Księga Psalmów 41:2 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach znajdujemy Bożą obietnicę pomocy i pocieszenia dla tych, którzy troszczą się o ubogich i uciśnionych.

Dawid może mieć na myśli swoich przyjaciół, którzy okazywali mu życzliwość i troszczyli się o niego w trudnym czasie. Nazywa ich błogosławionymi, bo nie odwrócili się od niego, gdy jego wrogowie go znieważali i okrutnie traktowali. Ufał, że Bóg odpłaci im za okazaną dobroć, zwłaszcza jeśli sami kiedyś znajdą się w trudnej sytuacji. Okrutne postępowanie jego wrogów jeszcze wyraźniej ukazywało wierność przyjaciół.

Możliwe też, że Dawid mówi o sobie. Jego sumienie poświadczało, że troszczył się o ubogich. Gdy cieszył się uznaniem i miał wpływy na dworze, dostrzegał potrzeby i cierpienia biednych oraz dbał o to, by otrzymywali pomoc. Dlatego był pewien, że Bóg umocni go i pocieszy w chorobie, zgodnie ze swoją obietnicą.

Ogólniej rzecz ujmując, jest to komentarz do obietnicy, że miłosierni dostąpią miłosierdzia. Miłosierdzie, do którego jesteśmy wezwani, polega na dostrzeganiu ubogich i uciśnionych, niezależnie od tego, czy cierpią psychicznie, fizycznie, czy z powodu swoich okoliczności. Mamy z rozwagą i czułością zauważać ich trudności, pytać o ich sytuację, współczuć im i odnosić się do nich życzliwie. Powinniśmy także uczyć się z ich ubóstwa i cierpienia. Użyte tu słowo może oznaczać również naukę, jaką możemy z tego wyciągnąć.

Obietnica miłosierdzia dla nas jest taka: kto troszczy się o ubogich, choćby nie mógł wiele im pomóc, sam zostanie zauważony przez Boga. Jeśli okazuje współczucie i pomaga mądrze oraz roztropnie, Bóg o nim pamięta. Otrzyma nagrodę nie tylko przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych, lecz także zazna błogosławieństwa w tym życiu. Czynienie dobra ubogim należy do najpewniejszych dróg do pomyślności, bo ci, którzy tak postępują, mogą oczekiwać od Boga pomocy we właściwym czasie.

Pomoc ta obejmuje każdy rodzaj trudności. Bóg wyratuje taką osobę w dniu nieszczęścia, aby nawet w najcięższych chwilach mogło jej się powodzić. Może być otoczona kłopotami, ale nie spotka jej ta sama zguba, która dotyka innych. Gdy Boży gniew spada na ziemię, Bóg może ukryć swój lud. Miłosierni zostaną odróżnieni od tych, których serca są zatwardziałe, a Bóg osłoni ich przed surowym traktowaniem.

Bóg zachowa ich przy życiu, gdy zagrozi im niebezpieczeństwo. Nie obiecuje, że będą uprzywilejowani w porównaniu z innymi, lecz że ocali ich, gdy śmierć będzie wydawać się bliska. Nawet najlepsi ludzie często zasługiwali na śmierć, więc ocalenie życia jest wielkim miłosierdziem. Bóg nie wyda ich w moc wrogów. Żaden wróg nie ma nad nami władzy większej niż ta, na którą pozwala Bóg. Jego przychylność wystarcza, by ochronić nas przed złą wolą ludzi i złych duchów. Możemy liczyć na tę łaskę, jeśli troszczyliśmy się o ubogich i pomagaliśmy im wyjść z opresji.

Obietnica ta odnosi się szczególnie do choroby: Bóg podtrzyma chorego na łożu boleści. Umocni jego ciało i ducha na posłaniu słabości, na którym długo leży. „Pościeli mu całe łoże” to czuły obraz zaczerpnięty z troski o chore dzieci, zwłaszcza ze starań matek, które chcą, by ich posłanie było miękkie i wygodne. Łoże musi być naprawdę dobrze przygotowane, skoro sam Bóg je ściele. Można powiedzieć, że Bóg je odwróci i uczyni wygodnym albo przemieni je w łoże zdrowia.

Bóg obiecał swojemu ludowi siłę i pocieszenie w bólu ciała i chorobie. Nie obiecał, że jego lud nigdy nie zachoruje, że nie będzie długo cierpieć ani że choroba nigdy nie zakończy się śmiercią. Obiecał jednak pomoc w cierpliwym znoszeniu cierpienia i spokojnym oczekiwaniu na to, co nadejdzie. Gdy ciało cierpi, dusza dzięki Jego łasce może nadal trwać w pokoju.

Dawid zwraca się teraz do Boga w modlitwie, ukształtowanej przez te obietnice: „Panie, zmiłuj się nade mną. Ulecz moją duszę”. Warto prowadzić zapis swoich modlitw, aby naszym postępowaniem nie zaprzeczać temu, co powiedzieliśmy Bogu. Pierwsza prośba Dawida jest pokorna i szczera. Odwołuje się do miłosierdzia, wiedząc, że nie mógłby ostać się przed surowym sądem. Nawet najwięksi święci, także ci, którzy okazywali miłosierdzie ubogim, nie mogą uczynić Boga swoim dłużnikiem. Wciąż muszą powierzać się Jego miłosierdziu.

Gdy doświadczamy Bożego karcenia, powinniśmy zdać się na Jego czułe miłosierdzie i powiedzieć: „Panie, ulecz moją duszę”. Grzech jest chorobą duszy. Uzdrawia ją miłosierdzie, które przebacza, a także łaska, która ją odnawia. Powinniśmy pragnąć tego duchowego uzdrowienia bardziej niż dobrego zdrowia ciała.

Dawid wyznaje też skruchę: „Zgrzeszyłem przeciwko Tobie”. Wie, że dlatego jego dusza potrzebuje uzdrowienia. Mówi jak grzesznik potrzebujący miłosierdzia, podobnie jak celnik w Ewangelii Łukasza 18:13. Nie wydaje się, by miał na myśli jakieś jedno szczególne, ciężkie przewinienie. Chodzi raczej o liczne słabości i upadki, które choroba wyraźnie mu uświadomiła. Lęk przed karą za grzech, sprawił, że zawołał: „Ulecz moją duszę”.