Księga Psalmów 4:7 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw nierozsądne pragnienie ludzi przywiązanych do tego świata. Wielu mówi: „Kto ukaże nam jakieś dobro?”, czyli: „Kto zapewni nam szczęście?”. W wersecie 7 staje się jasne, co rozumieją przez dobro. Myślą o zbożu, winie i wygodach doczesnego życia, o pełnym udziale w dostatku i przyjemnościach. Słusznie pragną dobra, lecz błądzą, wybierając niewłaściwe dobro.

Pytają ogólnie, kto może dać im szczęście, ale nie zwracają się do Boga, który jako jedyny może je dać. Pokazują w ten sposób, że chętniej polegaliby na kimkolwiek niż na Bogu. Szukają też dobra, które można zobaczyć: namacalnych, odczuwalnych wygód, a pomijają lepsze rzeczy, które można poznać jedynie przez wiarę (Drugi List do Koryntian 4:18). Musimy nauczyć się ufać niewidzialnemu Bogu i szukać niewidzialnego dobra.

Proszą o jakiekolwiek dobro, a nie o dobro najwyższe. Pragną dobra zewnętrznego, doczesnego i cząstkowego: smacznego jedzenia, dobrego napoju, udanego interesu czy pokaźnego majątku. Lecz cóż są one warte bez dobrego Boga i dobrego serca? Większość ludzi zadowoli się jakimkolwiek dobrem, ale dusza obdarzona łaską nie znajdzie w nim zaspokojenia. Taką nierozwagą cechują się ludzie przywiązani do tego świata, choć wielu postępuje podobnie, a osąd, jaki ich spotka, będzie odpowiadał ich wyborowi: „Synu, pamiętaj, że za życia otrzymałeś swoje dobra” (Ewangelia Łukasza 16:25).

Następnie widzimy mądry wybór ludzi pobożnych. Dawid i nieliczni pobożni, którzy są z nim, nie przyłączają się do tej prośby. Modlą się za to: „Panie, wznieś nad nami światło swojego oblicza”. Za swoje szczęście uznają przychylność Boga i cenią ją bardziej niż życie i wszystkie jego wygody.

Różnią się od tłumu. Bóg okazał Dawidowi szczególną łaskę, a Dawid odpowiada odmiennym duchem. Inni proszą o jakiekolwiek dobro, zwłaszcza doczesne, ale on nie chce mówić tak jak oni. Wie, że bogactwo tego świata nie może stać się trwałym udziałem jego duszy, dlatego nie może w nim znaleźć ukojenia.

Dawid i jego przyjaciele zgadzają się, że prawdziwą radość daje przychylność Boga. Pragną jej nade wszystko. Modlą się: „Panie, obdarz nas swoją przychylnością i daj nam poznać, że ją mamy. To wystarczy, by uczynić nas szczęśliwymi”. Proszą, aby Bóg pojednał się z nimi, przyjął ich, dał im się poznać i nasycił ich swoją wierną miłością. W wersecie 7 Dawid mówi tylko o sobie, tutaj zaś modli się także za innych, mówiąc: „nad nami”. To współgra ze słowami modlitwy, której nauczył nas Chrystus: „Ojcze nasz”. Wszyscy wierzący przychodzą przed tron Boga po to samo błogosławieństwo i są w tym zjednoczeni: pragną przychylności Boga jako najwyższego dobra. Powinniśmy prosić o nią także dla innych, bo wystarczy jej dla nas wszystkich.

To również napełnia ich radością. Dawid mówi: „Napełniłeś moje serce radością” (werset 7). Bóg wielokrotnie dodawał mu sił i pokrzepiał go, a nawet więcej: napełniał go głęboką radością. Dlatego Dawid nadal pragnie tego błogosławieństwa i będzie go szukał przez całe życie. Gdy Bóg obdarza serce łaską, daje mu też radość. Żadna radość nie dorównuje tej, którą ludzie pobożni znajdują w przychylności Boga, nawet radość z obfitych plonów, gdy przybywa zboża i wina. To radość wewnętrzna i trwała. Radość tego świata jest tylko błyskiem i cieniem. Nawet gdy ktoś się śmieje, jego serce może wciąż boleć (Księga Przysłów 14:13). Prawdziwa radość jest darem Boga, a nie tym, co daje świat (Ewangelia Jana 14:27). Wierzący nie mają powodu zazdrościć ludziom tego świata ich płytkiej radości. Powinni raczej im współczuć, bo mogliby poznać coś lepszego, lecz nie chcą.

Właśnie temu ufają bez zastrzeżeń, a zaufanie to daje im pokój (werset 8). Dawid już wcześniej położył się i zasnął (Księga Psalmów 3:5) i zrobi to ponownie. „Położę się w pokoju” — mówi — „z takim spokojem jak ci, którym przybywa zboża i wina”. Może odpoczywać, bo tylko Bóg sprawia, że mieszka bezpiecznie. Nawet jeśli jest sam, nie jest osamotniony, bo Bóg jest z nim. Nawet bez straży wokół siebie ma wystarczającą ochronę w samym Panu. Bóg może go strzec, gdy zawiodą wszystkie inne zabezpieczenia.

Jeśli Dawid ogląda światło oblicza Boga, może cieszyć się życiem. Jego dusza zwraca się ku Bogu i znajduje w Nim odpoczynek, dlatego kładzie się i śpi w pokoju. Ma to, czego naprawdę pragnie, i wie, że nic nie może ostatecznie mu zaszkodzić. Nie obawia się też ataku wrogów, bo Bóg wziął odpowiedzialność za jego bezpieczeństwo. Gdy nadejdzie sen śmierci i spocznie w grobie, będzie mógł odejść w pokoju, jak Symeon (Ewangelia Łukasza 2:29). Ufa, że Bóg przyjmie jego duszę i zachowa ją przy sobie, a także że jego ciało spocznie bezpiecznie w grobie.

Dawid powierza Bogu także wszystkie swoje sprawy i pozostawia Mu ich rozstrzygnięcie. Rolnik, który wysiał ziarno w ziemi, śpi i wstaje dniem i nocą, a ziarno rośnie, choć nie wie, jak się to dzieje (Ewangelia Marka 4:26–27). Podobnie człowiek prawy, gdy z wiarą i modlitwą złoży swoje troski w ręce Boga, może spać i odpoczywać w pokoju. Pozostawia wszystko Bogu i jest gotowy przyjąć Jego wolę.

Śpiewając te wersety i modląc się nimi, nie przywiązujmy się do doczesnego bogactwa i przyjemności, bo nie mogą dać nam szczęścia. Z zapałem szukajmy przychylności Boga i radujmy się nią. A z pokojem w sercu wobec wszystkich doczesnych spraw powierzajmy siebie i wszystko, co mamy, opiece i władzy Boga. Wtedy możemy odpoczywać z ufnością, że wszystko służy naszemu dobru, jeśli trwamy w miłości Boga.