazywa Boga swoją radością, choć chwilę wcześniej opisywał przygnębienie i poczucie odrzucenia. W końcowym wersecie rozdziału znów zwraca się do własnej duszy, która jest zgnębiona, i podtrzymuje nadzieję na przyszłe wysławianie Boga. Harfa nadaje tej nadziei konkretny kształt: pochwała ma wybrzmieć w śpiewie, przy instrumencie, w związku z ołtarzem. W Księdze Psalmów 43:4 uwielbienie nie jest łatwą odpowiedzią na ból. Jest skierowaniem ku Bogu, do którego psalmista pragnie wrócić i którego nazywa swoim Bogiem.

Psalmista najpierw prosi o światło i wierność, które mają go prowadzić na świętą górę i do Bożych przybytków (Księga Psalmów 43:3). Dopiero potem pada zdanie: „I przystąpię do ołtarza Bożego, do Boga, który jest moją radością”. Wcześniej w tym psalmie słychać skargę na smutek i ucisk wroga. Tekst nie opisuje jeszcze końca tego ucisku, a mimo to człowiek już zapowiada uwielbienie. Warto zauważyć, że radością jest tu sam Bóg, a nie dopiero skutek wybawienia. Harfa, która towarzyszy chwale, pokazuje, że wdzięczność ma mieć konkretny kształt, z dźwiękiem i śpiewem, a nie tylko wewnętrzne postanowienie. Wołanie „Boże, mój Boże!” zamyka wers osobistą więzią. Psalmista mówi o Bogu jak o swoim, i to właśnie ta bliskość staje się źródłem wdzięczności. W kolejnym wersecie dusza, która była zgnębiona, zostaje wezwana do ufności. Radość w tym fragmencie nie znosi smutku od razu, lecz wskazuje, na czym smutek może się oprzeć.

Po prośbie o sprawiedliwość i prowadzenie pojawia się obraz powrotu do ołtarza. Psalmista mówi o nim jak o nadziei skierowanej ku Bogu, choć otaczający go ucisk nie znika z kadru. W Księdze Psalmów 43:4 radość nie jest zaprzeczeniem smutku, który wybrzmiewa w sąsiednich wersetach. Jest wyznaniem, że Bóg pozostaje źródłem radości nawet wtedy, gdy droga do Niego wiedzie przez niepewność. Ołtarz oznacza tu miejsce spotkania i uwielbienia. Harfa nadaje tej nadziei głos: pochwała Boga nie pozostaje tylko myślą, ale staje się pieśnią. Psalmista zwraca się do Boga osobiście: „Boże, mój Boże!”. W tym powtórzeniu pobrzmiewa bliskość, która trwa także pośród skargi. Werset nie obiecuje, że każda trudność szybko się skończy ani że radość zawsze będzie odczuwana. Pokazuje raczej kierunek serca: ku Bogu, który jest nazwany jego radością. Obraz ołtarza nie unieważnia bólu; daje mu miejsce w modlitwie, która wciąż oczekuje spotkania. Nadzieja brzmi tu jak pieśń jeszcze przed pełnym ustaniem skargi.