Księga Psalmów 39:11 – znaczenie i zastosowanie

Słowa Księgi Psalmów 39:11 nie są łagodne. Psalmista mówi wprost, że ginie pod uderzeniem Bożej ręki, i nie szuka wygodnych określeń ani pustych pocieszeń. Wcześniej w tej modlitwie zamilkł, bo to Bóg, jak czytamy w wersecie 10, sprawił to, co na niego spadło. Ta sama osoba, która uznaje cierpienie za dzieło Boga, nie odwraca się jednak od Niego, lecz prosi, by Bóg odwrócił swoje ciosy. W tej prośbie jest coś bardzo ludzkiego i zarazem zaskakująco ufnego. Adresatem skargi jest ten, od którego spadł ból, a mimo to to właśnie do Niego kierowany jest krzyk. Człowiek, który czuje, że dalej nie wytrzymuje, może nie mieć odwagi powiedzieć tego temu, kogo uważa za źródło swojego cierpienia. Psalmista zrobił to, bo wciąż wierzył, że rozmowa z Bogiem jest możliwa także wtedy, gdy wszystko zdaje się mówić przeciwko niej. Jego prośba dotyczy ulgi w tym, co na niego spada, a nie zrozumienia całej sytuacji. Werset nie obiecuje, że ciosy od razu ustąpią, ani nie tłumaczy, dlaczego przyszły. Zostaje w nim jednak prawda, że nawet przy ranie można nadal mówić do Boga i nazywać ból po imieniu. Milczenie i krzyk stoją tu obok siebie, a modlitwa nie urywa się w pół zdania.

W Księdze Psalmów 39:11 modlitwa przybiera postać gwałtownego wołania: „Odwróć ode mnie Twoje ciosy: ginę pod uderzeniem Twojej ręki”. Psalmista nie opisuje cierpienia z dystansu. Zwraca się do Boga jako do Tego, od którego zależy jego życie, i prosi, by ustało to, co odbiera mu siły. Kluczowe rozróżnienie dotyczy poetyckiego obrazu i ogólnej nauki o cierpieniu. W następnym wersecie mowa o karaniu za winę, więc w tym psalmie ból zostaje powiązany z doświadczeniem Bożego sądu. Nie wynika z tego jednak, że każde cierpienie każdego człowieka jest karą za konkretny grzech. Psalm przedstawia głos człowieka, który widzi własną kruchość i nie ukrywa przed Bogiem lęku ani rozpaczy. Wcześniej psalmista uznaje, że jego nadzieja jest w Bogu, a zaraz potem prosi o wysłuchanie modlitwy i łez. Zaufanie nie oznacza tu spokojnego pogodzenia się z bólem. Przybiera formę szczerego sporu i prośby skierowanej właśnie do Boga. Werset pokazuje, że lament może wyrażać wiarę: nawet gdy Boża ręka wydaje się ciężka, człowiek nadal woła do Boga, zamiast uznać, że nie ma już do kogo się zwrócić.

Psalmista nie udaje, że nie widzi ręki, która go dotyka. W Księdze Psalmów 39:10 mówi wprost: „Ty bowiem to sprawiłeś”. Wcześniej próbował milczeć i pilnować języka, lecz jego ból tylko się wzmógł. Dlatego w Księdze Psalmów 39:11 prosi o coś konkretnego. Nie żąda wyjaśnień i nie podważa sprawiedliwości Boga. Prosi o odwrócenie ciosów, bo czuje, że już nie wytrzymuje. Słowa „ginę pod uderzeniem Twojej ręki” opisują wyczerpanie człowieka, który wie, skąd biorą się jego trudności, i wie też, że nie udźwignie ich sam. Ta modlitwa łączy dwie rzeczy, które łatwo rozdzielić: uznanie, że Bóg karze za winę, oraz szczerą prośbę o litość. Psalmista nie cofa pierwszego i nie ukrywa drugiego. W Księdze Psalmów 39:12 mowa o karaniu za winę, a w wersecie 11 słychać człowieka, którego kara zgniata. Psalmista nie czeka, aż jego słowa będą dość poprawne. Mówi wprost, bo wie, do Kogo się zwraca.

W słowach „Odwróć ode mnie Twoje ciosy: ginę pod uderzeniem Twojej ręki” Dawid nie ukrywa ani bólu, ani tego, że zwraca się z nim do Boga. Obraz Bożej ręki jest ciężki: cierpienie zostaje nazwane tak, jak przeżywa je modlący się, bez łagodzenia i bez udawania, że wszystko rozumie. To wołanie nie przekreśla jednak relacji. Wcześniej psalmista wyznaje: „W Tobie jest moja nadzieja”, a teraz odważa się prosić o ulgę. W pobliżu tych słów pojawia się także myśl o karaniu za winę. Psalm łączy więc skargę z poczuciem kruchości i odpowiedzialności, ale nie daje podstaw, by z każdego cierpienia wyprowadzać prosty sąd o czyjejś winie. Modlitwa Dawida pozostaje osobistym wołaniem, nie uniwersalnym wyjaśnieniem bólu. Jego obraz przypomina człowieka, który nie ma już siły stać pod ciężarem i prosi, by został on odsunięty. Wiara nie wymaga, by takie słowa zastępować spokojniejszymi. W tym psalmie nadzieja mieści się także w prośbie o wytchnienie: Bóg pozostaje tym, do którego można mówić nawet z miejsca skrajnej słabości.