Księga Psalmów 42:11 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Psalmów 42:11 słowa potrafią dotknąć całego ciała. Psalmista mówi, że kości w nim się kruszą, gdy przeciwnicy go znieważają. To obraz bardzo konkretnego upokorzenia, a nie ogólnego smutku. Wrogowie powtarzają przez cały dzień jedno pytanie: „Gdzie jest twój Bóg?”. Jest ono krótkie, ale zostaje w ciele i w pamięci na długie godziny, bo dotyka tego, co najbliższe. Psalmista w tym wersie nie odpowiada wrogom i nie próbuje się obronić. Pozwala, by ból został nazwany tak, jak jest. Zranienie nie dotyczy tylko krytyki. Dotyczy tego, że jego wiara staje się przedmiotem drwin, a on czuje, jak ktoś każe mu się z Bogiem rozstać. Ten obraz nie opisuje wstydliwej słabości. Opisuje człowieka, który nosi w sobie Boga i cierpi, gdy ktoś podważa Jego bliskość. Psalm nie kończy się jednak na tym pytaniu. W Księdze Psalmów 42:12 pojawia się rozmowa z własną duszą i wezwanie do ufności. Ta droga prowadzi jednak przez gorzki fragment, a nie obok niego. Werset 11 zachowuje świadectwo, że można najpierw powiedzieć o zranieniu wprost, zanim cokolwiek się zmieni.

W Księdze Psalmów 42:11 obraz kruszących się kości pokazuje, że szyderstwo przeciwników nie pozostaje zewnętrznym hałasem. Doskwiera tak głęboko, jakby naruszało samą siłę życia. Ich pytanie: „Gdzie jest twój Bóg?” nie jest tu spokojnym dociekaniem. Ma zranić człowieka, który pragnie Boga, a zarazem nie widzi Jego obecności i pomocy. Ważne jest, że psalm nie ukrywa tego rozdźwięku. Wcześniej mówiący pyta Boga, dlaczego o nim zapomina i dlaczego chodzi smutny, gnębiony przez wroga. Wiara nie usuwa więc opisu bólu ani nie każe udawać, że szyderstwo nie ma znaczenia. Skarga zostaje wypowiedziana właśnie do Boga, nazywanego wcześniej Skałą. Zaraz potem pojawia się pytanie skierowane do własnej duszy: „Czemu jesteś zgnębiona?” i wezwanie, by ufała Bogu. Nie unieważnia ono wcześniejszego cierpienia. Pokazuje napięcie między tym, co człowiek odczuwa teraz, a nadzieją, że jeszcze będzie wysławiał Boga. Psalm nie przedstawia łatwego wyjaśnienia, dlaczego przeciwnicy szydzą. Pokazuje natomiast, że ich słowa nie stanowią ostatniego rozstrzygnięcia o Bogu ani o więzi z Nim.

Ten werset pokazuje, jak ciało reaguje na upokorzenie. Kości, czyli to, co w człowieku najbardziej trwałe, kruszą się wtedy, gdy przeciwnicy znieważają psalmistę i powtarzają swoje pytanie: „Gdzie jest twój Bóg?”. Autor nie opisuje jednego zdarzenia. Mówi o presji, która trwa „cały dzień”, od rana do wieczora. To obraz duszy i ciała razem, bez udawania, że rana jest mała. Najciekawsze jest jednak to, co dzieje się obok tego bólu. W Księdze Psalmów 42:10 autor pyta Boga wprost, dlaczego o nim zapomniał, a w 42:12 wraca do rozmowy z własną duszą i przypomina sobie o ufności. Pytanie szyderców nie zostaje więc ostatnim słowem. Obok niego pojawia się druga rozmowa, prowadzona z Bogiem. Z praktycznego punktu widzenia to ważne. Ktoś, kogo codziennie podważa się albo wytyka mu wiarę, łatwo zaczyna sam siebie pytać, czy Bóg w ogóle jest blisko. Psalm pokazuje, że taka chwila nie musi stać się końcem modlitwy. Wiara nie zawsze uspokaja od razu, ale potrafi nadać bólowi kierunek, nawet wtedy, gdy odpowiedź jeszcze się nie pojawia.

W Księdze Psalmów 42:11 szyderstwo przeciwników trafia w miejsce najwrażliwsze: „Gdzie jest twój Bóg?”. Pytanie ma zranić, jakby cierpienie było dowodem, że Bóg zapomniał albo przestał być blisko. Psalmista nie ukrywa, jak głęboko te słowa w nim osiadają: „Kości we mnie się kruszą”. Ból nie jest tu drobnym zakłóceniem wiary. Dotyka całego człowieka. A jednak ten głos rozbrzmiewa w psalmie, który zaczyna się pragnieniem Boga żywego. Tęsknota i udręka istnieją obok siebie; jedna nie unieważnia drugiej. Wiara nie wymaga, by człowiek udawał, że drwina nie boli, ani by znał odpowiedź na każde pytanie o Bożą obecność. Obraz kruszących się kości mówi o ciężarze, który trudno unieść samemu. Zarazem psalmista nadal zwraca się do Boga, nazywając Go swoją Skałą, choć pyta, czemu czuje się opuszczony. W tym szczerym zwrocie ku Bogu jest cicha wierność: modlitwa może pomieścić skargę, gdy pocieszenie jeszcze nie nadeszło. Pytanie przeciwników nie staje się ostatnim słowem psalmu; jego ostatnie słowo należy do nadziei pokładanej w Bogu.