Księga Psalmów 37:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers pojawia się w Księdze Psalmów 37:9 jako zakończenie myśli, która zaczyna się od przestrogi przed gniewem i zazdrością. Psalmista nie udaje, że niesprawiedliwość jest czymś obojętnym. Widzi ludzi, którzy zyskują kosztem innych, i wie, jak łatwo wtedy zacisnąć serce. Słowa „Bo złoczyńcy wyginą, a ufający Panu posiądą ziemię.” brzmią więc jak odpowiedź na ból, a nie jak chłodne pouczenie. Zwraca uwagę, że ziemia zostaje przypisana tym, którzy ufają Panu. Nie chodzi tu o zdobycie jej siłą ani o przechytrzenie przeciwników. Wcześniej psalm mówi o powierzeniu drogi Panu, a w Księdze Psalmów 37:11 o pokornych, którzy także posiądą ziemię i będą się rozkoszować wielkim pokojem. Zaufanie staje się więc sposobem patrzenia na czas, w którym sprawiedliwość jeszcze nie jest widoczna. Ten wers nie opisuje losów konkretnych ludzi i nie obiecuje, że każdy, kto cierpi, zobaczy sprawiedliwość za życia. Mówi o tym, jak Pan rozstrzyga o tych, którzy Mu zaufali. Ziemia, o której mowa, przypomina raczej bezpieczny dom, w którym mieszka się wiernie, niż trofeum zdobyte w walce. Najważniejsze jest tu to, że o losie krzywdzących decyduje Pan, a nie ten, kto został skrzywdzony.

W Księdze Psalmów 37:9 obietnica, że ufający Panu posiądą ziemię, odpowiada na niepokój wyrażony na początku psalmu: złoczyńcom może się powodzić, a ich powodzenie budzić gniew i zazdrość. Dawid nie przedstawia więc łatwej zasady, według której sprawiedliwi od razu zyskują przewagę. Przypomina raczej, że widoczny sukces nie jest miarą ostatecznego losu człowieka. „Ziemia” ma tu konkretny wymiar: w dalszym wersecie pokorni mają ją posiąść i cieszyć się wielkim pokojem. Psalm mówi językiem ufności zakorzenionej w obietnicy dla ludu Bożego, a nie władzy zdobytej przemocą. Ufający Panu nie muszą naśladować tych, którzy knują zło, by zabezpieczyć własną przyszłość. Mogą postępować dobrze, nawet gdy skutki niesprawiedliwości nie znikają natychmiast. Zapowiedź, że złoczyńcy wyginą, nie oznacza, że każda krzywda zostanie naprawiona w krótkim czasie ani że wierzący unikną cierpienia. W sąsiednich wersetach znikanie występnych przeciwstawia się trwałemu pokojowi pokornych. Psalm nie obiecuje łatwego życia; podważa przekonanie, że przemoc i nieuczciwość mają ostatnie słowo.

W Księdze Psalmów 37:9 psalmista domyka myśl, która zaczyna się od przestrogi przed gniewem wobec złoczyńców. Werset brzmi: „Bo złoczyńcy wyginą, a ufający Panu posiądą ziemię”. Dwa losy stoją tu obok siebie: jeden kończy się zniknięciem, drugi trwałym posiadaniem. Psalm nie opisuje sprawiedliwości wywalczonej własnymi siłami. Koniec złoczyńców wynika z rozstrzygnięcia Pana, który widzi dalej niż ludzie. Wcześniejsze wersety porównują ich do trawy, która szybko więdnie. Ktoś w pracy widzi, jak nieuczciwy kolega dostaje awans za cudze pomysły. Zazdrość i chęć odwetu podpowiadają własne rozwiązanie. Psalm kieruje uwagę gdzie indziej: sprawiedliwość należy do Pana, a ufność pozwala zostawić spór w Jego rękach. Słowo „posiądą” wymaga jednak ostrożności. Ziemia jest tu obietnicą dla ufających, zgodnie z późniejszym wezwaniem do pokory, a nie zapewnieniem, że każdy wierny osiągnie to, czego pragnie. Werset mówi o pewności Bożego rozstrzygnięcia, a nie o gwarantowanym sukcesie w każdej sprawie.

Księga Psalmów 37:9 stawia przed oczami dwie drogi: przemijającą przewagę złoczyńców i przyszłość tych, którzy ufają Panu. Nie obiecuje, że niesprawiedliwość zniknie natychmiast ani że wiernym oszczędzone zostaną trudności. W pobliżu tego wersetu psalmista widzi ludzi, którym chwilowo dobrze się wiedzie, i przestrzega przed gniewem oraz zazdrością. Ich powodzenie nie jest miarą ostatecznego dobra. „Bo złoczyńcy wyginą, a ufający Panu posiądą ziemię”. Obraz ziemi mówi o miejscu, które można zamieszkać i zachować, nie o ulotnej przewadze zdobytej kosztem innych. Werset 11 dopowiada, że pokorni będą się nią cieszyć w pokoju. To obietnica skierowana do ufających Bogu, a nie zapewnienie, że każda krzywda zostanie naprawiona według ludzkiego kalendarza. Zaufanie nie oznacza bierności: wcześniej psalm zachęca, by postępować dobrze i dochować wierności. Człowiek nie musi więc naśladować przemocy, by nie przegrać. Może czynić dobro, nawet gdy jego skutki nie są od razu widoczne. Nadzieja tego psalmu nie polega na tym, że zło jest niegroźne, lecz że nie otrzyma ostatniego słowa.