Księga Psalmów 40:12 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista rozważał odkupienie i mówił o nim jako o dziele Mesjasza. Teraz odnosi prawdę o pośrednictwie Chrystusa między Bogiem a nami do własnego życia i przemawia we własnym imieniu. Chrystus wypełnił wolę Ojca, dokonał powierzonego Mu dzieła i polecił głosić Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Dlatego możemy z ufnością przystępować do tronu łaski, by otrzymać miłosierdzie i łaskę.

Powinno nas to zachęcać, by prosić Boga o miłosierdzie i powierzać się Jego opiece. „Panie, nie oszczędziłeś swojego Syna ani nie odmówiłeś nam Go. Nie odmawiaj nam więc czułego miłosierdzia, które dla nas w Nim zgromadziłeś. Czyż wraz z Nim nie darujesz nam wszystkiego?” (List do Rzymian 8:32). Niech Twoja dobroć i prawda zawsze mnie strzegą. Nawet najwierniejsi słudzy Boga są narażeni na niebezpieczeństwo i wiedzą, że bez Jego łaski grozi im zguba. Musimy polegać na Jego wiecznej dobroci i prawdzie, które bezpiecznie doprowadzą nas do Jego niebiańskiego królestwa (Księga Psalmów 61:7).

Słowa te dodają nam też otuchy, gdy myślimy o winie grzechu, bo Jezus Chrystus dokonał tego, czego nie mogły dokonać ofiary i dary. Najpierw psalmista ukazuje, jak straszny obraz grzechu miał przed oczami (Księga Psalmów 40:12). Właśnie dlatego tak bardzo ucieszył go nowy obraz Odkupiciela. Widział swoje grzechy jako zło, największe ze wszystkich. Dostrzegał, że go osaczają. Gdy przyglądał się swojemu życiu i wspominał kolejne jego etapy, znajdował w nich coś niewłaściwego. Skutki grzechu zdawały się go przytłaczać. Dokądkolwiek spojrzał, widział nadciągające nieszczęście, na które, jak wiedział, zasłużył swoimi grzechami.

Widział też, że grzechy biorą go w niewolę, niczym urzędnik zajmujący majątek dłużnika. Było ich więcej, niż mógł zliczyć, więcej niż włosów na głowie. Sumienie, które się przebudziło, lęka się niebezpieczeństwa grzechów pozornie drobnych jak włosy, lecz licznych, a przez to groźnych. Któż może rozpoznać wszystkie swoje błędy? Bóg zna każdy nasz włos (Ewangelia Mateusza 10:30), choć sami nie potrafimy ich policzyć. Podobnie prowadzi rachunek naszych grzechów, choć my tego nie robimy. Świadomość grzechu tak go przygniatała, że nie mógł podnieść głowy, a tym bardziej odzyskać otuchy. Gdybyśmy zobaczyli nasze grzechy w całej ich prawdziwości, popadlibyśmy w rozpacz, gdybyśmy nie zobaczyli również Zbawiciela.

Dlatego, świadomy swojego grzechu, zwraca się do Boga z całym zaangażowaniem (Księga Psalmów 40:13). Widząc, że jego grzechy doprowadziły go na skraj zguby, nawet wiecznej, woła z naglącą żarliwością: „Proszę, Panie, wybaw mnie. Ocal mnie przed nadchodzącym gniewem i przed obecnym lękiem, który budzi jego bliskość. Jestem zgubiony, umieram i ginę, jeśli szybko mi nie pomożesz”. Gdy w grę wchodzi nieśmiertelna dusza, zwlekanie jest niebezpieczne. Dlatego błaga: „Panie, pospiesz mi z pomocą”.

Dodaje nam to również nadziei na zwycięstwo nad duchowymi wrogami, którzy czyhają na nasze dusze, by je zniszczyć (Księga Psalmów 40:14). Szatan jest jak ryczący lew, który nieustannie krąży i szuka kogoś, kogo mógłby pożreć. Skoro Chrystus nad nimi zatriumfował, to przez Niego i my będziemy czymś więcej niż zwycięzcami. Z pokorną ufnością możemy się modlić: „Niech razem okryją się wstydem i hańbą, niech zostaną zawróceni” (Księga Psalmów 40:14). „Niech zostaną spustoszeni” (Księga Psalmów 40:15). Zarówno nawrócenie grzesznika, jak i uwielbienie świętego są dla szatana dotkliwym rozczarowaniem. Używa całej swojej mocy i przebiegłości, by powstrzymać jedno i drugie, lecz nasz Pan Jezus podjął się zbawienia wszystkich swoich wybranych. Dlatego możemy z wiarą prosić, by ten wielki wróg został pokonany na oba sposoby.

Gdy dziecko Boga trafia do strasznej przepaści i grzęzawiska, szatan woła z radości, bo sądzi, że zwyciężył. Wpadnie jednak we wściekłość, gdy zobaczy głownię wyrwaną z ognia, a sam pozostanie upokorzony i osamotniony. „Niech Pan cię zgromi, szatanie”. Oskarżyciel braci zostaje wypędzony.

To również zachęca wszystkich, którzy szukają Boga i miłują Jego zbawienie, by radowali się w Nim i Go wielbili (Księga Psalmów 40:16). Ludzie prawi szukają Boga w świetle poznania naturalnego: pragną Jego przychylności i zwracają się do Niego w każdej potrzebie, jak przystoi zwracać się do Boga. W świetle objawienia miłują Jego zbawienie, to wielkie zbawienie, którego badali prorocy i którego dokonał Odkupiciel, mówiąc: „Oto przychodzę”. Wszyscy, którzy mają być zbawieni, miłują to zbawienie nie tylko jako wybawienie od piekła, lecz także jako wyzwolenie z grzechu.

Ta modlitwa zapewnia też ludziom prawym wielką radość. Ci, którzy szukają Boga, będą się radować i cieszyć w Nim, i słusznie, bo nie tylko pozwoli im Go znaleźć, ale też hojnie ich wynagrodzi. Ci, którzy miłują Jego zbawienie, zostaną napełnieni radością z Jego zbawienia i będą nieustannie mówić: „Niech Pan będzie uwielbiony”. W ten sposób już na ziemi kosztują nieba. Błogosławieni są ci, którzy zawsze tak wielbią Boga.

Na koniec te słowa dodają otuchy świętym zmagającym się z trudnościami i cierpieniem, by ufali Bogu i w Nim znajdowali pocieszenie (Księga Psalmów 40:17). Sam Dawid do nich należał. „Jestem ubogi i potrzebujący”. Król, być może już wtedy zasiadający na tronie, nazywa siebie ubogim i potrzebującym, ponieważ w utrapieniu czuje swoją niedolę i potrzebę: bez Zbawiciela jest zgubiony i bezradny. A jednak Pan o nim pamięta, przez Pośrednika, dzięki któremu jesteśmy przyjęci. Ludzie często zapominają o ubogich i potrzebujących i rzadko o nich myślą. Myśli Boga o nich, o których była już mowa (Księga Psalmów 40:5), są dla nich oparciem i pociechą.

Mogą być pewni, że Bóg pomaga im w utrapieniu i we właściwym czasie ich z niego wybawi. Nie będzie zwlekał bez końca. Obiecane widzenie ma wyznaczony czas. Nawet jeśli zdaje się opóźniać, możemy na nie czekać, bo z pewnością nadejdzie.