Księga Psalmów 38:23 – znaczenie i zastosowanie

Ostatnie słowa tego psalmu brzmią jak wołanie kogoś, kto nie ma już siły czekać. „Spiesz mi na pomoc, moje Zbawienie – o Panie!” Wcześniej mówiący wyznaje swoją winę i trwoży się grzechem, a obok niego są ludzie, którzy odpłacają złem za dobro. Księga Psalmów 38:19-21 pokazuje więc kilka ciężarów naraz. Najbardziej porusza mnie tu zwrot „moje Zbawienie”. Nie jest to tylko nazwa ratunku, który kiedyś nadejdzie z zewnątrz, lecz słowo bliskości. Mówiący nie udaje spokoju i nie ukrywa, że potrzebuje pomocy. Pośpiech tego wołania pokazuje, jak ciężko jest mu udźwignąć wszystko, a nie zarzuca Bogu zwłoki. W Księdze Psalmów 38:22 podobna prośba brzmi: „Nie opuszczaj mnie, Panie, mój Boże”, więc wołanie płynie z relacji, a nie z dystansu. Psalm nie mówi, kiedy wrogowie ustąpią ani jak zakończy się spór. Ostatnie zdanie nie rozwiązuje sytuacji, tylko wskazuje, do kogo należy ratunek. Taka modlitwa nie wymaga, by wszystko już było poukładane. Nawet gdy wokół nadal jest trudno i ludzie wciąż naciskają, to wołanie zostaje przy Bogu, który jest zbawieniem. W tym jest coś bardzo ludzkiego.

„Spiesz mi na pomoc, moje Zbawienie – o Panie!” to krótkie, naglące wołanie, które kończy Psalm 38. Jego siła tkwi w tym, że Dawid nie oddziela ratunku od Boga: nazywa Pana swoim Zbawieniem. Nie przedstawia więc zbawienia jako abstrakcyjnej idei ani zasługi, którą można zdobyć, lecz jako pomoc zależną od Boga. Kontekst psalmu jest złożony. Dawid wyznaje własną winę i trwoży się grzechem, a zarazem opisuje tych, którzy sprzeciwiają mu się bez powodu i odpłacają złem za dobro. Tekst nie sprowadza całego cierpienia do jednego źródła: obecne są zarówno ciężar winy, jak i krzywda zadawana przez innych. Finałowe wołanie nie rozstrzyga tych napięć, lecz zwraca się do Boga pośród nich. Słowa „spiesz mi na pomoc” wyrażają pilność, nie szczegółowy opis tego, jak ratunek ma nadejść. To ważne rozróżnienie: psalm daje język prośby, ale nie obiecuje, że każda trudność zniknie natychmiast. Jego zakończenie pokazuje raczej, że nawet w obliczu winy, zagrożenia i osamotnienia można zwrócić się do Boga jako do źródła ratunku.

Ostatnie słowa Księgi Psalmów 38:23 brzmią jak krzyk kogoś, kto wie, że sam sobie nie poradzi. Zanim pada ta prośba, psalmista wyznaje swoją winę, skarży się na tych, którzy bez powodu mu się sprzeciwiają, i prosi, by Pan go nie opuszczał. Dopiero wtedy pojawia się wołanie: „Spiesz mi na pomoc, moje Zbawienie – o Panie!” W tym fragmencie wołanie stoi po wyznaniu winy i po skardze na wrogów. Psalmista nie przedstawia najpierw planu ani rozwiązania. Zwraca się do Boga, którego nazywa swoim Zbawieniem. Ta nazwa łączy bezradność z zaufaniem. Człowiek nie wybiera pomocy sam, lecz prosi o nią Tego, który może ją dać. Można to przełożyć na zwykły dzień. Ktoś po trudnej rozmowie w pracy może najpierw liczyć, kto i co mu zarzuca, a dopiero potem zauważyć, że nie ma siły na kolejny krok. Psalm pokazuje inną kolejność: najpierw szczera prawda o sobie, a potem prośba o pomoc, która nie czeka, aż wszystko ułoży się samo.

W Księdze Psalmów 38:23 rozbrzmiewa wołanie człowieka, który nie próbuje ukryć ani własnej winy, ani krzywdy zadawanej mu przez innych. Dawid wyznaje grzech, a zarazem opisuje tych, którzy odpłacają złem za dobro. Żadna z tych prawd nie unieważnia drugiej. Psalm nie przedstawia cierpiącego jako bezgrzesznego ani nie sprowadza całego cierpienia do kary. Po prośbie, by Bóg nie pozostawał daleko, pada wezwanie: „Spiesz mi na pomoc, moje Zbawienie – o Panie!”. Jest w nim nagłość, ale także wyznanie, kim jest Bóg dla wołającego. Nie tylko może udzielić ratunku; sam jest jego Zbawieniem. Ostatnie słowo nie należy więc do winy ani do oszczerstw, lecz do Boga, do którego człowiek zwraca się pośród obu tych doświadczeń. Można widzieć tu kogoś stojącego w ciemności i wołającego ku światłu, nie mając pewności, jak szybko ono nadejdzie. Psalm nie obiecuje natychmiastowego końca trudności. Pokazuje jednak, że nawet w chwili zagrożenia relacja z Bogiem pozostaje żywa: prośba o pomoc jest skierowana do Tego, który nie przestaje być źródłem zbawienia.