Księga Psalmów 39:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers wyrasta z długiego milczenia. Wcześniej psalmista postanowił pilnować języka i zamilkł, a mimo to jego ból wzmógł się na nowo (Księga Psalmów 39:2-3). Dopiero wtedy pada prośba: „Wybaw mnie od wszelkich moich nieprawości, nie wystawiaj mnie na pośmiewisko głupca!” (Księga Psalmów 39:9). Słychać w niej dwa ciężary: świadomość własnych nieprawości i lęk przed upokorzeniem, przed tym, by stać się pośmiewiskiem. Jest to człowiek, który nie chce być odsłonięty ani przed Bogiem, ani przed ludźmi. Warto zauważyć, że ta modlitwa nie prosi o wolność od każdego trudu. Prosi o wyzwolenie od nieprawości i od ośmieszenia, o coś bardzo konkretnego i bardzo ludzkiego. Takie wołanie może rodzić się wtedy, gdy ktoś czuje, że nie wytrzyma kolejnego spojrzenia, które go obnaża. Psalmista nie ukrywa tego, co go przytłacza, i w tej szczerości jest cicha odwaga. Bóg, do którego się zwraca, pozostaje tym, który słucha. Ten wers nie opisuje, jak potoczy się dalej, ale pokazuje, że wina i wstyd mogą zostać nazwane przed Bogiem, zanim zajmą całe serce.

Prośba „Wybaw mnie od wszelkich moich nieprawości” nie jest tylko skargą na trudne okoliczności. Psalmista uznaje własną winę i prosi Boga o ratunek od tego, co w nim samym jest złe. Zarazem błaga, by nie stał się pośmiewiskiem głupca. Nie chodzi więc wyłącznie o ochronę dobrego imienia: szyderstwo może pogłębić cierpienie człowieka, który już zmaga się z kruchością życia i bólem. Wcześniej psalmista mówi, że milczenie nie przyniosło mu ulgi, a nadzieję pokłada w Bogu (Księga Psalmów 39:3, 8). Werset 9 łączy te wątki: nadzieja nie oznacza zaprzeczenia winie ani udawania, że cierpienie nie istnieje. Jest zwróceniem się ku Bogu jako Temu, który może ocalić zarówno od własnego zła, jak i od upokorzenia. „Głupiec” w języku biblijnym nie musi oznaczać osoby mało bystrej. To raczej ktoś lekceważący mądrość i Boga, kto może wykorzystywać cudzą słabość do drwiny. Werset nie obiecuje, że wierzący uniknie krytyki; ukazuje zależność psalmisty od Boga, gdy własna wina i cudze szyderstwo spotykają się w jednym wołaniu o pomoc.

Psalmista w Księdze Psalmów 39:9 nie prosi o większą siłę do pracy nad sobą. Prosi o wybawienie. Wcześniej postanowił pilnować języka i trzymać usta na wędzidle (Księga Psalmów 39:2). Mimo to zamilkł, a jego ból się wzmógł (Księga Psalmów 39:3). Tuż przed prośbą stoi wyznanie: „W Tobie jest moja nadzieja” (Księga Psalmów 39:8). Modlitwa łączy dwie sprawy: „wszelkich moich nieprawości” oraz obawę, by nie stać się „pośmiewiskiem głupca”. Pierwsza dotyczy tego, co człowiek sam zawinił i co nosi w sobie. Druga dotyczy tego, że jego upadek może zostać wystawiony na widok i wyśmiany. Psalmista nie rozdziela tych spraw. Prosi o ratunek w obu. Ktoś, kto chce uporządkować swoje słowa i czyny, często zaczyna od większej kontroli. Ten psalm pokazuje, że postanowienie i milczenie nie zamykają sprawy. Gdy wewnętrzne wysiłki zawodzą, modlitwa kieruje się do Boga. Słowo „wszelkich” jest w tym wersecie mocne. Psalmista nie wskazuje jednej winy, lecz ich całą rozległość. Taka prośba zakłada, że człowiek nie jest w stanie wybawić się sam.

W Księdze Psalmów 39:9 prośba o wybawienie płynie z modlitwy człowieka, który właśnie wyznał: „W Tobie jest moja nadzieja”. Nie jest to pewność, że życie oszczędzi mu bólu. Kilka wersetów dalej nadal mówi o ciosach i łzach. Nadzieja nie usuwa więc skargi; pozwala wypowiedzieć ją przed Bogiem. Psalmista prosi o wybawienie od własnych nieprawości. Nie zrzuca całej winy na wrogów ani nie przedstawia siebie jako niewinnej ofiary. Staje przed Bogiem z tym, co w nim samym wymaga ocalenia. Zarazem błaga, by nie stał się pośmiewiskiem głupca. W świecie, w którym życie przemija jak cień, ludzka pogarda może wydawać się ostatecznym wyrokiem. Psalm kieruje jednak tę prośbę ku Bogu, nie ku opinii szydercy. Milczenie, o którym mowa w sąsiednich wersetach, nie oznacza, że cierpienie zostało rozwiązane. Werset 9 pokazuje, że nawet po milczeniu pozostaje miejsce na prośbę. Człowiek nie ukrywa ani własnej winy, ani kruchości. Jego nadzieja trwa w zwróceniu się do Boga, gdy własne słowa i życie okazują się zbyt kruche, by zapewnić sobie ocalenie.